Harry Potter and the half gallon of grape juice

Madami akong opinyon sa pinanood naming pelikula kamakailan ni Topie sa Megamall.  Ito ang pamosong pelikulang Harry Potter and the Half Blood Prince.

• Saan pupunta ang nanay ni Malfoy at bihis na bihis?  Mantakin mong ang kasama niyang si Bellatrix ay parang babaeng taong grasa kung magbihis.  Awkward…
• Wala talagang nakaisip nung aparador noh?  As in wala talaga?
• Super tanda na si Professor McGonagall, tipong swerte na at umabot pa si Book 6 ng pelikula.  Ang tanong ngayon, umabot pa kaya siya sa katapusan ng franchise na ito?
• Ron at Hermione, grow up already.  Mga paksyet kayo, hindi naman kayo attractive, ang tagal niyo pa magligawan.
• Hindi rin ako convinced na may naghahabol sa tigyawating si Ron.  Dahil nag-gym ka, ganun?  I don’t think so.
• Paulit-ulit na pino-focus ang maitim na kamay ni Tatang (Dumbledore).  Yes, yes, alam namin nakilaban ka sa Lord Walang-Mukha, pero kailan mo talagang i-focus ang kamay?  Try mo kaya hugasan, baka dumi lang ‘yan, Tatang.
• Ito talaga ang pinaka-problema ko.  Kinailangan ba talagang inumin ni Tatang ’yung pagkarami-raming grape juice? As in ang dami, promise.  Ika nga ni Euge, ”isang malaking jar!”  Kahit sino naman mang-hihina kung ipapaubos sa kanya ’yun.

Pinili kong ’wag na basahin ang book 6 ng Harry Potter, binasa ko na lang sa Internet ang summary nito.  Eh sa wala na akong pakialam talaga, bakit ba?  At dala marahil na marami ring nanood ng araw na iyon na hindi rin binasa ang pamosong libro, maririnig ang napakalutong na reaksyon ng mga tao ng matapos ang pelikula, ”Ay, tapos na?  ’Yun na ’yun?!”

Nabasa ko rin sa Internet na magkakaroon ng dalawang part ang Book 7 ng Harry Potter, ’yung part 1 ipapalabas sa November at ’yung isa..hmm… kapag may pera na ulit ang mga taong gustong mapanood ang part 2.  Ang galing lang, hinati pa talaga ng mga gagu.  Kaya ako (at dito naman ako proud na proud), binasa ko na ang ending ng Harry Potter.  Tama ang hula kong hindi mamatay si Harry Potter (so FPJ-ish movie) at kung sino-sino pa ang mamatay at maglalabanan.  Matatalo si Voldemort, belat! lol

Ang akin lang, ilang taon na nating ine-enjoy ang Harry Potter franchise, hindi na siguro kalabisan ang malaman ang katapusan nito (lalo na sa mga taong sawa na ring magbasa ng libro).  Sa pinakasimpleng pananalita, wala namang masama kung nakalakihan mo na ito.

Rosalinda, heart transplant, atbp.

Ang mga susunod ay mga dialogues sa telenovelang Rosalinda:

(Sa isang inaayusang stage)

(Sa mga sandaling iyon ay nag-aagaw buhay ang ina ni Rosalinda)

(Lalapitan ni Rosalinda ang isang payat na ale na malapit na inaayusang stage)

Rosalinda: Ano pong meron?

Payat na ale:  Ah may pa-singing-contest ang barangay.

Rosalinda:  May premyo po ba?

Rai:  Wala, soundtrip lang. lol

Sa isa namang scene (na galing sa aking kaibigang si Umay):

Fernando Jose:  (marahil kausap ang sarili) Bakit kaya low batt pa rin si Rosalinda?

Umay:  Ikaw na maging cellphone…? lol

So, inoperahan na nga ‘yung nanay ni Rosalinda.  Ang nagbigay yata ng pera pang-opera ay ang ”ninong” ni Rosalinda na si Roderick Paulate (na sa tuwing ipapakita sa mga scenes ay hinihintay mong mag-bakla-baklaan pero madidissapoint ka dahil hindi niya gagawin ’yun).  Sasabihin ng payat na doctor (na mukhang binihisang mendicant) sa tatay ni Rosalinda (na ginagampanan ni Gary Estrada) na ”binuksan” ang puso ng pasyente blah blah blah at kailangan ng heart transplant.  Ang swabe lang, parang kung ano lang ang sinabi.

Payat na doctor:  Kailangan niya ng heart transplant, kung hindi mamatay siya.

Rai:  Well, obviously.  *abot ng pagkain sa payat na doctor* Kain kayo, Doc.

Tatay ni Rosalinda:  Di baleng ako na magbigay ng puso, doc…*sabay iyak*

Rai:  Ganun kadali ’yun ah?  Ano ka, bubble gum?

***

Bilang pang-wakas, hayaan niyong mag-iwan ako ng isang makabuluhang mensahe galing kay Ms. Kris Aquino:

“Hindi ako pwedeng umuwi ng walang dalang Goldilocks bitbit.”

Bakit hindi pwedeng umuwi ng walang dalang Goldilocks bitbit si Kris Aquino, aber? Lol

Blog Book Coming Soon…

‘Yan ay kung sipagin ako at matapos. Good luck sa akin.

adelaida turns 50!

Last year, nag-25 ako at nag-party.  Sa taon ito, 50 na si Mama at siya naman ang magpa-party.  Mabuti na lang at napilit ko siya na igawa ng invitations.  Bad trip nga lang at medyo nahalata ni Mama na igagawa ko siya ng Powerpoint presentation (kasalanan ng tanga kong kapatid na nakalimutang isinp ang mga pictures na pina-scan ko.

Siya nga pala, sa mga bumabasa nito, hindi kayo invited ah?  Ako ba may party?  Ako ba?

“coat” on cam…

May kung ilang buwan din ako nawala.  Hindi na lang ako magpapaliwanag.  Bakit ba?  Dapat may explanation?  Ang magandang balita ay narito na naman ako.

Salamat na lang sa aking fresh-from-Germany na kapatid ay naka-harbat ako ng bagong phone na mag-si-sync sa aking laptop.  (Wala ng chocolates, okay?  Sa mga humihingi ng pasalubong, pwede ba, manahimik kayo, hindi ako ang nag-abroad.)

May kung ilan din akong naipong mga nakunan sa aking cellphone.

1.  Biggest Banana-que

Isang maaraw na umaga sa opisina ay inoperan ako ng almusal.  Akala ko naman kung ano, nang ibigay sa akin, eh ‘yan ng ang binigay, parang ‘yung ginamit na bbq stick ay pwede ng gamitin sa panggawa ng papag, tipong mga apat na ganito ay may papag ka na.

2.  Gym Puff

Nakita ko itong nakapaskil sa may kusina sa grill ni Dad, bilang paala sa mga kitchen boys at mga waitstaff ng kanilang ”collective effort” na magpalaki ng katawan.

Translataion:  Walang magyoyosi, mag-gym tayo. (Para sa mga tangang ‘di pa gets ‘yung nakasulat.)

3.  Sino gusto ng star rice?

Sa kusina pa rin ni dad ay napagtripan namin ni Otu na kunan ang mga uber laking products sa kitchen.  Ang posh mo siguro kung ganyan kalaki ang posporo mong pangsindi ng yosi.  Sino gusto ng star rice? Lol

4.  Parang may mali…

Mawalang-galang na sa mga Koreano, pero ako lang ba ang natatawa sa postergrocery storenoodles ni Dad at Otu. na ito ng kung anung inumin?  Nakunan ko ito sa isang Korean noong may ilang oras din kaming naghahanap ng yakiudon

5.  Super Mochi

Minsan ay nagdala si Mama ng mochi galing sa kapitbahay ng sa tingin ko ay isa sa pinakamalaking mochi na nagawa dahil sa katamaran na rin.  Sabi ni Mama, “eh tinatamad daw sila na gawing maliliit pa, kaya ganyan na lang.”  Hindi ko alam kung naubos ni Tatay o kung tinapon na lang ang giant mochi.  Ang importante, nakunan ko ito.

6.  Ang isdang “common”

Isang sikat na isda ito na madalas kong marinig na napagkakamalang Lapu-Lapu.  Kaya naman nung minsan mapunta kami nila Dad at Otu sa Macro (parang Puregold, ayaw ko mag-explain ng mahaba, okay?)  Sabi ng aking source, ang isdang “common” ay matinik at walang lasa.

Ito ang tunay na Lapu-Lapu.

7.  Awkward…

(sa may side ng school)

(sa tapat ng urinal)

Syempre, titingnan mo at titingnan ang “indicator”, ‘di ba?  Ang yuckie!

8.  Seryoso?!

Ash Wednesday noon at nakunan kong nagbabalita si (Sino nga ba ito?).

***

Para sa nalalapit kong bertdey, sa mga nais magregalo sa akin (kahit wala talaga akong party this year dahil si Adelaida [ang pamoso kong nanay] ay turning 50 na), ganito po ang gusto kong gift: lol

Not my grief

At kung sana’y lahat ng iniiyakan ay nabubuhay,

At kung sana’y sa tuwing luluha ka’y may isang isinisilang,

At kung sana’y sa bawat pagtangis mo, kaibigan, buong mundo’y pumapaya,

Hindi ko na sana kailangan pang tanungin kung bakit asul ang iyong mga luha…

***

Sa mga nagdaang araw, saan mang lugar ako mapunta, walang puknat ang pagpapatugtog ng mga kanta ng namayapang si Francis Magalona.  Hindi ko alam, pero sa nakikita ko, tipong nakinabang pa yata ang mga tao nang mamatay si Francis M; nakakailang lang.

Naglipana ang mga T-shirt na may malaking araw at tatlong bituin; walang-habas ang pagpapatugtog ng koleidoscope world at ‘yung kanta ni Francis M. na kasama ang Parokya ni Edgar; hindi magkamayaw ang mga taong pagtsismisan si Francis M, na kung hindi pa yata sumakabilang-buhay ay hindi pag-uusapan.

May mga ilan pang nagtatanong ng:

“Bakit parang hindi man malungkot si Pia [Magalona]?”

“May Eat Bulaga! kaya bukas?”

“Nakakatawa pala ‘pag umiiyak si Joey De Leon?”

“Nakaka-cancer yata ang gumagamit ng camera?”

“Bakit kalbo si Francis M.?”

Naalala ko tuloy noong namatay si Rudy Fernandez.  Weekend ‘yun at si Mama ay nasa bario at inaalalagaan ang noo’y may sakit kong lola.  Umuwi si Mama ng Sabado, at gaya ng madalas mangyari ay pinalipat sa StarTalk ang TV.  Ibinabalita ang noo’y kapapanaw lang na si Rudy Fernandez.

Mama:  Ay, bakit namatay si Rudy Fernandez?

Me:  Hindi ko alam, Ma.

Mama: Naku, bakit siya namatay?

Me:  Hindi ko alam, Ma.

Mama:  Umuwi lang ako ng bario, namatay siya. (Tapos bigla siyang nalungkot.)

Me:  Kung makapagsalita ka, parang  naging kayo ni Rudy Fernandez, Ma.

Mama:  Bakit nga siya namatay?  Tsk tsk.

Kung nabuo man ang mapa ng Pilipinas noong pakawalan ang mga lobo sa kanyang libing, kung hinirang mang bayani ang isang taong may kung isang dekada ding hindi pinansin ng mga taong ngayon ay nagtatampisaw sa kanyang alaala, kung sa kanyang pagkawala ay nabuhay muli ang isang uri ng musika, ang dapat itanong ay ano ang naging epekto sa iyo nito, kaibigan?  Ano ka ngayon sa kanyang pagpanaw?  Nakabuti ba ang iyong pagtangis?  O gaya ng programang Wish Ko Lang, naantig ka lang ba dito at panadaliang umiyak?

Ang akin lang, it’s not my grief.

Kakatwang Babasahin – Punto! Edition (Vol. 1)

Hindi ako palabasa ng mga regional tabloids na araw-araw ay dini-deliver sa office. Madalas kasi sa Internet ako nagbabasa ng balita (o nagpapanggap na nagbabasa, pero puro pictures lang na gumagalaw sa gmanews.tv ang tinitingnan ko.) Pero kanina, ewan ko at anong pumasok sa kokote ko at nadampot ko ang ilang pakalat-kalat na isyu ng “Punto!  Pananaw ng Malayang Pilipino!” (Pansinin, parang galit lang, puro exclamation point.) 

Habang sinusulat ko itong blog entry na ito ay nalaman ko ring may website pala ito (na gumagana at updated, in fairness).

***

Hindi sa araw-araw ay nakakabasa ng tsismis sa dyaryo na halatang-halata kung saan papunta:  direct assault.

Mga ilang pahiwatig na ang balitang ito ay hindi talaga tungkol sa bagong show nina Boy Abunda at Kris Aquino:

1.  Nasa content title ang pangalan ni John Lapus (na ‘di umuno ay tinatanong kung naiinggit).

2.  Sobrang galit ang sumulat nito na kahit may typo ay okay lang, i.e. katalinuhna (sic)

3.  Diretsahang sinabihan na “screaming faggot” si John Lapuz (na ang akin lang naman ay parang mas nakakailang kung discreet-discreet-an si John Lapuz.)

4.  Ito ang mga sumunod na sinabi ng artikulo:

Kung anik-anik ang lumalabas sa bibig ng hitad na baklita gayong siya mismo, talagang alam niyang wala naman siyang mararating pagdating sa hosting ng isang showbiz- oriented show.

“Hitad na baklita.”  Guys, what’s “hitad”?  I don’t know eh. (kunwari maarte magsalita at naka-braces.)

5.  Magtu-tuloy sa ganito ang nilalaman:

Masuwerte ka nga, John, binigyan ka ng tsansa ng GMA 7 to be one of the hosts ng Showbiz Central. Take note, nilagay ka lang naman diyan para sa comedy factor ng show.

In short, gusto ng Showbiz Central na may pagtawanan naman sa show. Gaya ni Rufa Mae Quinto na nandiyan din para maging katawa-tawa ang dating ng show na ‘yan.

Siguradong pong nabalitaan na ni John na mula sa Feb. 16, magkakaroon ng bagong time slot sina Kris at Boy, sa  primetiome slot ng ABS-CBN, mamamatay naman siya sa inggit at kung anu-ano na naman ang iimbentuhin ng buhong.

Araw-araw yun tsong at walang istasyon na magbibigay sa yo ng pagkakataong ganyan.

By the way, mula sa araw na yun, wala na rin po ang Boy And Kris at papalit sa slot ng dating nito ang show nina Ruffa Gutierrez at Ai Ai Delas Alas.

Minsan iniisip ko, ang gulo siguro ng Pilipinas kung maya’t-maya ang mga libel cases sa anu mang mga bagay.  Ang magandang halimbawa ng isang magandang katangian ng mga Pilipino ay ang kakayahang ipagkibit-balikat ang mga puna sa kanila.  Wow, positive! Lol

***

Tatlo ang problema ko sa artikulo na ito:

Una, nasaan ang balitang “iritado si Ara Mina kay Manny Pacquiao”?  Bakit puro sa “matapang” at “matipid pero may kilig” na Ara Mina ang nasa halos kalahati ng artikulo?

Pangalawa, nabanggit si Manny Pacquiao, kaya umpisa pa lang, alam mong wala kang mahihitang maayos dito.  Para sa bayan ang laban pala?

Pangatlo, sino ang mas seksi pa raw kay Christine Reyes? Si Manny Pacquaio ba o si Ara Mina?  Ako lang ba naguluhan?

BASAHIN MAIGI:

Ara Mina iritado pa rin kay Manny Pacquiao
(Mas sexy daw sa kanya si Cristine Reyes)

***

Ito ang isang nakakawindang na blind item, galing pa rin sa Punto!.  Basahin mabuti ang content title:

Aso ng hibang na aktes, ipanaopera… nang mamatay, ipanaemalsamo, ibinurol at inilibing gaya ng tao sa isang nitso sa likod ng kanyang bahay!

Parang ‘yun na ‘yung buong kwento noh?

Mga tanong (as usual):

1.  Sino ang “hibang na aktres“? 

(a)  S.S. 

(b) R.A. 

(c.) C.G.

(d.) none of the above.

(‘Di ko alam, promise.)

2.  Anong masama kung inoperahan ang aso?

3.  Anong ang malikung e-embalsamuhin at ibuburol at ililibing ang isang aso?

4.  Ako lang ba ang naguguluhan sa ibig sabihin ng ”tao sa isang nitso sa likod ng bahay“?

***

HULING HIRIT!

Ito ang paborito ko sa lahat.

Dalawang bagay lang:

1.  Ito ang umpisa ng artikulo:

Nagsimula sa pagkakaroon ng sinat, na nauwi sa pamamaga ng mga gilagid, hanggang mag-40-39 ang temperatura at pagsusuka ang mga senyales ng pagkakaroon ng dengue ni Angel Locsin.

Feeling ko tuloy may sariling version si Angel Locsin kung paano magka-dengue.  Eh lahat naman ganyan sinyales!

2.  Eh ano ngayon kung nagka-dengue siya?  Eh ano ngayon kung nagkadengue siya ulit? (Uminit pala ulo ko eh.)

***

Para sa aking baby lycan… happy .083.

Display dismay.. or dis-feb.. (ang baduy)

May tubig, may timba, ang dapat lang gawin ay buhusan ang inodoro pagkatapos umihi.

Tapos may nagsulat gamit ang bolpen ng, “eh tabo?“  Ang arte lang.

***

Akala ko noong makita ko ito na nakapaskil sa isang tindahan ay ang 4W’s (what, when, where, why) ang nakakatawa, pero mas pumukaw ng pansin sa akin ay ang nakasulat ng ginamitan ng pulang marker.

Arrest the pusher! (kung galing sa mahirap na angkan) Save the user! (for last?)

***

Ako lang ba ang nag-iisip na parang nakalagak ang tilapiang ito (katabi ng talong at “permented rice” ) na para bang nilalamay?

Mai-share lang patungkol sa lamay:

Usapan sa text ng mga boss:

Scene:  may namayapang semi-boss.

Boss A:  Sir, namatay na nga pala si <insert name here>

Boss B:  Ganun ba? Kailan pa?

Boss A:  Kahapon lang, Sir.

Boss B:  Kailan tayo makikipaglamay?  Saan nakaburol?

Boss A: Mamaya na lang sigurong pagtapos ng office hours.  Sa <insert place here>

Boss B: Ah okay.

(After office hours, nag-text si Boss B kasi nakalimutan kung saang funeraria)

Boss B:  Saan nga ulit naka-display?

Rai:  Naka-display pala eh! *tambling*

Awkward…

Maglasing, maglasing,

Tayo’t uminom, uminom…

 

(Saan ko na nga ba narinig ‘yun?)

 

***

May mga araw na hindi talaga mawala ang pagiging taklesa ko, idagdag pa rin riyan ang pagkamakakalimutin ko(na parang bang sumobra ako sa hipon, pork at beans). 

 

Isang araw, nakita ko ang kababata ko ng tumotoma ng Red Horse sa harap ng tindahan malapit sa bahay:

 

Mga Tauhan:

Rai bilang lalaking naubusan ng yosi at bibili sa tindahan

Jerome bilang kababatang umiinom ng Red Horse sa harap ng tindahan

Simang bilang asawa ni Jerome

 

Jerome:  Pare!  Tangina, buti lumabas ka ng bahay?

Rai:  <Tawa lang, walang alam sabihin>

Jerome:  Shot!  <Sabay iniaabot ‘yung iniinom niyang Red Horse>

Rai:  Naku, pass muna, maaga trabaho bukas.

 

Mayamaya, dumating si Simang.

 

Simang:  Punyeta! Umiinom ka na naman, Jerome!

Jerome:  ‘Wag mo kong sigawan!

Simang:  Walang pang-gatas ang anak mo, tapos umiinom ka diyang hayop ka!

Jerome:  ‘Di ka titigil?!

Simang:  Padedehen mo ng Red Horse anak mo!  Gagu! <sabay batok kay Jerome>

Me:  Hmmmmmm…  Simang, may anak ka na pala?

<Kahit mainit ang ulo ni Simang eh nakangiti akong sinagot>

Simang: Oh, hello, rai. Oo. Three months na ‘yung anak ko, ano ba?<pero nakangiti pa rin>

Rai:  Really?!  Kailan ka nagbuntis?

Simang: Anu ka ba?  ‘Di ba nakakasalubong kita madalas noong buntis ako.

Rai:  Naku, buntis ka ba nun?  Akala ko tumaba ka lang, promise.  Sorry naman.  Hindi nga?  As in anak niyo o nag-ampon kayo?  Nabuntis ka?  Bakit hindi ko maalala?  Seryoso, nanganak ka talaga? <at ‘di na ako nag-move-on>

 

Tapos natawa lang ‘yung mag-asawa.  Sa banding huli, gusto kong isipin na ako ang naging paraan para magkaayos si Jerome at si Simang.The end.

 

Para sa iyo ito, Batchoy…

Para sa bawat taas-kilay,

Para sa bawat subo ng batchoy,

Para sa bawat i-love-you,

Para sa bawat halik at yakap,

Para sa kulitan at pa-cute na topak,

Para sa bawat tinginang hindi na kailangang ipaliwanag,

Para sa lotion at “hangang ngayon”,

Para kay Jacqueline Jose at kay Manong,

Para sa swarma at Bedtime Stories,

… at sa ‘di matatawarang pagmamahal,

Salamat.  Mahal kita, Topie.