Emily-ish

Sa mga nakalipas na araw o linggo, nilanggam ka ng trabaho sa opisina. Maliban sa maayos ang pakikitungo ng boss mo sa iyo, maliban sa nakikita mong may silbi ka sa trabaho, maliban sa marami ka rin naman napapasayang mga kliyente, wala namang nangyari sa personal mong buhay. Pakiramdam mo tuloy inagawan ka ng iilang araw/linggo. Pakiramdam mo tuloy robot na de-susi ka.

***

May mga araw na kahit pabiro man ay may sumbat akong naririnig sa mga kaibigan ko; kung buhay pa ba ako, kung ano bang ginagawa ko at hindi ako nagpaparamdam, at bakit lagi akong ginagabi umuwi. Hindi ko magawang magreklamo sa pagod dahil gusto ko rin naman (o kailangan lang talaga). Siguro nga hindi mo pwedeng magawa lahat dahil limitado ka ng mga galaw ng orasan. Hanggang 24 oras lang ang isang araw; hanggang 7 araw lang ang isang linggo.

Madali lang ang magreklamo. Madali lang ang isiping marahil hindi ka masaya. Hindi naman ako malungkot. Pagod lang ako. Nais ko lang matulog. Nais ko lang mahiga sa sofa at magpindot-pindot sa TV remote at manood ng kahit ano. Sa mga bumabasa, marahil ang inyong gustong sabihin eh, “bakit hindi ka magbakasyong, paksyet ka, kaysa sa nag-ngungungoyngoy ka diyan.” Hindi naman ganun kadali ‘yun eh.

Sa mga kahit paanong napabayaan kong koneksyon, sa mga hindi ko nasabahang kaibigang may-OT ako at hindi ako makakasamang mag-dinner/mag-coffee/mag-videoke, pasensya naman.

Hindi rin nakakatulong ang pagiging single. Minsan, gaano man kasaya ang konsepto na single ka (na pwede kang makipaglandian kahit kanino, na pwede kang mag-uwi ng kahit sino), alam mo na aabot ka rin sa punto na gusto mo rin naman na may kasama ka talaga, na may yabang kang mag-po-post sa iyong status na “in a relationship.”

Madalas habang nagpapahinga ako, habang nakakulong sa kwarto ko at walang gustong gawin kung hindi ang mahiga, naiisip ko rin naman na ang boring pala ng buhay kung puro trabaho; na sana kasama ko mga kaibigan ko, na sana kasama kong nanonood si Mama ng Dyesebel at natatawa sa mga comments niya, na sana may oras akong mag-date at pag-ukulan ng panahon ang aking mahabaging buhay-pag-ibig.

Hindi sa lahat ng oras ganito ang sitwasyon, lalaon din at magbabago ang lahat. Geeeezzzz, gusto ko ng beer.

PINOCCHIO (Kahoy ka na, echusero ka pa)

Kwento ito ng Batang Kahoy na binuo ni Geppetto, isang matandang karpintero (na hindi po ang tatay ni Jesus. Si Joseph po iyon). Pero sa pelikula, woodcarver ang tawag kay Geppetto para kunwari sosyal.

Ganito ang kwento.

Mahimalang bubuhayin ni Blue Fairy (na ang taray ng pangalan, pinag-isipan talaga. Fairy siya, kulay blue; bwala! Blue Fairy ang name!) itong si Pinocchio (na ang hirap i-type ng pangalan). So, binuhay ang Batang Kahoy. Ituturing siyang anak ni Woodcarver at sasaya sila nang panandalian.

At dahil medyo mataas ang ambisyon nitong si Batang Kahoy na maging “tunay na bata,” gagawin niya ang lahat para maabot iyon.

Gamit ang “google search,” malalaman ni Batang Kahoy na ang para maging tunay na bata siya ay kailangan niya ang tatlong sangkap ng pagiging bata (ayon na rin sa sarili kong interpretasyon).

Tatlong Sangkap Upang Maging Tunay na Bata

1. Dapat ay “brave” – i.e., kagalingangang mag-“may-i-go-out” sa klase.

2. Dapat ay “truthful” – i.e., kagalingangang isumbong ang mga nagnakaw ng tocino ni madam.

3. Dapat ay “unselfish” – i.e., kagalingangang makapagbigay ng mga tamang kasagutan sa iyong katabi sa isang pagsususulit.

(Goodluck sa mga gusto maging tunay na bata.)

Ang mangyayari ay magrerebelde pa itong hinayupak na Batang Kahoy. Makikibarkada ito sa mga “masasamang loob.” At dahil medyo “attached” na itong si Woodcarver sa kanyang batang kahoy (kasi nga naman nabuhay talaga si Batang Kahoy, na hindi naman madalas mangyari) eh hahanapin ni Woodcarver si Batang Kahoy. Lulunukin ng adik na balyena si Woodcarver. Hahanapin ni Batang Kahoy si Woodcarver. Lumilitaw na naghanapan ang dalawa at magkikita silang “mag-ama.”

Mag-pa-pot-session ang mag-ama para ma-adik ang balyena at “humatsing.”

Makakawala ang mag-ama. Bored and Blue Fairy sa kanyang pangalan at maiisipan na lang na pagtripan si Batang Kahoy at gagawin na lang itong “tunay na bata.”

Matapos ang 10 taon, maiisip ni Woodcarver na mahal para magpa-aral ng nursing at sana nagpatuloy na lang siya sa pag-wu-woodcarve imbes na mag-ampon ng batang kahoy na naging tunay na bata. Sa kasalukuyan, ang dating Batang Kahoy ay nahihilig sa iPod Touch at paglalaro ng network games. Si Woodcarver naman ay hindi pala nagbayad ng kanyang SSS, kaya pagretiro nito sa pagwu-woodcarve, hindi ito tatanggap ng pensyon. Mamamatay ang matanda sa isang salubsob habang ginagawa ang wooden i-Pod casing para kay Pinocchio.

Paano Lumipad? Season 2

Dahil sa matagumpay na paglipad namin ni Otu (friend) habang inip kaming naghihintay na magbayad ang isang kliyente (na nai-blog ko na rin sa blog entry pinamagatang, “Paano Lumipad?”), naisipan naming ulitin ito sa napakainit at nakakadiring tubig-alat (read: ‘di ko hilig ang mag-beach) ng Bataan.

Madali lang ang lumipad, gaya ng dati na naming napatunayan. Ang nais naman naming patunayan ngayon ay kung gaano naman kadali ang lumipad sa dalampasigan ng, again, nakakadiring tubig-alat ng Bataan.

Magpanggap na parang sasali sa “Game K N B” at magkunwaring nagsu-swipe sa sensor.

Magpanggap na parang may polio at hindi pantay ang paa, at dahil sa awa ng Diyos (kung meron man), aangat ka sa lupa bilang pakunswelo, promise.

Gamit ang isang higante (yes, giant po, bakit ba? Kanya-kanyang trip ‘yan), magpawak sa magbilang kamay. Sigurading hindi lilitaw ‘yung giant para kunwari lumilipad ka.

Magpabuhat sa mga hipon at malilit na talangka (crablets ba tawag dun?) para magmukhang naka-angat.

Matakot sa malalakas na crablets na nakabuhat sa akin at “magpatapon” pataas-patagilid.

Hintaying itulak ka ng “see breeze” paitaas.

Mag-“beat box” at bigla ka na lang aangat (mawawala pa bigla ang beat box. Amazing.)

Sumabit sa dyip at magpaiwan na lang bigla.

Magpugot ng ulo, lilipad ka, syempre naman. You went that far, tapos hindi ka pa lilipad, kamusta naman ‘yun?

Mag-amputate ng magkabilang paa. At least, hindi ka na mag-eefort i-edit ang picture, lumilipad ka pa.

How to Hugas Your Paa?

adali lang ang maghugas ng paa. (Mas madali ang magsulat ng walang kwentang entry gaya nito, promise.) Sa dalawang nabanggit na sitwasyon, ang kailangan mo lang ay idala ka sa bahay ng lola mo at tipong wala ka talagang magawa kaya nagsusulat ka na lang ng kahit ano.

Mga kailangan para maghugas ng paa:

a. Kadiring beach

It is defined [wow, ingles] as a beach na sobrang walang kwenta; wala kang magawa kung hindi ang mag-nap (idlip, meaning 30 minutes hanggang mga tipong anim na oras), kumain ng matatabang pagkain, o gaya na lang ng ginawa namin ni Otu (friend/officemate), sa pagkakataon na iyon, naghugas na lang kami ng paa.

b. Digital camera [Thank you, Ruth, the digicam (o cam-phone na hindi basag ang resolution)]

c. Bored o Super inip ka dapat.

Apat na bahagi ng paghuhugas ng paa:

1. Magsuot ng crocs sandals (na nabili ni Otu sa e-bay) o ‘di kaya ay Havaianas (na ‘dinekwat ko sa kapatid ko dahil hindi naman talaga ako mahilig sa ganyang suot-pang-paa [‘yun’yun eh]). Tumayo at ipwesto ang mga ito (syempre kasama ang mga paa) sa shore (Ano nga ulit tagalog dun? “Shore” ba? Eh ano ‘yung “dalampasigan”?)

2. Hintayin ang alon na daanan ang inyong mga pamosong suot-pang-paa (Aba, at inulit pa?).

3. Hintaying bumalik ang tubig-alat sa dagat at mamangha sa nabasang mga (again) suot-pang-paa. lolz

4. Ipagpatuloy ang kainipan sa buhay at pag-isipan kung kailangan niyo na ang mag-cross-stitch bilang libangan.