Dyip Dialogues

Narito ang ilan sa mga nakakatuwang usapan na napakinggan ko sa dyip (pasensya na, tsismoso lang):

***

Magkaklase, mukhang hayskul students, at pauwi na mula sa klase.

Hayskul 1:  Ay, patay, nakalimutan kong bilhin ‘yung pinapabili ng nanay ko.

Hayskul 2:  Ano naman ‘yun?

Hayskul 1:  Nakalimutan ko ano tawag dun.  Ano nga ba ‘yun?  ‘Yun ano –  ‘yung – ano kasi ‘yun?

Hayskul 2:  (Nag-suggest ng kung anu-ano).

Hayskul 1:  Alam ko na!  Nagpapabili pala nanay ko ng panglanggaw!

Hayskul 2:  Ay, oo nga, ano nga ba tawag dun, ’yung panglanggaw na madikit? (Pinroblema na rin talaga ng kaklase.)

Hayskul 1:  Basta sabi ni nanay sabihin ko raw sa drugstore ’yung panglanggaw.

(At sa drugstore talaga bibilhin ‘yung panglanggaw. Pambihira.)

***

Mukhang magkumare, galing sa pamamalengke na malamang ititinda sa kanyang maliit na sari-sari store.

Mare 1:  Mare, ano pinamili mo?

Mare 2:  Konti lang, yosi at patis at toyo.

Mare 1:  Nakow, ano binili mong patis?

Mare 2:  ‘Yung Rufina. (You’re welcome, Rufina.)

Mare 1:  Ay binili mo ‘yung kulay red.

Mare 2:  Bakit?  Eh ano kung red?

Mare 1:  Dapat binili mo ‘yung green ‘yung takip.

Mare 2:  Eh pareho lang naman ‘yun.  Patis din ‘yun, mare.

Mare 1:  Hindi.  Mas masarap ’yung green.  Saka ’yang red na ’yan, mabaho.

Mare 2:  Pambihira ka, mare, may patis bang mabango?

(Apir tayo, Mare 2!lol)

***

Mag-ina; ‘yung bata nasesermunan dahil nadumihan ang suot na school uniform.

Nanay:  Pambihira, ang likot-likot mo kasi!  Putangina, natapon na ’yung fishball!  Sabi na kasi sa bahay mo na kainin! *kinurot ang anak*

Anak:  (Umiyak lang, mas natapon pa ang sauce ng fishballs sa uniform)

Nanay:  ‘Yan, tangena, natapon na halo-halo ko!

(Gusto ko rin kurutin si Nanay sa pagkain ng halo-halo sa dyip.)

***

Magkaklase; college students; maaarte kahit hindi naman magaganda; kasalukuyang naiinitan.

Maarte 1:  Ang init!

Maarte 2:  Oo nga!

Maarte 1:  Gosh, it’s so init.

Maarte 2:  Grabe.  Bakit kaya ‘yung mga carabao hindi pinagpapawisan?

Maarte 1:  Huy, ano ka, pinagpapawisan kaya sila.

(Sarap saktan.)

Marunong ka ba mag-Facebook, anak?

Adelaida:  Yan, may itatanong ako?

Rai:  ‘Di pa ako nagsweldo, Ma.  Bukas pa lang.

Adelaida:  Hindi ‘yun.  Ang dami ko pang pera eh.

Rai:  Nagyabang ka pa, Doña Adelaida?  Eh ano nga?

Adelaida:  Marunong ka bang mag-Facebook?

Rai:  Syempre.  Bakit?

Adelaida:  May ipapahanap sana akong tao sa iyo.

Rai:  Eh bakit ‘di ka patulong sa mga pulis o kaya sa barangay.  *tawa ng tawa*

Adelaida:  Sira.  Sabi kasi nila kapag may gusto kang hanapin na kakilala mo, i-type mo lang name.

Rai:  Na ka-edad ko, oo.  Pero sa batch niyo, kung gusto mong hanapin, may mga vault na hinahalukay para makita lang ‘yung address.  ‘Yung ibang files naman eh wala na, nasunog nong magkaroon na sunog sa eskwelahan niyo.

Adelaida:  Seryosong usapan nga.

Rai:  Eh ‘yun nga, marunong nga ako mag-Facebook.  Oh, napano?  Anong meron?

Adelaida:  Hahanapin ko sana ‘yung ex ko.

Rai:  Wow.  Ex talaga?

Adelaida:  Oo, nung hayskul.  Alam ko engineer na siya ngayon.  Mabait ‘yun.

Rai:  Baka naman ‘yung totoong tatay ko ‘yan, eh hanapin na natin.

Adelaida:  Naku, ‘di niya gugustuhing maging anak ka nun.  Masungit ka at mapili sa pagkain.

Rai:  ‘Di pala ako marunong mag-Facebook. *nag-walk-out*

Conclusion:   Engineer ‘yata’ talaga tatay ko.  And yeah, mapili sa pagkain.  Pambihira.

June Blog (Ang pagbabalik ng taong hindi naman talaga hinanap)

Hindi ko nakaugalian ang maging malungkutin.  Isa na marahil na dahilan ay nababaduyan ako sa ideya na nalulungkot ang isang tao, kahit na may sapat itong dahilan para magtampisaw sa pighati at lumbay.  Sa kabilang banda, tanggap ko rin namang nararamdaman ito, na para bang kahit paano ay kinakatok ka ng kapalaran at pinapaalala na paminsan-minsan, sa ilang piling pagkakataon, eh kailangan ito upang mapanatili ang pansariling katinuan.   Kaya ko itong yakapin ng buong-puso, pero hindi nangangahulugang ikamamatay ko ang hindi maging malungkot.

Ilang buwan na ang nakakaraan mula ng magsulat ako.  Hindi ko alam, marahil ay tinamad lang ako, marahil ay nakalimutan ko lang na ang gamit pala ng Internet sa buhay ko ay magsulat at maglathala ng blog entries imbes na maghanap ng balita kung magkakaroon ba ng pangatlong Hellboy movie.  Ilang buwan, ilang linggo, at – kung mareklamo kang tao –  iisipin mong ang dami kong nasayang na oras.  Ano ba ginawa ko sa ilang buwan na nakalipas?  Ano ba napala ko sa ilang buwan na nakalipas?

Ang akin lang, matanda na ako para problemahin kung may nangyayari sa buhay ko.  May matino akong trabaho, may mga kaibigang malimit ko mang makita ay nagpapasaya sa akin, at masaya kong sinasalubong ang bawat araw na iniisip na ito ang buhay ko; hindi pinagtitiyagaan kung hindi ay isinasabuhay araw-araw.  Ang sigurado ako ay hindi ko kailangang malungkot para lang maramdaman na ang buhay ako ay may pinatutunguhan.  Kailan pa naging napakahirap mabuhay; ang huminga at kumain at uminom ng tubig?

Wala namang bayad ang maging masaya.  Ito ang mundo ko; mababaw pero astigin.