Flashback Vol. 2 – Hayskul

Iniisip ko pa rin ang unang pagtapak ko sa noo’y inakala kong kagandahang unibersidad. Malaki nga naman ito kumpara sa aking eskwela noong elementarya. Wala kang kilala sa napakaraming estudyanteng iba’t-iba ang personalidad at estado sa buhay. Mayroon ngang ni walang walang dalang gamit kung hindi isang nakatuping nokbuk [notebook]; mayroon naman na de-hila pa ang bag. Kung hindi ba malakas ang business ng mga magulang ko noon sa pagtitinda ng sako-sakong bigas, naging ganun kaya kaayos ang pagtunton ko ng bagong eskwela? Kung hindi ba ako naging napakadaldal at palakaibigan noong unang araw ng klase, ma-e-elect kaya akong president ng klase? Kung hindi ba ako naging president ng klase, naging mas maganda kaya ang aming production ng pamosong “Ibong Adarna”? Nasaan na kaya ang kaklase kong binagyan ko ng nickname na “Kero-keropi”?

Iniisip ko pa rin ang pangalawang taon ko bilang hayskul? Maliban sa “yellow” ang kulay ng banner color ng mga sophomore [na ayaw na ayaw ko talaga], wala namang nakakainis masyado sa taon na ito. May konting yabang na noong mga panahon na iyon dahil hindi ka na naliligaw sa mga building at hindi ka na [halos] mukhang timang. Naalala ko ang bag ko na laging may dalang “folding” na payong, dala marahil ng madalas na pag-ulan-ulan noon. Nakaklase ko na rin ulit ang bestfriend kong babae noon, na noong mga panahon na iyon ay may boyfriend na. Naisulat ko nga dati, “Malandi na lang ang may boyfriend na noong mga panahon na iyon.” Masaya ang araw-araw na gaguhan, panonood ng mga naglalaro ng sipa [dahil hindi ako marunong], pagbalahura ng patago/harap-harapan sa mga nakakaantok na titser. Nakakalungkot lang na mabilis natapos ang taon na iyon ng hindi namin namamalayan. Kung may naglakas ba ng loob na sabihin sa aming Filipino titser noon na bagalan ang pagsasalita tuwing pagsusulit, lalo na kapag dictation, mas may nalaman ba kami tungkol kay “Florante at Laura”? Nagkasawaan ba kami ni Bestfriend kaya madalang na lang kami magkita ngayon? O may tampo pa ba ako sa maaga niyang pag-aasawa?

Naiisip ko pa rin ang pinakaayaw kong klase sa buong buhay ko. Bukod sa ito pa lang ang taon na unti-unti kong natutunan ang paggamit ng noon ay sikat na sikat na “hair gel,” ito rin ang panahon na una akong nanligaw at nasawi sa aking nakakadiring puppy love. Nakakahiyang isipin na nahumaling ako sa kanya noon eh ni hindi man siya maganda ngayon. Kung hindi ko ba naranasan ang mapahiya ng maaga at tanggihan, malalaman ko bang ang simpleng pagsasabi ng “ayaw ko na” ay mainam kaysa sa pag-iwas sa isang tao? Kung hindi ba ako na-bully noong mga panahong iyon, maghahangad ba ako na ipakita sa kanila na marahil hindi lang nila maarok ang aking noon ay umuusbong ng kawirduhan? Ganun ba talaga ako kahina noon? Kung naibili ba ako ni Mama ng magandang polo, imbes na ipanghiram ng mukhang mantel na polo sa kapitbahay, maiisip ko bang ang JS prom ay isang magandang bahagi ng buhay ng kahit sinong dadalo dito?

Naiisip ko pa rin ang aking huling taon sa hayskul at kung paanong ang lahat ay animo’y nagmamadaling mag-college na at nang makapag-inarte. Madali lang ang huling taon ko bilang hayskul; kailangan mo lang bayaran ang dapat bayaran, ipapirma ang mga dapat pirmahan, at ngitian ang mga dapat ngitian. Kung nag-isip ba ako ng maayos noong bago mag-graduate ay nalaman ko ba agad ang gusto kong maging kurso? Huli ba talaga ako sa balita noon at hindi ko nalaman na may entrance examinations pala talaga sa UP, o natakot lang ba talaga akong mag-take ng exam? Ano na kaya ang nangyari sa klasmeyt kong katabi ko lagi tuwing English 4 na namin? Pareho kaya kaming kinikilig tuwing nagbabalik-tanaw sa mga panahong patago kaming nag-ho-holding-hands sa ilalim ng mga armchairs?

Flashback Vol. 1 – Elementarya

Iniisip ko pa rin iyong panahong nakipagkuntsaba si Mama sa isang guro para maisali ako sa isang grade 1 class. Dahil anim na taon pa lang ako, bawal pa raw akong mag-grade-1, ayon sa noo’y Department of Education, Culture and Sports (DECS) pa ang tawag, na ngayon ay Department of Education (DepED) na lang ang tawag. Kung bang nai-enrol ako bilang lehitimong grade 1 imbes na isang “saling-pusa” [sit-in] sa klase, may pagbabago kaya sa pag-ulit ko sa grade 1? Ano kaya ang mararamdaman ko kung ngayon ko maririnig ang sinabi ng aking titser sa aking Mama na, “Pumasa sana ang anak niyo kung naka-enrol talaga siya“?

Iniisip ko pa rin noong bata pa ako, noong hinahatid pa ako sa eskwela ni Tatay gamit ang kanyang bisekletang napanalunan sa pa-raffle sa Pepsi, noong mga panahong close kami at umiiyak ako kapag hindi niya ako kayang ihatid papunta sa eskwela dahil kailangan niyang pumasok ng maaga sa trabaho. Kung hindi ba kami nagkaroon ng malaking hidwaan noong umabot ako ng hayskul, may pagbabago kaya sa aming mga pag-uusap ngayon sa araw-araw? Sabay pa ba kaming makikinig sa mga kanta ng bandang “Asin,” gaya noon?

Iniisip ko pa rin noong maging grade 1 na talaga ako at legal ng nai-enrol ni Mama. Inulit lang ng titser ko ang mga naituro niya noong “saling-pusa” ako. Ang bago lang ay ang kanyang isang kahon ng chalk na parang katol na nakasindi sa madaling araw kung maubos. Naroon pa rin ang kanyang “patpat” na pinampapalo sa mga makukulit at malilikot kong mga kaklase. Ako na noon ay nag-no-noisy sa klase tuwing lalabas si titser at kukuha ng order ng Avon. Kung hindi ba ako nagkaroon ng kumpiyansang ako ang magiging “honor student” ng klase, nakamit ko ba sana kahit “model student award” lang? Pasaway na ba ako noon pa? Kung may “2nd honor student” ba, gaya ng sabi ng titser ko, ipinag-pancit ba sana ako ni Mama sa tuwa?

Iniisip ko pa rin noong pumutok ang Bulkang Pinatubo. Dala ng nahinto ang mga klase sa mga eskwela, napilitan akong mag-aral sa maliit na eskwela sa baryo ni Lola. Gaya noong anim na taon ako, “saling-pusa” na naman ang role ko. Walang libro, walang bag, walang nokbuk [notebook]; wala ring padpaper, kung hindi lang nagkusang pumigtas ng kaunti sa kani-kanilang mga sari-sariling padpaper ang mga naging kaklase ko upang ibigay sa akin at nang mayroon naman akong magamit. Kung hindi ba nanalanta ang bulkan, mararanasan ko bang bigyan ng padpaper na parang binigyan ka ng abuloy para sa patay? Kung hindi ba pumutok ang bulkan, gagamitin ko pa rin bang pambura ay isang rubberband na binalot sa dulo ng lumang lapis?

Iniisip ko pa rin noong madalas akong maleyt sa klase noong grade 3 ako. Naranasan kong ibilad sa flag pole , kasabay ng mga gaya ko rin namang naleyt sa pagpasok sa kani-kanilang mga klase. Kung hindi ba ako madalas pingutin sa tenga ng aking titser ay pumasok ako ng maaga at hindi na animo’y kunwaring nagrebelde? Kung hindi ba nangibang-bansa ang titser ko, marami pa ba ang pipingutin sa tenga at hindi magsusumbong sa kani-kanilang mga magulang?

Iniisip ko pa rin ang mga mamahaling stage plays na pilit pinagawa sa amin ng aming titser noong grade 4 na ako. May mukhang bubuyog, may mukhang leon, at may mukha lang talagang nakabalot lang ng kumot. Kung nag-effort ba ako ng kaunti noon, nanalo ba sana akong best in costume? Kamusta na kaya ang mga magulang na gumastos ng mahal sa mga costume ng kanilang mga anak? Nakakatulong kaya ngayon ang mga anak (na noon ay ginastusan ang mga costume) sa kanilang mga magulang? O sila ba ay, gaya ng madalas kong makita sa mga nagdaang taon, nabuntis/nakabuntis at maagang nag-asawa?

Iniisip ko pa rin ang aking buhay noong grade 5 na ako. Sa panahon na ito, naranasan kong maging bata, ang maging masaya ng walang iniisip kahit katabi mo na ang miniature solar system na animo’y pinaalalahanan kang mag-aral at matuto. Jackstone, chopsticks, plastic robots, postcards (text), pog (na libre sa Coke noon); ‘yan lang ang inatupag naming laruin noon sa klase. Ang titser namin, sa mga panahong iyon, ay abalang nagko-choreograph ng sayaw at kanta sa mga ipapadalang kinatawan ng eskwela sa iba’t ibang patimpalak. Kung naisali ba ang mga “boys” sa mass demo kung saan ang mga “girls” lang ang pinagsayaw ng Hawaiin dance, mas naramdaman ba sana ng mga “boys” na mas nakakatuwa ang magsayaw kaysa sa sumali sa Boyscout of the Philippines at magsuot ng pendant na hugis kalabaw?

Iniisip ko rin ang lahat ng pagrorosaryo, mga kinantang “papuri” sa Diyos (kung meron man), mga pagdarasal, mga sigaw ng mga (‘di umano) ay sinapian ng masamang espiritu (kung meron man talaga), at lahat ng mga kawirduhang ginawa namin noong grade 6 kami. Naalala ko rin na requirement ang pagsisimba tuwing Linggo at may “brownie points” ang mga bumibisita sa Blessed Sacrament Chapel na katabi ng lumang simbahan. Kung nagpatuloy ba ako sa mga naituro ng aking titser noong grade 6, iisipin ko bang malaking kagaguhan ang ilang ritwal-Kristiano? Nagsawa lang ba akong magdasal at hindi sinasagot/pinakikinggan ng kung sino man? O inisip ko ba talagang may sumusubaybay sa mga luha/ngiti ko noon? Nakalimutan na kaya ni Mama ang mga panahong ako pa ang nagyayang magsimba tuwing LInggo? Kung may langit man, may free admission ticket pa ba ako, gaya noon?

Pagbalik-tanaw sa namayapa kong friendster blog account

Dahil nga lumipat na ako ng pagba-blog dito sa nakakatuwang wordpress.com (at dahil sa araw na ito ay wala akong maisulat na matino dahil nap lang ako ng nap maghapon, ililista ko na lang ang mga pinakapaborito kong blog entries sa aking friendster blog.

1. KUYA OH KUYA – March 7, 2006

Alamin kung paanong ang isang tanong ng unemployed mong kapatid ay sisira ng araw mo.

2. HAIR WAX MONOLOGUE – July 2, 2006

Hindi lahat ng tao alam kung ano ang “hair-wax.”

3. CLOSE TO CLOSET – July 4, 2006

Isang munting sanaysay na nalathala sa nag-fold na ring website na fabuloush.com. Tungkol ito sa lumalalang krisis sa bigas. Joke. Ito ay patungkol sa pamosong subject ng mga kalalakihan, ang homosexuality. lolz

4. ISPEYSYAL KAM-RA – July 5, 2006

Paano mag-dissect ng mga nakakawindang na mga pangungusap sa Ingles.

5. INGLES KUNG INGLES, “NOSEBLADE” KUNG “NOSEBLADE” – October 24, 2006

Ito ang makabagong laro na, “use something in a sentence.”

6. MUNDO NG ABODONG BABOY AT MAINIT NA KANIN – January 29, 2007

Year-ender pagsesenti sa naging buhay ko noon sa Manila.

7. THE “PATING” MONOLGUE - March 15, 2007

Ang nakakatuwang pag-uusap ng isang kunduktor at drayber ng bus tungkol sa kanilang mga “insights” sa mga pating (sharks).

8. DVD MARATHON (MGA NATUTUNAN SA PANONOOD NG PINIRATANG PELIKULA) – April 9, 2007

Mga kagaguhang comments patungkol sa mga napagtiyagaang panooring pirated DVDs.

9. ITO AY TUNGKOL SA PELIKULANG “SUNSHINE” - April 17, 2007

Ang nakapahaba at harap-harapang pagbaluhura sa pelikulang “Sunshine.”

10. ANG ALAMAT NG ORANGE NA QE (QUAIL EGGS) – April 17, 2007

Alamin kung paano at bakit orange ang mga tinitindang itlog ng pugo.

11. HALIKA, MAG-BUS TAYO SA EDSA – June 1, 2007

Ang paglilista ng mga nakakatuwang kayang dalhin ng mga tao tuwing sumasakay ng bus sa EDSA.

12. HALIKA, MAG-NLEX TAYO – June 1, 2007

Matapos mag-bus sa EDSA ay alamin naman ang mga nakakawindang na mga bagahe ng mga taong binabagtas ang North Luzon Express Way.

13. PARE PARE LANG - June 8, 2007

Ang nakakatuwang pag-uusap ng dalawang “PARE.”

14. KAKATWANG BABASAHIN (ISSUE 1) – October 23, 2007

Mga headline sa kakatwang babasahing “Abante” September 18, 2007 Issue.

15. SAUTEED LIFE ON SOYA DREAMS (INGLES NA TITLE PARA SOSYAL) – October 23, 2007

Pagse-senti matapos bumalik ng Pampanga at pagbalik-tanaw sa naging buhay ko sa Manila.

16. ISANG SILIP SA BARIO NI LOLA – November 19, 2007

Ang nakakatakot na nayon ni Lola at ang nakahandusay ng rural life na ‘di niyo kakayanin, promise.

On Everything…Pwera sa Sun

ON FOOD & BEVERAGES…

Tandaan na ang pagkain ng matatabang pagkain imbes na mga gulay (gaya ng okra, na kadiri, na dapat pina-flush sa toilet dahil talagang kadiri) ay isa sa mga magagandang napauso ng mga taong hindi health conscious at (malamang) ay hindi naniniwala sa afterlife (gaya ko). ‘Wag pansinin ang urban legend ng pagkakaroon ng highblood pressure at sakit sa puso kung kakain ng matatabang pagkain gaya ng sisig at crispy pata. Tandaan na ang tunay na sisig ay walang itlog sa ibabaw. At tigilan niyo na rin ako sa kakatanong kung ano ang nangyari sa likod ng pagkamatay/pagpatay sa tinaguriang “Sisig Queen” na si Aling Lucing, hindi ko alam; hindi kami close. Kapampangan lang ako; hindi ako malapit na kaanak/suspek.

ON YOSI & BISYO…

Tandaan na hindi niyo na kailangang pangaralan ang mga nagyoyosi at mga mabisyo na masama sa katawan nila ang kung anu mang bisyo nila. Tandaan na ang mga taong nagbibisyo ay hindi naman ganun kamangmang at fully aware (ingles, astig!) sa mga kakaharaping suliranin sa pagbibisyo. Kung nasa pampublikong lugar ka at hindi ka nagyoyosi at may nagyoyosi sa tabi mo, tandaan na wala kang karapatang paalisin ang taong nagyoyosi. Ang pinakamabuting gawin ay lumayo sa taong nagyoyosi kaysa sa mag-inarte.

ON EMPLOYMENT…

Tandaan na kung cool man ang walang trabaho at tambay ka lang sa bahay (dahil malamang ay nakakapanood ka ng kakatwang TV series na Daisy Siete), hindi rin ito pwedeng ipagmalaki lalo na kung graduate ka. Sabi nga sa isang linya ng isang pelikulang hindi ko na maalala ang title at kung sino ang nagsabi (syempre), “There is nothing noble about being poor.” ‘Wag idahilan ang kawalan ng trabaho sa Pilipinas, gasgas na ‘yun, ano ba alam mo sa Pilipinas? Ang pamosong “call center job” naman ay isa mga trabahong kailangang pag-isipan ng maigi bago pasukan. Tandaan na mababa man ang tingin sa trabahong ito at – ayon man sa mga iilang kaibigan ko – nakaka-umay man ito, hmmmm, marami namang pera. ‘Yun ‘yun eh. Lolz

ON AMERICAN IDOL…

Ang mag-away-away patungkol kung sino ang mas magaling sa American Idol Season 7 ay isang malaking kagaguhan. Tandaan na kung hindi ka naman Amerikano o American Citizen o may kakayang makisali sa botohan, wala kang karapatang mag-emote. Ma-entertain na lang, okay? Ganun lang kasimple ‘yun.

ON MERIENDA…

Tandaan na ang kalahating kilong manok o baboy ay hindi midnight snack; ‘wag ako gayahin. Hindi rin maituturing na merienda ang dalawang instant pancit canton, dalawang hotdog, dalawang itlog, at tatlong hiwa ng pre-cooked ham; again, ‘wag ako gayahin. At hindi rin merienda ang isang serving plate ng spaghetti at tatlong tuna sandwich; again and again, ‘wag ako gayahin. At tatlong set ng itinuturing kong merienda ay isang halimbawa ng walang-habas na katakawan lamang. (Tapos nagagalit ako kapag sinasabihan na majubis [mataba] na ako, kamusta naman ‘yun?)

ON POVERTY & CELLPHONES…

Tandaan na pagkakaroon ng mamahaling cellphone ay hindi direktang maituturing na status symbol ng pagiging mayaman o may kaya sa buhay. Sabi nga ng cliché na comment, “Maganda nga cellphone mo, wala namang load.” Tandaan na mas sosyal ang mga pagkakataong walang load ang kaibigan mo at tatanungin ka ng, “Friend, pahiram naman ng cellphone, may i-mi-misscall lang ako,” at tapos iaabot mo lang ang cellphone mo ng may konting yabang dahil may maraming load.

ON CHILDREN…

Tandaan na hindi dapat sinasama ang mga bata sa mall. Ano ang gagawin nila sa mall, ang tanong. Tama na ang naibento ang mga amusement parks at lobo (not the boring TV show; balloons, ‘yung lumipad sa langit) sa kanila. Hindi rin dapat pinagsusuot ang mga batang babae ng mga tipong spaghetti strap blouses at mga sapatos na may takong; nakakailang lang kaya. Ang mga bata ay dapat manatiling cute, inosente, madumi kumain, at adorable (kapag malayo). Hanggat maari ay hindi dapat nilalapitan ang mga bata.

ON WAITSTAFF & RESTAURANTS…

Tandaan na ang mga kung tawaging mga “waiter” at “waitress” ay mas mainam na tawaging “waitstaff,” parang sosyal ka pa pakinggan at magmumukha kapang “gender sensitive.” Lolz Habang-buhay ay pwedeng magpakuha ng kung anu-ano, i.e. tubig, tissue, condiments, tuwing nasa kainan. Ang pagbibigay ng “tip” ay depende kung gaano kabait at kaasikaso ang waitstaff.

ON BENDED KNEES…

Tandaan na kahit ayon sa popular opinyon ay karamihan ng mga nursing students at mga nurses na lalaki ay mga bading, kailangan mo rin namang isipin na baka malambot lang talaga sila. Lolz Ang isyu ng kung sino ang top at sino ang bottom sa mga bading ay dapat na ring tigilan, mga echusero! Sa ganitong paksa, hindi mo na kailangang itanong kung sino top o bottom; ang importante, bading din ang kausap mo. Ang pagbansag sa sarili na “bi” ay isang magandang palusot sa pagsasabing, “Medyo nahihiya pa kasi ako ever.”

ON MOVIES or MOVIE…

Ang mga taong pinangangalandakang ang paboritong pelikula ay ang “My Big Love,” na kinatatampukan ng overrated na mga astistang sina Sam Milby at Toni Gonzaga, ay dapat pinahuhuli sa mga barangay tanod at sinasama sa mga nahuhuli sa barangay curfew.

ON EAT BULAGA & WOWOWEE…

Ang mga taong nanonood ng Eat Bulaga ay almost always idolo si Joey de Leon (hindi naman nakapagtataka ‘yun.) Ang mga nanonood naman ng Wowowee ay may “lahing mahirap” at nais sadistahin ang sarili sa pamamagitan ng panonood ng kahirapan-on-air; isama mo pa diyan ang mga umiiyak na mga batang kalye dahil sa kahirapan ng buhay (matapos mag-rap), mga umiiyak na buntis dahil, again, sa kahirapan ng buhay (pagkatapos bumirit ng “Forever’s Not Enough” ni Sarah Geronimo), at mga lolang umiiyak (pagkatapos magsayaw ng malaswang sayaw) dahil, again (nakakasawa man), sa kahirapan ng buhay.

ON GMA & ABS-CBN…

Tigilan niyo ‘yan, ang pangit tingnan.

ON SUMMER…

Mainit! Tigilan na rin.

ON POLITICS…

Tandaan na kung nakita mong sinabi ng isang politiko sa TV ang kanyang opinyon patungkol sa ‘di umano’y krisis sa bigas, wala kang karapatang i-discuss ito sa ibang tao at kunwari ganun ka talaga mag-isip. Tandaan na hindi naman nakakahiya kung ngayon mo lang nalaman na wala palang prime minister ang Pilipinas. Ang pagpapanggap na matalino ay mas nakakahiya kaysa sa maging mangmang. Tandaan na malimit mang sabihan na baliw si Sen. Miriam Santiago, ito rin naman ang paulit-ulit na isyu sa kanya, kaya tigilan na, nakakaumay. At oo, korap na kung korap si Gloria at sampu ng mga alipores niya, PERO give it a rest, utang na loob. Ang pagproblema sa mga bagay na sa totoo lang ay wala ka namang pakialam ay malaking kabaliwan. Hindi ka binabayaran para bantayan ang mga nanunungkulan sa gobyerno; feeling ko nga hindi ka naman nagbabayad ng buwis. Lolz

ON FAMILY & RELATIVES…

Hindi sa lahat ng pagkakataon ay sinasabi ang tunay na natatanggap mong sweldo sa pamilya at mga kaanak. Tandaan na ang mga magulang, kapatid, pamangkin, lola at lolo, tita at tito, mga ampon at palamunin sa bahay, asawa (kung straight ka), partner (kung ginagastusan mo siya), ay may kakayahang abusuhin ang iyong “ingat yaman.” Tandaan na ang masusing pagpapaliwanag na hanggang <insert amount here> lang ang kaya mong ibigay buwan-buwan ay isang maituturing na dimplomatikong paraan ng pagsasabing, “Magtrabaho ka kaya, PG!” [Patay-gutom].

ON GIMIK…

Tandaan na kung gigimik ka – tipong inom-inom, sayaw-sayaw, kanta-kanta o inom-sayaw-kanta – siguraduhing may pera ka, lalo na kung may kasama ka na hindi mo naman ka-close. Tandaan na mukha kang mahirap kapag hindi ka rin umo-order. Kung barkada naman ang kasama, siguraduhing “keri” lang sa kanila ang gumastos. Hindi nakakahiya ang magbayad lang ng kung ano ang in-order. Hindi rin nakakahiya ang humiram ng pera, kung may hihiraman naman.

ON THE WINGS OF LOVE…

Tandaan na kung hindi man madalas mag-bra si Regine (gaya ng madalas mapansin ni Mama tuwing nakikita niya ito TV) ay wala na tayong pakialam dun. Tandaan na kung nagpatangos man ng ilong, nagparetoke ng mata, o nagpa-lipo si Regine ay hindi na rin natin problema. Ang kailangang problemahin (at ‘yan ay napatunayan ko sa mga nakaraang tsismis tungkol sa kanya) ay kung lilipat ba talaga siya ng ABS-CBN at kung nabuntis na ba talaga siya ni Ogie. Lolz

Hindi na ako Kakanta

Dahil sa hindi ko napanood ang American Idol (Top 6 performances), pinili ko na lang manood sa Youtube.com, ang napakabait na website na walang pakundangan mag-post ng mga nakaw, mga ninanakaw, at nanakawin pang mga videos galing sa kung saan saan. *clap clap* para sa Youtube.com

Dahil sa hinayupak na David Cook at ang kanyang rendition ng kantang “The Music of the Night,” na ayon naman sa napakabait na Answers.com ay, and I quote,

“The Music of the Night” is a song from the musical The Phantom of the Opera. It is one of the show’s most famous songs and one of Broadway’s most famous songs as well. The popular song has sold millions of copies worldwide and has been translated into many different languages. The music was written by Andrew Lloyd Webber and the lyrics were written by Charles Hart. The song was made famous by Michael Crawford, the actor who originated the role of the Phantom both in London and on Broadway, unquote.

Ito ang version na naisama ‘di umano (malay ko ba?), sa nasabing musical, ang “The Phanthom of the Behind-the-Mask-Chikie-Siya.” Maganda naman ‘yung song.

It furthers… (“It furthers” pala eh, ‘yun ‘yun eh! lolz)…and again, I quote, Sarah Brightman declared, at the London’s Royal Albert Hall Concert in 1997, that the song was originally written by Andrew Lloyd Webber for her, the first time he met her. It was later added into the Phantom of the Opera musical, unquote.

Ito naman ang version ng super ganda-gandahang si Sarah Brightman, o tawag nga ni Otu (friend) kay Sarah Brightman ay “Harem.” lolz

Gamit ang (again) Youtube.com, nahanap ko rin ang version ni Josh Groban, ang aking pinakamamahal na si Joshy Woshy Grobany.

At ang panghuli (at ang dahilan kung bakit hindi ko na susubukang kumanta pa at magpanggap na kinakarir ko ang pagkanta sa mga “videokehan,” na sa totoo lang ay walang-habas lang ako nagpapa-cute [kung may nagpapa-cute din]) ay ang nakakaantig (huy, tao din ako ako, kunwari may feelings.lolz) at nakakapikon (huy, di naman bawal mapikon.) ni David Cook ng pamosong kanta na ‘di umano ay sinulat para kay “Harem.” (‘Di ba, Otu? lolz)

Curse of the “nou-ii-ee” goddess

Isa na siguro sa naging tradisyon naming magkakasama ay ang maglaro ng scrabble. Malimit ay may mga iilang hindi naniniwalang umaabot kami ng alas-sais ng umaga ng kakalaro ng scrabble. Madalang lang ako manalo. Malimit ay 1st runner up (contest?) lang ako.

May mga pagkakataon na siguro kahit gaano ka kagaling sa scrabble kung ang mga tiles mo ay parang pinagtagpi-tagping Hindu hymn ay hindi ka mananalo.

Gaya na lamang nito:

Paano ka naman magkaka-score ng maayos kung ganyan ang mga tiles mo? Noong mga oras na iyon, gusto ko na lamang kumanta ng Hindu hymn, “nuo-iiiiiiiiii-eeeeeeeee…nou-iiiiiiiiiii-eeeeeeeeeee.”

At parang sinagot ng mga bathala [kung meron man] ang aking Hindu hymn na pinamagatang “nou-ii-ee,” nag-pass ako at nagpalit ng tiles, at nakuha ang nakakabighaning mga tiles na ito:

LIzards. Hindi man intelectually stimulating ang word na nabuo ko, pero hindi na importante ‘yun. Ang prinsipyo ko nga sa scrabble ay, Hanggat may numero ang mga tiles ng larong ito, sa bandang huli ang kailangang isipin ay kung paano makakaungos ng score.

Ang rule sa scrabble ay kapag naitira ang lahat ng tiles ng minsanan ay plus 50 ang mabubuo pang score. Handa na ako nang mga panahon na “karnehin” ang laro.

Noong mga oras na iyon ay si Van (friend) naman yata ang tinamaan ng “Curse of the nou-ii-ee goddess.”

Pati ang mga aso nila Anne (friend/isa pa naming kasamang naglalaro) ay nakakatuwang masaya at hindi mapakali (gaya ng madalas mangyari tuwing may tao sa kanila).

Mukha pang sinapian ang mga ito nang kunan ko.

Naitira ko rin naman ang “lizards” at umabot ito ng 90-plus points na labis na kinainis ng mga kasama ko at sa bandang huli ay nawalan kami ng ganang maglaro ulit at nagyaya na lamang umuwi dahil naalala namin na may trabaho nga pala kami kinabukasan.

The 2nd Reading from the Gospel of Adelaida

Ito ang naunang blog patungkol sa Mama ko, “The Gospel According to Adelaida“

Ito na ngayon ang mga pinabagong saloobin, opinyon, at/o mga pakikisapalaran ni Mama bilang paghamak niya – gaya ko – sa mundo.

1. Sa opinyon ni Mama (at maraming magagalit dito, sigurado lang), ang mga naging biktima (o ang tawag ni Mama ay “tinamaan”) ng nakaraang tsunami sa iba’t ibang bansa sa Asya ay bunga ng hindi nila pagiging Kristiyano. Maging malinaw lang: Hindi naman po sinabi ni Mama na “Satanista” ang mga ito. Basta ayon kay Mama, malamang ay hindi sila Kristiyano.

2. Ayon kay Mama, ang mga bagong baso sa bahay ay ginagamit lamang tuwing may darating na bisita na “deserving” uminom ng “coke.”

3. Ayon kay Mama (at ito ang pinakanakakawindang na urban legend na naikwento niya sa akin), pinaglihi daw si Lola sa “gutom” o sa kampangan language “kagling danup,” na nataon naman ay isang pamosong joke sa mga kapampangan para sa mga taong PG (patay gutom) at nakakahiya kung makilibre ng pagkain. Example:

“Maranup na ka na naman, balamu kagli kang danup.” [Gutom ka na naman, parang pinaglihi ka sa gutom."

So, 'yun na nga. Kung may galit si Mama kay Lola at nasabi niya na "kagling danup" si Lola ay hindi ko na talaga alam (at halos wala ako pakialam.. "hello, lowla, howaryu, lowla?"). Sa pagpapatuloy ng kwento ni Mama tungkol kay Lola, noong daw pinaglilihi si Lola, tipong kahit fresh meat ay tinitira ni Grand"lowla." Nakakatakot lang.

4. Ito ang pinakabago kong natuklasan kay Mama: HINDI SIYA MARUNONG MAG-JACK-EN-POY.

Isang araw, dala marahil ng walang magawa ang aking mga magulang, napagtripan nilang laruin si Carlos, ang aking fresh-from-baguio sungka. At dahil sa umpisa ng laban ay dapat may mauunang isa, at malalaman lang ito kung mag-ja-jack-en-poy, tumingin lang si Mama sa akin at natawa na lang na nagsabi na, "Eku byasang pakanyan." (Jack-en-poy) [Hindi ko marunong ng ganyan.] Ang ending, kinailangan pa akong isama sa larong “maiba taya.”

Sa huli, naunang tumira si Mama at nialampaso si Tatay (na hindi pala marunong ng sungka, na ang depensa ng matalo ni Mama ay dinaya siya nito).

5. Iba ang turing ni Mama kay Lilian, the Baguio Cactus.

Kasabay ng pagbili ko kay Carlos, the sungka, binili ko rin si Lilian, the Baguio cactus. Nagandahan lang kami ni Otu (friend) sa mga cactus kaya bumili kami ng tig-iisa. Dagli namang inilagay si Lilian sa center table ng bahay. Kaya lang, medyo OA si Mama sa pagtrato kay Lilian.

Isang umaga, bagong gising ako, napansin kong medyo “tumatamlay” na si Lilian. Nabanggit ko kay Mama ang aking obserbasyon. Ang sabi lang ni Mama, “Wisik-wisikan meng pakanyan, neh kaburi.” [Wisik-wisikan mo ganyan, gusto niya 'yan.] Title si Mama. Panalo.com Parang tao lang talaga si Lilian kung ituring. FYI po: normal po si Mama, tamang trip lang madalas.

6. Minsang nanonood ng TV at nakita si Ariel Rivera:

Mama: “Nanu ne kasi lagyu potang crush de reng kolehiyo?” (sic) [Ano na kasi ang pangalan kapag crush siya ng mga kolehiyo?]

Me: “Ma, kolehiyala.“

Mama: “Wapen, nanu ping awus?” [Oo nga, ano ngang tawag?]

Me: “Crush ng bayan?“

Mama: “Ali eh.” [Hindi eh.]

Me: *Make face lang.*

Mama: “Kilabot da reng kolehiyo.” [Kilabot ng mga kolehiyo.]

Me: “Ma, kolehiyala.“

Mama: “Kanita i Ariel..” [Noon si Ariel..] blah blah blah blah…

<end of conversation>

Nakakawindang si Mama. Pinrobelema talaga si Ariel Rivera.

7. Ito ang favorite ko. Matapos makita si Ariel Rivera, pagkatapos lang ng ilang minuto ay pinakita naman ang doctor slash singer na si Nonoy Zuniga. (Para sa mga fans ni Nonoy Zuniga, heto po ang kanyang nakakatuwang website: http://www.nonoyzuniga.com/ lolz)

Mama: “Ay, i pile ba ‘yan?” [Ay, si pilay ba 'yan?]

Me: *tawa lang ng tawa*

Mama: Ot mayli ka? [Bakit ka tumatawa?] *medyo natatawa*

Me: *tawa lang ng tawa at naluluha na talaga*

Mama: “Doctor ya pa ba?” [Doctor pa ba siya?] Ot mayli ka? [Bakit ka tumatawa?] *natatawa na rin”

Maliban sa walang pakungdangan kung maka-comment si Mama, gusto pa yata talaga ni Mama na mawalan ng lisensya itong si Mr. Zuniga sa kanyang pagiging doctor. May ideya na ako ngayon kung bakit “mabait” ako sa ibang tao.

Hintayin ang 3rd reading ng the Gospel According to Adelaida. Sa ano mang fanmail para sa aking Mama, hindi pa rin po siya marunong mag-internet, kaya sa akin niyo na lang sabihin.

Halatang Hindi Ko Birthday

Hindi mahirap i-conclude na ang araw na ito ay hindi ko araw o kung birthday ko man sa araw na ito, malamang naglalaslas na ako ng pulso at kumakanta ng “All at Once” by Whitney Houston (joke lang, I mean, doon sa laslas factor. lolz) . Hindi naman ako naniniwala sa malas, pero sa tingin ko, may halong katangahan at mga nagsasalubong na planeta ang may kinalaman nito kaya ganito ang naging produkto ng araw ko.

1. Kaninang lunch, ang inakalang kong pagkasarap-sarap na kaldereta ay lasang “orange” nilaga. Nagsawsawan na ako ng toyo at lahat, lasang orange nilaga pa rin.

2. Petiks maghapon sa office, pero nang paalis na kami ni Otu (friend/officemate) sa office ay may dumating na project na kinailangang tapusin, kamusta naman ‘yun?

3. Bago matapos ang nasabing project ay natusok pa ako ng staple wire. Dumugo ito na parang sapilitan akong pinag-do-donate ni Rosa Rosal ng dugo. Ang hirap tuloy mag-type ngayon.

4. Nagloloko si Ruth (the digicam). Kailangan lang pala ng bagong charger ng paksyet.

5. Naiwan ko ang cellphone ko sa sasakyan ni Boss bago ako pumunta ng mall para bumili ng charger.

6. Pagbaba ko, doon ko lang na-realize na naiwan ko ang phone ko sa kotse. Hindi ko na hinabol, nakakahiya.

7. Pagdating sa mall, may nahanap naman akong charger….PERO wala naman pala akong dalang pera, naipahiram ko pala ang aking cash. Utang na loob naman.

8. Mag-se-settle sana ako ng mas murang charger para may mabili lang, kaya lang pinambili ko pala ng yosi ang pera sa bulsa ko, kaya ang nangyari kulang ako ng 4 (four) pesos para mabili ang charger, eh akala ko naman sosobra na ‘yung pera ko. Naramdaman kong parang mahirap ako, ayaw ko ng ganung feeling.

9. Umuwi ako ng walang charger, ng walang cellphone, at walang ganang mamobrelema kasi promise ang babaw lang ng sitwasyon.

10. Nadatnan ko ang bahay na parang may senior citizen R&B party. Ito pala ang siste, anniversity pala ng cruzada ni Mama, et.al. Ito ‘yung may poon-poon something-someting na bahagya ko na ring tinalakay sa “Lugaw, Cruzada, at kung anu-ano pa” . Ang nakakatuwa sa konsepto nila Mama ng pagdiriwang ng anniversary ng kanilang cruzada ay TEQUILA at R&B music ang nakahain.

Si Mama ay magdiriwang na ng 50 kaarawan niya sa July, hindi ko tuloy alam kung ano ireregalo ko sa kanya. Tsk tsk.

Nakuha ko rin naman ang aking cellphone, ‘yun at matapos kong maglakbay sa medyo kalayuan niyang bahay at matapos lunukin ang hiya na makakalimutin na naman ako. Hindi man naging maganda ang araw ko, sa bandang huli, matatapos din ang lahat ng ka-lechehan at babalik ako sa pagiging masaya, gaya na lang ng pagsusulat ng aking unang blog entry sa araw/gabi na ito.

Type + Enter = Buhay Chat

Nalilibang ako sa pag-cha-chat ngayon. Hindi naman siguro nakakahiyang aminin ‘yun noh, lalo na at hindi naman ako nagdodroga o gumagawa ng kasalanan (gaya ng pagsusuot ng apple green na damit). Ayoko naman na isipin ng marami na malungkot ako ngayon kaya ako nag-cha-chat. Panatag ako ngayon at sa mga nakaraang linggo.

Naisip ko lang na kahit na ang impresyon sa matagal ng kalakaran ng impersonal na pag-uusap sa Internet ay hindi maganda, nakakatuwang isipin na hindi naman talaga ito ganun kababaw na libangan. Hindi pa kasama riyan ang konsepto na makakahanap ka talaga ng matinong kausap.

Tatlong klase lang ng tao ang nahahanap ko madalas sa chat.

1. Mga taong malungkot at may mga issues sa buhay.

Madalas ay makakadaupang-palad mo ang taong magsasabi ng sandamakmak na problema. At dahil hindi mo naman talaga siya kilala, at dahil nga textbook case ang mga problema niya, i.e. mga relasyong hindi nagtatagal, mga manlolokong boyfriend/girlfriend, eh mararamdaman mo rin naman na kailangan mong tulungan ang taong ‘yun. Hindi naman mahirap mag-effort. Hindi ka naman talaga nagpapanggap sa mga ganung pagkakataon dahil una, bored ka; pangalawa, dahil nga bored ka ay nagiging genuine na ang iyong concern para sa isang taong iyon. Hindi mo naman ito tinuturing na charitable act, pero sa mga ganung pagkakataon, nakakasiguro ako, kinukwento mo pa ito sa mga kaibigan mo at minsan ay binubuo ang mga solusyon para sa problema ng iyong ka-chat.

2. Mga taong naghahanap ng pusit-pusit.

Kailangan din naman maging bukas ang isip ng karamihan sa bagay na ito. Aminin natin na talamak ang sex sa chat (o kaya ‘wag mong aminin, magsuplado ka, sige). Ang malaking tanong eh, “eh ano ngayon?” Hindi ko maitindihan ang mga malalaking acting ng mga moralistang pumapansin sa mga nagaganap sa chat. Hindi ibang tao ang magbabawal na gawin mo ‘yun. Kung gusto niyo talagang maglaswaan ay nasasainyo na iyon. Hindi rin naman nakakahiya iyon dahil ginagawa naman talaga iyon. Kailangang intindihin ng marami na may posibilidad na ‘yan lang ang hanap ng ibang chatter, ang magpawis at makipaglaswaan; kaya ‘wag kang aastang parang biktima na parang hindi mo alam na ganun talaga ang pupuntahan noon. Hindi mahirap maramdaman kung ‘yan lang ang hanap ng isang kausap. At sa tuwing iniisip mong niloko ka lang at sex lang ang ginusto ng ka-chat mo, isipin mo na lang, sumaya ka rin naman, hayuf. ‘Wag ma-feelings, hindi ka naman na-rape.

3. Mga taong naghahanap ng karelasyon

Mahirap tantiyahin ang level ng mga taong naghahanap ng karir, fling, karelasyon, at kung anu-ano pa. Tama ang sikat na impresyon na mahirap maghanap ng totoo at matinong karelasyon kung chat-chat lang. Siguro nga. Pero saksi ako sa mga nag-umpisang relasyon ng dahil sa chat. Hindi nga sigurong magandang pakinggan ang mga kwento na una kayong nag-aylabyuhan sa chat, pero anong masama dun? Kung hindi man totoo ang mga emosyong dumadaloy sa mga ganung pagkakataon, anong mawawala sa iyo? Ang subukang maging masaya at umasa na siguro isang “type” lang at “enter” ay makikita mo ang taong mamahalin mo ay isang oportunidad na kailangang tahakin din naman ng mga taong umaasang maging masaya sa buhay-pag-ibig. Masasabi kong minsan na rin akong nagmahal ng taong una kong nakilala sa chatroom. Nagbunga din naman kahit paano ang ilang araw na pagpapa-cute, at tumuloy sa halos isang taon ng pagsasama. Kung tapos naman ito ngayon, hindi ko maitatangging naging masaya ako sa halos isang taon ng nakakatuwang pagsasama. (Salamat, Gummy.) Nabago ako ng mga taong nakita kong naging masaya at naging makabuluhan ang buhay dahil sa mga naibigan, naging kaibigan, naging barkada, at mga nakalandian sa chat.

…Kung ilan mang tao ang napatunayan mong may problema sa pamilya;

…Marami man ang manlolokong maituturing sa mga chatrooms;

…Kahit ano pa man talaga ang spelling ng “laugh out loud,” kung “lol” man o “lolz”;

…Kung ano man ang iyong favorite movie, book, TV show;

…Kung ilan man ang naging pagkakataon na para kang nasa job interview sa mga tanong ng ka-chat mo;

…Kung ilang beses kamang nagpuyat at naubusan ng yosi habang may kausap sa chat;

…Kung kinailangan mo sa iilang pagkakataon na makipagkita ng madaling araw para magpawis at makipaglaswaan sa taong noon mo lang nakita;

…Kung ilang beses ka mang umasang mahahanap mo rin siya…

…ang importante, sa mga nakikilala mo, sa mga nararanasan mo, hindi ka nahihiyang amining naging masaya ka, na hindi ka nagsisisi, na nakangiti kang matutulog at iniisip na marahil panaginip lang ang lahat dahil sa unang pagkakataon, hindi ka pa kilala ng isang tao pero pinaramdam na niya na importante ka, kahit man lang sa mga sandaling iyon.

**Para sa mga makukulay na personalidad sa likod ng bawat chatname…

Top 10 Cliché Baguio Pasalubongs

Dalawang araw bago kami pumunta ng Baguio, doon lang kami (ako at si Otu, na aking kaibigan at ka-opisina) sinabihan na sasama pala kami bilang executive team para sa isang “madaan-lang” na seminar ng mga batang clients ni Boss (na hindi ko na lang papangalanan.) Hindi naman mahirap ang magiging papel namin; magiging quality control lang kami ng seminar (basta dapat walang aberya) at, kahit hindi nila sabihin, kailangan din naming – kahit paano – bantayan ang mga kabataan at – kung kinakailangan – ay pigilang “maglaswaan.”

Biyernes ng madaling araw, naka-jacket na ang karamihan na animo’y kainit. Kami naman ni Otu ay pinag-usapang mag-sando bago pa man ang event at nagpanggap na kunwari ay excited na pupunta sa Boracay. Trip lang, bakit ba?

Maliban sa napakatagal na stop-over sa Luisita Mall (Tarlac, Tarlac) – na umabot ng mahigit isang oras at nagawa na naming maka-pag-”tarbaks” [Starbucks] sa outlet malapit sa mall – at sa kagaguhang pag-da-drive ng drayber namin (na tuwing liliko ay parang sinisikmuaan kaming lahat), maayos naman. Here comes Baguio.

Pagdating sa Baguio, sinalubong kami ng…wala. Hindi malamig. Mainit, actually. Ang naisip namin ni Otu noon ay, “Salamat naka-sando tayo.”

Sinalubong din pala kami ng hindi-kagandang hotel. Maliban sa pangit ang room service at mukhang mga mangmang na crew sa fastfood ang nasa front office, wala ka ring mahanap na kaaya-aya sa paligid. Mukhang marumi ang lahat, pwera sa banyo (na kataka-takang maayos at pinagkagastusan din naman kahit paano). Sa unang araw ay nag-umpisa pa ang mga usapin patungkol sa isang kwarto ng mga kabataan na, apparently, ay may multo. Hindi nakakatuwa ito. Sarap bangasin sa mukha ang mga batang praning.

Dahil nga wala talagang pwedeng sabihan ng “Whoopee..ang ganda!”, naisipan ko na lang mag-focus sa pagkuha ng mga nakakatuwang pictures ng sa aking pananaw ay ang Top 10 Cliché Baguio Pasalubongs.

<siya nga pala>

HINDI MASARAP ANG PAGKAIN SA BAGUIO <at least sa hotel>. Walang tumama ni isa. At payo lang po sa mga nagluluto, “HINDI PO SINASABAWAN ANG GULAY KUNG CHOPSUEY ITO!” at “ANG NILAGANG BAKA AY SINE-SERVE DAPAT NG MAINIT, HINDI MALIGAMGAM!”

Balik sa kwento…

1. STRAWBERRIES – Wala ako masyado masasabi sa mga mapupulang prutas na ito dahil hindi naman talaga ako kumakain ng KAHIT ANONG prutas. Ang alam ko lang, kapag bumili ka pala, ilalagay ito sa mga kahon ng tetra-packed juice drink o kung gusto mo ng mas mahal, ilalagay ito sa hinabing basket. Bago ako pumunta sa Baguio, ito ang habilin ni Mama, “Eka sasaling strawberries, kasaman ku la.” [Don't buy strawberries, I hate them.] Opinyon po ni Mama ‘yun. Sadly, wala siyang e-mail ad, kaya hindi makakapag-send ng hate mails ang mga Baguio people/persons/whatever.

2. WALIS TAMBO - Madami ang nag-joke sa akin patungkol sa mga walis na ito. May kaibigan akong nasabing bilhan ko raw siya ng kahit limang walis lang. Syempre, nagbibiro lang siya. Ang mga walis ang sa tingin ko ay pinakanakakahiyang dalhin pauwi kung galing ka ng Baguio. Isipin mo na lang na naglalakad ka sa kanto niyo at nakita ka ng mga kapit-bahay niyo. Malayo pa lang, magbubulungan na ang mga ito ng, “Tingnan ninyo si <insert name here>, galing Baguio. Balita ko <insert extra tsismis here>.

3. RATTAN BAGS OR WHATEVER – Para sa mga kababaihan at mga gusto lang talaga ng ganyang bag [kanya-kanyang trip ‘yan, mga tsong], ito ay patok na pwedeng bilhin. Maliban sa hindi pwedeng gamitin sa tag-ulan dahil mababasa din ‘yung kung anu mang ilalagay sa loob nito, eh malamang ay isang linggo mo rin lang naman itong gagamitin dahil mas uso ngayon (at kunwari sosyal) ang mga piniratang LV bag at iba-iba pang piniratang makukulay na bag.

4. SUNDOT-KULANGOT - Maliban sa nakakadiring tawag sa pasalubong na ito, maganda lang talagang tingnan ito. Wala ka naman talagang makakain, unless marumi ang mga kuko mo at nais mong mag-fear-factor habang kumakain. Sabihin na lang nating “cute” ka kapag may hawak kang ganito. Napaka-weird ng itsura nito na gusto mo lang talaga ng may ganyan ka. Suggestion: ‘Wag magtipid, bumili ng isang garapon [funny word, garapon = jar] ng strawberry jam o kaya ay honey bee.

5. EVERLASTING FLOWER - Maliban sa mapagkakamalan kang “poon” kung magsusuot ka ng ganito, makati ito [sa tingin ko]. Walang itong ibang halaga kung hindi sa naghihintay na maalikabok na Sto Nino sa inyong bahay. Muntik na kaming bumili ni Otu ng ganito. Trip lang. Pero naisip namin, mainit, makati, at baduy.

<siya nga pala>

6. “DYABETES” HEAVEN - Minatamisang ube, minatamisang mani, minatamisang cookies, minatamisang pastillas, minatamisang wine, minatamisang bigas, minatamisang cereals, minatamisang taba ng talangka; ito ang “dyabetes” [diabetes] heaven.

Maliban sa mura ang mga ito – tipong 5 for 100, o kaya “kahit ilan” for 100 – nakakatuwa din ang mga ito lalo na kung iba-iba ang kulay dahil sa food coloring. Maganda rin itong ipasalubong sa mga patay-gutom na kapit-bahay na nag-a-assume na close kayo.

7. GARDEN OF EDEN – Ang sandamakmak na ‘yan marahil ang pinakahinalibilin ng Mama ko. Hindi ko alam ang balak ni Mama noong mga panahon na iyon. Natakot lang ako sa ideya na kung bibili ako ng maraming gulay, dalawang linggo akong kakain ng chopsuey at sinabawang gulay. (Hindi naman nangyari ‘yun kasi pinamigay din ang nabiling Garden of Eden sa mga kaibigan)

Bellpeppers, patatas, repolyo, lettuce, brocolli, labanos, kamatis, at kung ano-anu pa; ito ang Garden of Eden.

8. SUNGKA – Ah dito, wala akong pakialam sa mga opinyon ninyo. Mahal ko ang sungka. Sa katunayan, binili ko ang sungkang ‘yan na papangalanan na lang nating si “Carlos, the Sungka.” Sa halagang 90 pesos, nabili ko si Carlos habang nag-aabang kami ng taxi pauwi. Lahat ng tao ay dapat may sungka. (Huh?) Wala itong baterya, wala itong complicated na parts na kailangan ituglong-tuglong. Sungka ito. Period.

9. UKAY-UKAY – Aminado ako, mataas ang expectation ko sa makikita sa ukay-ukay sa Baguio. Hindi naman ako mahilig sa ukay, pero kapag kinukwento kasi ng mga mahilig mag-ukay sa akin, “Shet, maganda ang ukay sa Baguio.” Palakihan ng acting sa kwento patungkol sa diumanong pamosong ukay-ukay. Ang nakita ko lang ay nakahilerang lumang damit na may mahal na price tag o ‘di kaya ay – sa nakakawindang na paraan – mga discount posters. Ukay-ukay na discounted, pambihira!

10. “DIRTY PIZZA” – Kung may dirty ice cream kung tawagin (dahil mura ito kumpara sa commercial ice creams), meron din namang “dirty pizza,” dahil, syempre, mura ito. Ito malamang ay mauusong kakanin [kakanin talaga?] sa Baguio.

Nakunan ko ang picture habang mabilis na tumatakas sa mga tindahan ng ukay-ukay. Hindi ako bumili, for the record.

Apparently, ang “per slice” sa dirty pizza ay 7.50 lang. PERO kapag bumili ka ng “half slice” 30 pesos ito. Kamusta naman ‘yun?

Salamat kay Ms. Susan Enriquez (host ng “Kay Susan Tayo” sa GMA7) na nakasabay kong bumibili ng mga Top 6 Baguio Must-Have kahit mukhang kagigising din niya at medyo nahiya lang na tanggihan ako ng casualan kong sinabi na, “Ate Susan, picture tayo.” Muntik na akong mag-joke na “Kay Sungka Tayo!“