Last year, nag-25 ako at nag-party. Sa taon ito, 50 na si Mama at siya naman ang magpa-party. Mabuti na lang at napilit ko siya na igawa ng invitations. Bad trip nga lang at medyo nahalata ni Mama na igagawa ko siya ng Powerpoint presentation (kasalanan ng tanga kong kapatid na nakalimutang isinp ang mga pictures na pina-scan ko.
Siya nga pala, sa mga bumabasa nito, hindi kayo invited ah? Ako ba may party? Ako ba?
May kung ilang buwan din ako nawala. Hindi na lang ako magpapaliwanag. Bakit ba? Dapat may explanation? Ang magandang balita ay narito na naman ako.
Salamat na lang sa aking fresh-from-Germany na kapatid ay naka-harbat ako ng bagong phone na mag-si-sync sa aking laptop. (Wala ng chocolates, okay? Sa mga humihingi ng pasalubong, pwede ba, manahimik kayo, hindi ako ang nag-abroad.)
May kung ilan din akong naipong mga nakunan sa aking cellphone.
1. Biggest Banana-que
Isang maaraw na umaga sa opisina ay inoperan ako ng almusal. Akala ko naman kung ano, nang ibigay sa akin, eh ‘yan ng ang binigay, parang ‘yung ginamit na bbq stick ay pwede ng gamitin sa panggawa ng papag, tipong mga apat na ganito ay may papag ka na.
2. Gym Puff
Nakita ko itong nakapaskil sa may kusina sa grill ni Dad, bilang paala sa mga kitchen boys at mga waitstaff ng kanilang ”collective effort” na magpalaki ng katawan.
Translataion: Walang magyoyosi, mag-gym tayo. (Para sa mga tangang ‘di pa gets ‘yung nakasulat.)
3. Sino gusto ng star rice?
Sa kusina pa rin ni dad ay napagtripan namin ni Otu na kunan ang mga uber laking products sa kitchen. Ang posh mo siguro kung ganyan kalaki ang posporo mong pangsindi ng yosi. Sino gusto ng star rice? Lol
4. Parang may mali…
Mawalang-galang na sa mga Koreano, pero ako lang ba ang natatawa sa postergrocery storenoodles ni Dad at Otu. na ito ng kung anung inumin? Nakunan ko ito sa isang Korean noong may ilang oras din kaming naghahanap ng yakiudon
5. Super Mochi
Minsan ay nagdala si Mama ng mochi galing sa kapitbahay ng sa tingin ko ay isa sa pinakamalaking mochi na nagawa dahil sa katamaran na rin. Sabi ni Mama, “eh tinatamad daw sila na gawing maliliit pa, kaya ganyan na lang.” Hindi ko alam kung naubos ni Tatay o kung tinapon na lang ang giant mochi. Ang importante, nakunan ko ito.
6. Ang isdang “common”
Isang sikat na isda ito na madalas kong marinig na napagkakamalang Lapu-Lapu. Kaya naman nung minsan mapunta kami nila Dad at Otu sa Macro (parang Puregold, ayaw ko mag-explain ng mahaba, okay?) Sabi ng aking source, ang isdang “common” ay matinik at walang lasa.
Ito ang tunay na Lapu-Lapu.
7. Awkward…
(sa may side ng school)
(sa tapat ng urinal)
Syempre, titingnan mo at titingnan ang “indicator”, ‘di ba? Ang yuckie!
8. Seryoso?!
Ash Wednesday noon at nakunan kong nagbabalita si (Sino nga ba ito?).
***
Para sa nalalapit kong bertdey, sa mga nais magregalo sa akin (kahit wala talaga akong party this year dahil si Adelaida [ang pamoso kong nanay] ay turning 50 na), ganito po ang gusto kong gift: lol
***
Sa mga nagdaang araw, saan mang lugar ako mapunta, walang puknat ang pagpapatugtog ng mga kanta ng namayapang si Francis Magalona. Hindi ko alam, pero sa nakikita ko, tipong nakinabang pa yata ang mga tao nang mamatay si Francis M; nakakailang lang.
Naglipana ang mga T-shirt na may malaking araw at tatlong bituin; walang-habas ang pagpapatugtog ng koleidoscope world at ‘yung kanta ni Francis M. na kasama ang Parokya ni Edgar; hindi magkamayaw ang mga taong pagtsismisan si Francis M, na kung hindi pa yata sumakabilang-buhay ay hindi pag-uusapan.
May mga ilan pang nagtatanong ng:
“Bakit parang hindi man malungkot si Pia [Magalona]?”
“May Eat Bulaga! kaya bukas?”
“Nakakatawa pala ‘pag umiiyak si Joey De Leon?”
“Nakaka-cancer yata ang gumagamit ng camera?”
“Bakit kalbo si Francis M.?”
Naalala ko tuloy noong namatay si Rudy Fernandez. Weekend ‘yun at si Mama ay nasa bario at inaalalagaan ang noo’y may sakit kong lola. Umuwi si Mama ng Sabado, at gaya ng madalas mangyari ay pinalipat sa StarTalk ang TV. Ibinabalita ang noo’y kapapanaw lang na si Rudy Fernandez.
Mama: Ay, bakit namatay si Rudy Fernandez?
Me: Hindi ko alam, Ma.
Mama: Naku, bakit siya namatay?
Me: Hindi ko alam, Ma.
Mama: Umuwi lang ako ng bario, namatay siya. (Tapos bigla siyang nalungkot.)
Me: Kung makapagsalita ka, parang naging kayo ni Rudy Fernandez, Ma.
Mama: Bakit nga siya namatay? Tsk tsk.
Kung nabuo man ang mapa ng Pilipinas noong pakawalan ang mga lobo sa kanyang libing, kung hinirang mang bayani ang isang taong may kung isang dekada ding hindi pinansin ng mga taong ngayon ay nagtatampisaw sa kanyang alaala, kung sa kanyang pagkawala ay nabuhay muli ang isang uri ng musika, ang dapat itanong ay ano ang naging epekto sa iyo nito, kaibigan? Ano ka ngayon sa kanyang pagpanaw? Nakabuti ba ang iyong pagtangis? O gaya ng programang Wish Ko Lang, naantig ka lang ba dito at panadaliang umiyak?
Ang akin lang, it’s not my grief.
Hindi ako palabasa ng mga regional tabloids na araw-araw ay dini-deliver sa office. Madalas kasi sa Internet ako nagbabasa ng balita (o nagpapanggap na nagbabasa, pero puro pictures lang na gumagalaw sa gmanews.tv ang tinitingnan ko.) Pero kanina, ewan ko at anong pumasok sa kokote ko at nadampot ko ang ilang pakalat-kalat na isyu ng “Punto! Pananaw ng Malayang Pilipino!” (Pansinin, parang galit lang, puro exclamation point.)
Habang sinusulat ko itong blog entry na ito ay nalaman ko ring may website pala ito (na gumagana at updated, in fairness).
***
Hindi sa araw-araw ay nakakabasa ng tsismis sa dyaryo na halatang-halata kung saan papunta: direct assault.
Mga ilang pahiwatig na ang balitang ito ay hindi talaga tungkol sa bagong show nina Boy Abunda at Kris Aquino:
1. Nasa content title ang pangalan ni John Lapus (na ‘di umuno ay tinatanong kung naiinggit).
2. Sobrang galit ang sumulat nito na kahit may typo ay okay lang, i.e. katalinuhna (sic)
3. Diretsahang sinabihan na “screaming faggot” si John Lapuz (na ang akin lang naman ay parang mas nakakailang kung discreet-discreet-an si John Lapuz.)
4. Ito ang mga sumunod na sinabi ng artikulo:
Kung anik-anik ang lumalabas sa bibig ng hitad na baklita gayong siya mismo, talagang alam niyang wala naman siyang mararating pagdating sa hosting ng isang showbiz- oriented show.
“Hitad na baklita.” Guys, what’s “hitad”? I don’t know eh. (kunwari maarte magsalita at naka-braces.)
5. Magtu-tuloy sa ganito ang nilalaman:
Masuwerte ka nga, John, binigyan ka ng tsansa ng GMA 7 to be one of the hosts ng Showbiz Central. Take note, nilagay ka lang naman diyan para sa comedy factor ng show.
In short, gusto ng Showbiz Central na may pagtawanan naman sa show. Gaya ni Rufa Mae Quinto na nandiyan din para maging katawa-tawa ang dating ng show na ‘yan.
Siguradong pong nabalitaan na ni John na mula sa Feb. 16, magkakaroon ng bagong time slot sina Kris at Boy, sa primetiome slot ng ABS-CBN, mamamatay naman siya sa inggit at kung anu-ano na naman ang iimbentuhin ng buhong.
Araw-araw yun tsong at walang istasyon na magbibigay sa yo ng pagkakataong ganyan.
By the way, mula sa araw na yun, wala na rin po ang Boy And Kris at papalit sa slot ng dating nito ang show nina Ruffa Gutierrez at Ai Ai Delas Alas.
Minsan iniisip ko, ang gulo siguro ng Pilipinas kung maya’t-maya ang mga libel cases sa anu mang mga bagay. Ang magandang halimbawa ng isang magandang katangian ng mga Pilipino ay ang kakayahang ipagkibit-balikat ang mga puna sa kanila. Wow, positive! Lol
***
Tatlo ang problema ko sa artikulo na ito:
Una, nasaan ang balitang “iritado si Ara Mina kay Manny Pacquiao”? Bakit puro sa “matapang” at “matipid pero may kilig” na Ara Mina ang nasa halos kalahati ng artikulo?
Pangalawa, nabanggit si Manny Pacquiao, kaya umpisa pa lang, alam mong wala kang mahihitang maayos dito. Para sa bayan ang laban pala?
Pangatlo, sino ang mas seksi pa raw kay Christine Reyes? Si Manny Pacquaio ba o si Ara Mina? Ako lang ba naguluhan?
BASAHIN MAIGI:
Ara Mina iritado pa rin kay Manny Pacquiao
(Mas sexy daw sa kanya si Cristine Reyes)
***
Ito ang isang nakakawindang na blind item, galing pa rin sa Punto!. Basahin mabuti ang content title:
Aso ng hibang na aktes, ipanaopera… nang mamatay, ipanaemalsamo, ibinurol at inilibing gaya ng tao sa isang nitso sa likod ng kanyang bahay!
Parang ‘yun na ‘yung buong kwento noh?
Mga tanong (as usual):
1. Sino ang “hibang na aktres“?
(a) S.S.
(b) R.A.
(c.) C.G.
(d.) none of the above.
(’Di ko alam, promise.)
2. Anong masama kung inoperahan ang aso?
3. Anong ang malikung e-embalsamuhin at ibuburol at ililibing ang isang aso?
4. Ako lang ba ang naguguluhan sa ibig sabihin ng ”tao sa isang nitso sa likod ng bahay“?
***
HULING HIRIT!
Ito ang paborito ko sa lahat.
Dalawang bagay lang:
1. Ito ang umpisa ng artikulo:
Nagsimula sa pagkakaroon ng sinat, na nauwi sa pamamaga ng mga gilagid, hanggang mag-40-39 ang temperatura at pagsusuka ang mga senyales ng pagkakaroon ng dengue ni Angel Locsin.
Feeling ko tuloy may sariling version si Angel Locsin kung paano magka-dengue. Eh lahat naman ganyan sinyales!
2. Eh ano ngayon kung nagka-dengue siya? Eh ano ngayon kung nagkadengue siya ulit? (Uminit pala ulo ko eh.)
***
Para sa aking baby lycan… happy .083.
May tubig, may timba, ang dapat lang gawin ay buhusan ang inodoro pagkatapos umihi.
Tapos may nagsulat gamit ang bolpen ng, “eh tabo?“ Ang arte lang.
***
Akala ko noong makita ko ito na nakapaskil sa isang tindahan ay ang 4W’s (what, when, where, why) ang nakakatawa, pero mas pumukaw ng pansin sa akin ay ang nakasulat ng ginamitan ng pulang marker.
Arrest the pusher! (kung galing sa mahirap na angkan) Save the user! (for last?)
***
Ako lang ba ang nag-iisip na parang nakalagak ang tilapiang ito (katabi ng talong at “permented rice” ) na para bang nilalamay?
Mai-share lang patungkol sa lamay:
Usapan sa text ng mga boss:
Scene: may namayapang semi-boss.
Boss A: Sir, namatay na nga pala si <insert name here>
Boss B: Ganun ba? Kailan pa?
Boss A: Kahapon lang, Sir.
Boss B: Kailan tayo makikipaglamay? Saan nakaburol?
Boss A: Mamaya na lang sigurong pagtapos ng office hours. Sa <insert place here>
Boss B: Ah okay.
(After office hours, nag-text si Boss B kasi nakalimutan kung saang funeraria)
Boss B: Saan nga ulit naka-display?
Rai: Naka-display pala eh! *tambling*
Maglasing, maglasing,
Tayo’t uminom, uminom…
(Saan ko na nga ba narinig ‘yun?)
***
May mga araw na hindi talaga mawala ang pagiging taklesa ko, idagdag pa rin riyan ang pagkamakakalimutin ko(na parang bang sumobra ako sa hipon, pork at beans).
Isang araw, nakita ko ang kababata ko ng tumotoma ng Red Horse sa harap ng tindahan malapit sa bahay:
Mga Tauhan:
Rai bilang lalaking naubusan ng yosi at bibili sa tindahan
Jerome bilang kababatang umiinom ng Red Horse sa harap ng tindahan
Simang bilang asawa ni Jerome
Jerome: Pare! Tangina, buti lumabas ka ng bahay?
Rai: <Tawa lang, walang alam sabihin>
Jerome: Shot! <Sabay iniaabot ‘yung iniinom niyang Red Horse>
Rai: Naku, pass muna, maaga trabaho bukas.
Mayamaya, dumating si Simang.
Simang: Punyeta! Umiinom ka na naman, Jerome!
Jerome: ‘Wag mo kong sigawan!
Simang: Walang pang-gatas ang anak mo, tapos umiinom ka diyang hayop ka!
Jerome: ‘Di ka titigil?!
Simang: Padedehen mo ng Red Horse anak mo! Gagu! <sabay batok kay Jerome>
Me: Hmmmmmm… Simang, may anak ka na pala?
<Kahit mainit ang ulo ni Simang eh nakangiti akong sinagot>
Simang: Oh, hello, rai. Oo. Three months na ‘yung anak ko, ano ba?<pero nakangiti pa rin>
Rai: Really?! Kailan ka nagbuntis?
Simang: Anu ka ba? ‘Di ba nakakasalubong kita madalas noong buntis ako.
Rai: Naku, buntis ka ba nun? Akala ko tumaba ka lang, promise. Sorry naman. Hindi nga? As in anak niyo o nag-ampon kayo? Nabuntis ka? Bakit hindi ko maalala? Seryoso, nanganak ka talaga? <at ‘di na ako nag-move-on>
Tapos natawa lang ‘yung mag-asawa. Sa banding huli, gusto kong isipin na ako ang naging paraan para magkaayos si Jerome at si Simang.The end.
Para sa bawat taas-kilay,
Para sa bawat subo ng batchoy,
Para sa bawat i-love-you,
Para sa bawat halik at yakap,
Para sa kulitan at pa-cute na topak,
Para sa bawat tinginang hindi na kailangang ipaliwanag,
Para sa lotion at “hangang ngayon”,
Para kay Jacqueline Jose at kay Manong,
Para sa swarma at Bedtime Stories,
… at sa ‘di matatawarang pagmamahal,
Salamat. Mahal kita, Topie. 
***
Habang binibilang ko ang nalalabing araw ko bago magbalik sa trabaho (kasi kahit sino naman ay maninibago after 12 days na walang pasok at araw-araw ay alas-tres ka na ng hapon kung gumising), napagpasyahan kong panoorin ang aking tinuturing na therapy session, ang programang “Wish Ko Lang”.
***
Nakakatuwa ang nagagawa ng programang Wish Ko Lang sa akin kasi:
- Feeling ko bumabait ako kapag pinapanood ito
- Para itong mabilisang episode ng Maalaala Mo Kaya, kasi paiiyakin ka talaga nito.
- Nakakatuwang panoorin ito kung kasama si Mama, na laging may nakakatawang komento tungkol sa mga taong nasa programa.
***
Ganito ang nangyari.
January 3, 2009. Ang episode sa Wish Ko Lang ay tungkol sa:
a. Isang dating finalist sa Pinoy Pop Superstar na nalalagas ang buhok, for some reason, ‘di ko na lang e-explain.
b. Dating titser na may Master’s Degree in English Communication at medyo — medyo lang naman — nagliwaliw sa Ortigas dahil nagkaroon ng konting aberya sa pag-iisip.
c. Batang mag-tiyo (lumpo ‘yung tiyo, ‘yung pamangkin may cleft pallet).
[Kasalukuyan na akong nag-in-internalize para malungkot at makisimpatiya sa dating finalist sa Pinoy Pop Superstar na nalalagas ang buhok, for some reason, nang dumating si Mama.]
Mama: Ay, Yan, ninanu ya? (Ay, Yan, napano siya?)
Me: Mag-umpisa yapa, Ma, eku balu. (Kauumpisa lang, Ma, ‘di ko alam.)
Mama: Ot karakal na pimples? (Bakit ang dami niyang pimples?)
Me: Ma, that’s not her problem.
Mama: Ot mag-English ka pa? (Bakit ka nag-i-English?)
Me: Eku balu. (’Di ko alam.) [Tapos tawa lang ako ng tawa.]
[Tuloy sa panonood.]
Mama: Nanan de kanyan? (Anung gagawin niyan sa kanya?)
Me: Ma, eku balu. (Ma, ‘di ko alam.)
Mama: Ay, ot malalagas ya buwak? (Ay, bakit nalalagas buhok niya?)
Me: Hmmmm.. malamang masakit ya? (Hmmmmmm.. malamang may sakit siya?)
Mama: Sobra keng shampoo ‘yan. (Sobra sa shampoo ‘yan.)
[Tawa lang ako ng tawa.]
Mama: Aba, tutu naman– (Aba, tingnan mo nga–) [tapos natigilan si Mama kasi pinakita na 'yung girl na na-make-over at dinala sa GMA Network Studio.]
Mama: Apalagu da ne man eh. (Napaganda naman siya oh.) Nanan de kanyan? (Anong gagawin sa kanya niyan?)
Me: Ma, alben me, eku balu. (Ma, panoorin mo, ‘di ko alam.)
[Tapos pinakita 'yung office sa GMA]
Mama: Yan, magkanu mo ing sweldu da reng keng GMA? (Yan, magkano sa tingin mo ang sweldo ng mga nasa GMA?)
Me: Eku balu. (’Di ko alam.)
Mama: Bisa kang magobra ken? (Gusto mong magtrabaho diyan?)
Me: Ali. (Hindi)
Mama: Bakit ali? (Bakit hindi?)
Me: Masaya naku keni. (Masaya na ako dito.)
[Tapos natapos 'yung segment tungkol dun sa dating finalist sa Pinoy Pop Superstar na nalalagas ang buhok, for some reason, na hindi na namin medyo naiintidihan kung anu nangyari dahil sa sobrang kadaldalan naming mag-ina.]
[Sumunod na pinakita 'yung dating titser na may Master's Degree in English Communication at medyo -- medyo lang naman -- nagliwaliw sa Ortigas dahil nagkaroon ng konting aberya sa pag-iisip.]
Mama: Yan, bakit ya mag-English? (Yan, bakit siya nag-i-English?)
Me: Kasi biyasa ‘yang mag-English? (Dahil marunong siyang mag-English?)
Mama: E wari murit ya? (’Di ba baliw siya?)
Me: Bawal lang mag-English reng murit? (Bawal mag-English ang mga baliw?)
Mama: Aba, menakit naka waring murit na mag-English? (Aba, nakakita ka na ba ng baliw na nag-i-English?)
Me: Ayan, ing alben ta. (Ayan, ‘yang pinapanood natin.)
Mama: Ay, e talaga mag-Tagalug, Yan. (Ay, hindi talaga siya nagta-Tagalog, Yan.)
Me: Kasi pin biyasa ya talagang mag-English. (Kasi nga marunong talaga siyang mag-English.)
[Tapos pinakita dating titser na may Master's Degree in English Communication at medyo -- medyo lang naman -- nagliwaliw sa Ortigas dahil nagkaroon ng konting aberya sa pag-iisip. Pagkatapos, pinakita 'yung interview sa anak niya.]
Mama: Oh lawen mu na, atin ya pang anak. (Oh, tingnan mo na, may anak pa pala siya.)
Me: Bawal la ring mika-anak? (Bawal din sila magka-anak?)
[Tawa ulit.]
Mama: Pakyapusan ke pa ‘yan. (Gayahin ko nga ‘yan.)
Me: Ninu? (Sino?)
Mama: Itang mag-English. (’Yung nag-i-English.)
Me: Mamurit ka rin? (Mababaliw ka rin?)
Mama: Ali. Potang aku, eku mag-English, magkanta naku man. (Hindi. Kapag ako, hindi ako mag-i-English, kakanta naman ako.)
Me: [Tawa lang ng tawa] Ot gawan mu naman ‘ta? (Bakit mo naman gagawin ‘yun?)
Mama: Ala mu. (Wala lang.)
[Tawa pa rin ako ng tawa.]
Me: Nanu mong kanta mu kanita? (Ano ikakanta mo ‘pag nagkataon?)
Mama: Love songs.
[Nalaglag na ako sa sofa sa kakatawa.]
Mama: Ika, pane mu kung paglokwan. (Ikaw, lagi mo na lang akong niloloko.)
Me: Aku pa talaga neh? Ikang sinabing bisa kang mamurit para magkanta keng dalan. (Ako pa talaga noh? Ikaw ‘tong nagsabing gusto mo mabaliw para kumanta sa daan.)
[Tapos tawa lang kami ng tawa ni Mama.]
[Sumunod na pinakita nang idala (para ipagamot sa isang private mental clinic) 'yung dating titser na may Master's Degree in English Communication at medyo -- medyo lang naman -- nagliwaliw sa Ortigas dahil nagkaroon ng konting aberya sa pag-iisip.]
Mama: O, ulwan da ne man pala eh. (Oh, gagamutin naman pala siya eh.)
Me: Nanu waring in-expect mu, na ali de? (Ano ba in-expect mo, na hindi?)
Mama: Pwedi la pang uulwan reng pakanyan neh? (Pwede pa lang gamutin ang mga ganyan noh?)
[Tawa lang ako ng tawa.]
[Sumunod na pinakita 'yung after-two-months na, nagamot na 'yung dating titser na may Master's Degree in English Communication at medyo -- medyo lang naman -- nagliwaliw sa Ortigas dahil nagkaroon ng konting aberya sa pag-iisip.]
Mama: Ay, ot ene mag-English? Ampong metaba ya neh? (Ay, bakit hindi na siya nag-i-English? Saka bakit tumaba siya?)
[Pinakita sa segment na ini-interview na 'yung dating titser na may Master's Degree in English Communication at medyo -- medyo lang naman -- nagliwaliw sa Ortigas dahil nagkaroon ng konting aberya sa pag-iisip. Medyo mataba na siya at hindi na gaanong nag-i-Ingles.]
Me: At least balu ku na wokarin daka paulu potang bigla na kang migkanta keng dalan. (At least alam ko kung saan kita ipapagamot kapag bigla ka na lang kumanta sa kalsada.)
Mama: Murit ka talaga. (Baliw ka talaga.)
Me: Aba, ikang sinabing bisa kang magkanta keng dalan. (Aba, ikaw nagsabing gusto mong kumanta sa kalsada.)
[Sumunod na pinakita 'yung batang mag-tiyo (lumpo 'yung tiyo, 'yung pamangkin may cleft pallet) na hindi na napanood ni Mama kasi kinailangan niyang pumunta sa Homeowners Association Meeting.]
***
Mga naisulat na patungkol kay Mama:
- India Stampede: The 6th Reading According to the Gospel of Adelaida
- The 5th Reading According to the Gospel of Adelaida
- The 4th Reading from the Gospel of Adelaida (Ang Bongang-Bongang Come Back)
- The 3rd Reading from the Gospel of Adelaida
- The 2nd Reading from the Gospel of Adelaida
***
Isang taon na naman ang natapos, “Goodbye, 2008,” ika nga ng iba. 12:30 a.m., katatapos lang ng muli’t muling pagbutas sa ozone layer dahil sa mga paputok (huy, concern, may ChinChin-Gutierrez Syndrome), at habang iniisip ko kung kailan namin mauubos ang nilutong pagkain ni Mama na nakahain sa kanyang mesang may bagong tablecloth (na kinantsawan kong panahon pa ni Rizal nang magawa ang disenyo), naisipan kong magsulat ng blog entry. Sabi ko sa sarili ko, “Magandang salubong sa bagong taon”.
***
Maniwala kayo, ilang beses na akong sumubok sa linggong ito na sumulat ng aking “Yearender report”, tipong kung anu-ano ang mga nangyari sa taon na ito, pero wala talaga. January pa lang ang nire-review ko ay hindi ko na alam kung anu-ano ang mga nangyari. Iniisip ko nga, kung relihiyoso akong tao, malamang may naikwento pa ako kung paano kami nagsimba sa “Pista ng Tatlong-Haring-Nagsidalaw” (Feast of the Three Kings). Pasensya naman.
Bago mag-bagong taon, kani-kanina lang, malaki ang problema ko sa mga paputok at sa mga nagpapaputok na kapitbahay. Masaya akong nanonood ng Spiderman 3 at Pirates of the Caribbean Marathon (nang sabay), at dahil sa mga paputok ay hindi ko maintidihan ang mga pipanood ko (kahit napanood ko na dati ang mga ito). Malaki din ang naging problema ko sa pag-iisip sa iba pang pwedeng ipangalan sa paputok na kung tawagin ay “Crying Cow”. Ang ibig kong sabihin, hindi naman umiiyak ang baka. Hinding-hindi! [Galit ba ako?]
Nagngungunguyngoy at nag-iingay lang ang isang baka kapag:
PERO hindi nagka-cry ang baka. Period.
Mga naisip kong pwedeng ipangalan sa paputok na “Crying Cow”:
***
Habang pinipilit kong maging mushy sa kadarating lang na bagong taon at balikan ang isang taon ng animo’y pakiki-“baka” (hindi sinadyang correlation sa Crying Cow) sa buhay, hindi talaga ako mapunta sa punto na kung saan nakakaramdam ka ng “warm fussy feeling” (translation sa Filipino, “naiihi”). May natanong pa nga sa akin kung ano daw ang New Year’s Resolution ko, na para bang hindi magba-bagong-taon hanggat hindi ako makaisip ng bagay/ugali na gusto kong baguhin sa taong darating.
Ang akin lang, hindi ko kailangang hintayin ang bagong taon para lang subukang magbago; ang akin lang, ang pagbilang sa taon ay parang paghihintay lang kung kailan ilalabas ang mga promo cards sa Starbucks para mag-ipon ng stickers at makuha ang kapangit-pangit na “coming year’s planner”. Sa totoo lang, ayaw ko ng ka-lechehang New Year’s Resolution. Hindi kailangang may baguhin ako sa sarili ko para lang abutin ko ang aking mga mumunti (at malakihang) pangarap. Ako ay ako, ano mang taon, oras, o minuto. (Wow, profound!)
***
May ilang mga kaibigan ang nagpasalamat sa isang taon na naman ng pagkakaibigan. Kapag may mga ganung mensahe kang natatanggap, naiisip mo na lang, “Shet, ang mushy, pero totoo.”
May ilang humihingi ng kapatawaran para sa mga nagawang pagkakamali sa taong lumipas. Hindi po ako si Jesus Christ or any religion god, for that matter. “Laing up.” [Lighten up by Juliana Palermo]
May ilan ang sa bagong taon na ito ay gusto mong lubos na makilala. May ilan na sa taon na ito ay marahil iyo ng makikita. May ilan na kahit noong nakaraang taon ay hindi mo pa nakita. May ilan, gaya ko, ay masayang sinasalubong ang bagong taon na may ngiti at saya.
***
Happy Crying Cow!
6,000+ bloghits. Salamat sa mga nagkakamaling nagki-click ng blogsite link ko. Matututo rin kayong magbasa, tiis-tiis lang. - The Sungkamaster
***
Ako, ikaw, bored tayo,
Ang bagong laro bago mag-Pasko,
Ang mahuli, taya; ang mauna, madaya,
Sama-samang tuklasin ang lihim,
Kung bakit gaya mo, bagot na rin ako.
***
Katatapos ko lang maghanap ng costume para sa madugong Christams Party mamaya na Retro 70’s ang hirit. Hindi ko alam kung magugustuhan ang isusuot ko ng ibang tao; ang importante ay magustuhan ko ito. Hindi naman ako ganun ka-excited sa party. Wala namang malalaking sopresa at mga papremyo. Ang siste ay bored lang ako.
Ilang obserbasyon ng mga kaibigan/mahal sa buhay (meaning, si mama) ng mga sinyales na bored ako:
1. Lagi akong may pinapadalang text messages.
Hindi ako ang tipo ng tao na nag-gu-good-morning kesehodang nakapagkape na ako at hindi na akong mukhang zombie. Madalas, kahit nasa opisina na ako at nasa aking regular newsreading sa Internet ay hindi talaga ako mag-te-text para bumati ng mga tipong “have a hearty breakfast po.” Pero sa mga nakalipas na araw, kahit ano tine-text ko; “antok ako”, “kamusta”, “good mownin”, “gusto ko ng 2 million dollars”, “gusto ko ng panda bear”, “nasa baguio ka pa ba? Ibili mo ng ako ng sungka.”
2. Matapos ang trabaho, ayaw kong umuwi ng bahay.
Dahil hanggat maari ay pinipiligilan kong magbabuy-babuy sa tulog at kain sa bahay dahil sa nalalapit na “Calorie Week” kung saan lahat ng tao ay lulusog, hindi ako agad umuuwi. Kaya lang, ang problema, hindi rin pala nakakatulong ang paglalagi sa labas. Una, mas marami kang nakakain kapag mahal ang inorder mong pagkain (at hindi lutong-bahay at libre gaya ng sa bahay); pangalawa, hindi nakakapayat ang Tarbaks (Starbucks). Dumarating na rin sa puntong ite-text ako ni Mama mga bandang alas-sais ng gabi, “Yan, sa bahay ka kakain? Magluluto pa ba ako para sa iyo?”
3. Pag-uwi ko ng bahay, hindi rin ako matutulog.
Kahit madaling-araw pa ‘yan, kahit na alas-otso ng umaga ang pasok ko sa opisina, hindi talaga ako natutulog kaagad. Kahit mga pito-pito movies na lang ang pinapakita sa TV (gaya nung huling nakita ko na bulag daw si Belinda Bright ['di sikat na boldstar dati] at asawa niya si Albert Martinez at marunong mag-violin si Joel Torre] o kahit ‘yung tipong Parental Consent at rerun ng Family Guy at MadTV na lang ang nasa TV, at kahit antok na antok na ako, hindi talaga ako matutulog. Sa sobrang bored ko, kahit alas-tres ng umaga at may gustong “makipagkwentuhan” na “barkada”, ayos lang.
4. Maaga ako sa opisina.
Kapag matamlay ang buhay ko (at least karamihan sa aspeto nito), maaga ako sa opisina. Napagtitrian ko rin ang magbihis na parang mag-ni-ninong sa kasal at lahat ng makakita sa akin sa opisina ay animo’y gustong itanong sa akin, “Saan ka pupunta, bakit bihis na bihis ka?” o ‘di kaya ay “Birthday mo?”
5. Mukhang bodega ang kabinet ko.
Hilig ko ang ayusin ang mga gamit ko, tipong pagsama-samahin-ang-pare-pareho mode. Kaya lang kapag bored ako, ayaw kong mag-fold ng clothes. (Ang arte lang.)
6. Nagyayaya akong gumimik sa Manila.
Palibhasa’y naging probinsiyano na ako ulit ng umuwi ako ng Pampanga matapos tumira sa Mandaluyong ng dalawang taon, kailangan ang biyahe para makita ang mga barkada at mga naging kaibigan sa Manila. Kaya lang, may sakit ako ngayon. May kung ilang araw na akong nilalagnat at inuubo. Para akong si Penn Medina sa isang drama na kunwari isa siyang matandang may sakit. Ang kagustuhan kong gumimik at makipagkita sa mga Maynilains (friends from Manila) ay isang paraan ko na rin upang makahanap ng ibang mapaglilibangan.
7. Nakakatapos ako ng isang series ng TV show (care of pirated DVDs) sa isang upuan lang.
Hindi normal ang manood ng mahigit sa walong oras sa panonood ng DVDs. Kailan lang ay natapos ko ang Heroes: Villains (Season 3) ng isang upuan lang. Halos matapos ko rin ulit panoorin (sa pangalawang pagkakataon) ang Season 1 ng Will & Grace.
8. Mabilis akong mag-reply sa text.
Ganito kasi ‘yan. Kahit ipon ako ng ipon ng sandamakmak na ringtone eh lagi naman naka-silent ang cellphone ko. Dala marahil na lagi akong nasa meeting at/o napipikon ako sa mga maiingay na cellphone, eh naka-silentcellphone ko. Ikaw na naka-silent ang phone, bored ka talaga kung hawak mo ang cellphone mo at hinihintay na may mag-text sa iyo. ang
9. Hindi pa tapos ang linggong ito, nakaka-tatlong blog entry na ako.
May mga panahon na mga tatlong linggo akong wari’y comatosed at hindi nagpaparamdam sa aking blogsite. Walang maisulat, probably; sira ang laptop, probably; “nakikipagkwentuhan”, probably. Pero, dala nga ng walang magawa, kahit wala naman talaga akong topic for tonight, heto ako’t sinusulat ang pangatlong blog entry ko na sa linggong ito.
10. Lahat pinapatulan ko.
Kanina lang ay nakita kong inaayos na ang stage para sa gaganaping malakihang Christmas party sa opisina. Kasama ang kaibigan kong si Otu, niyaya ko siyang tingnan ang stage; tiningnan, umakyat ng stage, nagpanggap na iniinspeksyon ang stage, umalis ng stage.
Tapos may nakita akong nakakalat na papel sa table niya pagbalik namin ng opisina. “Ay, paper, proofread ko noh, ” sabi ko kay Otu. Binasa, inedit, at ibinalik ang papel. Umupo si Otu sa kanyang desk at iniligay ang mga corrections sa computer. Pinatugtog ni Otu ang kantang “What kind of fool” ni Regine habang nag-e-edit siya. Pinanood ko siya at nakialam na rin sa pag-e-edit habang kinakanta namin ang pinapatugtog ng computer. Hindi namin namalayan na limang beses na palang kumakanta si Regine. The end.
11. Wala ng number 11. Hindi na ako bored. Yata.
***
Afterword mula sa aking bunsong kapatid na nagpapataba sa Europe:
“Kung si Kuya nga mayabang; ako pa kaya.”
