Ang Dugo ni Santa Claus

Napabayaan ko nga siguro ng “konti” ang blogsite ko.  Pero madalas ko ngang sabihin sa sarili ko, “Rai, hindi tamagochi ang blogsite mo, hindi naman ito mamatay kapag hindi mo inasikaso.”  Tapos naisip ko, malamang tama ang sarili ko, malamang may madadaan pa rin para magbaka-sakaling may bago na naman akong kagaguhan na isinulat.  O ‘di kaya naman ay paraan ko lang ito para ipaalam na bago na ang heading ng aking blogsite at ni hindi ko man ito naianunsyo sa aking “iilang” “kunwari’y” masugid na mambabasa.

***

Patuloy ang laban ng mga mahihirap na Pilipinong nagbabaka-salakali (at minsan’y anino’y sigurado) na magiging maganda ang kanilang mga buhay dahil sa tatanggaping bonus/13th-month-pay.  HIndi ako sigurado dun.  Basta ang alam ko lang, may mga kailangang akong i-kwentong hindi ko man kayang ipagdugtong-dugtong (yata) ay makakabuo naman ng isang magandang simula ng aking pagsusulat sa walang ka-kwenta-kwentang buwan ng Nobyembre (except for your birthday and bar opening, Dad.  ‘Yun masaya ‘yun.)

Unang kwento:

Dahil hindi na ako madalas makapunta sa Manila (I sounded so probinsyano, in fairness), kapag napupunta ako sa Manila, super excited ako.  May Tarbaks naman dito sa Angeles, may mga makakalandian naman, may mga iilang raket din naman na pwedeng pagkakitaan (not that wala akong  trabaho), pero syempre, kailangan ko rin namang makita ang mga kaibigan kong “Maynilain; binubuo ng mga kaibigan na nakilala ko sa isang Friday Night thing sa Gateway at isang  naging kaibigan sa dati kong raket sa Makati (mag-iisang taon ko nang hindi nakikita). [Miss you, Venn.]

Ganito ang set-up.  Kasabay ang super mayaman kong friend (na masahimalang nagyaya na sumama at take note, mag-commute papunta ng Cubao), tumulak kami papunta ng Gateway.  Isang dyip bago sumakay ng bus papunta ng Cubao, masaya kaming nag-ku-kwentuhan at pasimpleng nanghahamak ng mga kasabay namin sa dyip.  Pinipilit ko noong ubusin ang binili niya para sa aming dalawang Coke Cherry, na ang weird ng lasa, promise.  Hindi naman malamig pero naka-jacket noon ang kaibigan ko.  Tapos dahil bored na ako at wala na kaming alam pagkwentuhan, naisip kong itanong na kung bakit siya naka-jacket eh ang init-init.

“Bisa kung mag-jacket!  Feeling ku ing hangin na-karinat!” (Gusto kong mag-jacket! Feeling ko ang hangin ang dumi!)

Ang arte arte lang!  Wala pa kami sa Cubao, tipong, “hello, probinsiya pa ito, my friend,” eh nag-inarti na.

***

Pangalawang kwento

Kamakailan ay nagpatulong ang aking Boss na ayusin (o kasalukuyang inaayos) ang isang, tawagin na lang nating, “personal na okasyon” para sa kanya.  Bawal kong sabihin kung ano ito, at isa na ring dahilan ang kahit paano ay iniisip ko pa rin na marahil, marahil lang naman, ay nagagawa niyang bisitahin ang aking mumunting blogsite, na lagi, kung tutuusin, ay hindi naman talaga tungkol sa kanya.

Ganito ang nangyari:  Kumakain kami ng lunch sa isang popular na chicken specialty restaurant na kapag sinabi mo ang pangalan sa mga Angelenos ay ang unang itatanong sa iyo ay, “Totoo bang kina Antoinette Taus ‘tong restaurant na ito?” imbes na itanong kung anu masarap kainin.  Masarap naman ang pagkain.  Mukhang tipong 15 taon ang mga checkered table cloths at mukhang malapit na mag-pensyon ang lahat ng waitstaff sa katandaan.  Masarap ang iced tea nila?  (Bumawi pala ako eh.)

Kasama si Boss, dalawang finance department girls, at ang aming layout artist na si Kambal, na pinangalanang Kambal dahil hindi nagkataong kapangalan ko siya, ‘yun ay dahil may kakambal talaga siya.

Masaya ang lahat, dahil parating na ang pagkain; masaya din ako dahil sa ‘di malamang dahilan ay biglang umiyak ang isa sa mga finance department girl, may personal emotional baggage yata.  Naiwan kami ni Kambal na nag-ko-kodakan sa kanyang bago at mamahaling camera.

Me:  Balu ku na kaya mengaga ya. [Alam ko na kung bakit umiyak siya.]

Kambal:  Bakit? (Seryoso at patuloy sa pag-ko-kodak sa akin at sa kung saan man tumama ang camera)

Me:  Kasi ngeni da pa pebalu kaya na ene man talaga tutu i Santa Claus. [Kasi kailan lang pinaalam sa kanya na hindi naman talaga totoo si Santa Claus.]

Kambal:  Ay, balu mo, itang kayabe ko, e mamangan spaghetti. (Alam mo, ‘yung kasama ko, hindi kumakain ng spaghetti.)

Me:  Really??? (Malakihang acting, para mas nakakatuwa.  Tapos inisip ko, anong kinalaman ng spaghetti kay Santa Claus?)

Kambal:  Wa! [Oo.]

Me:  Bakit naman?:  (Malakihang acting ulit.)

Kambat:  Pakanini kasi ‘yan.  Na kanung anak ya, sinabi da kanu kaya na ing spaghettisauce, daya ng Santa Claus. [Ganito kasi 'yan.  Noong bata raw siya, sinabi daw sa kanya na ang spaghetti sauce ay dugo ni Santa Claus.]

<pause>

Promise, nung sabihin ni Kambal itong kwentong ito, bago ako matawa, ang unang inisip ko, “wow, ang creative ng parents nung barkada niya, nakaisip talaga ng “Alamat ng Spaghetti.”

<play>

Me:  Wahahahahaahaha…

Kambal:  Seryosu, Rai, kaya ngeni e talaga mamangan spaghetti. [Seryoso, Rai, kaya ngayon hindi talaga siya kumakain ng spaghetti.]

Me:  Wahahahahaahahaha.. (Wala na, naluha na ako.)

Kambal:  Kaybat ng minsan — kasi ating ‘yang tau.  Pinilit neng mangan spaghetti.  Pengan na naman mo, pero kaybat, uyta, minyuka ya rin. [Tapos nung minsan -- kasi may girlfriend siya.  PIniilit siyang kumain ng spaghetti.  Kumain naman siya, kaya lang, hayun, nagsuka rin pagkatapos.]

Me:  Ay, kabalongan mo, Kambal, mesakit ku atsan. [Ay, siraulo ka, Kambal, sumakit tiyan ko.]

*The End

***

Pangatlong Kwento

Noong elementary ako, Grade 6 ako, tandang-tanda ako. nasa loob kami ng classroom, magpapasko noon at wala yata sa mood magrosaryo ang titser namin kaya nagkaroon ng parang early-Christmas-preaching theraphy session.

“Class, sino sa inyo ang naniniwala kay Santa Claus,” tanong ni Titser.

Ikaw na Grade 6, ikaw na takot sa Titser dahil kapag nale-late ka ay binibilad ka sa flagpole, ikaw na batang nagtataka kung bakit kayo nag-rorosaryo ng 15 decades (tatlong ulit na rosary) sa isang araw, ikaw na batang inaasahang may premyo ang pagiging bibo, syempre natural lang na magtaas ka ng kamay kahit alam mong hindi naman talaga totoong may Santa Claus.

Mga 50 kami sa classroom.  Karamihan nagtaas ang kamay.  Tipong, “I believe in Santa Claus!  I believe in Santa Claus!  I believe in Santa Claus!  I believe in Santa Claus!  I believe in Santa Claus!” Super perky ang karamihan; proud na proud na nakataas ang kamay at, sabi ko nga, nag-e-expect ng premyo.  May kung may anim o pito sa mga kaklase ko ang hindi nagtaas ng kamay.  Walang tanong-tanong, walang warning, pinalabas ang mga non-believers kuno ni Santa Claus.

Ganito pala ang siste.  Sabi ni Titser, hindi raw totoo si Santa Claus; ‘yung daw naglalagay ng mga regalo tuwing magpapasko ay tipong tatay lang namin o kaya si kuya o si ate o si Nanay, basta hindi si Santa Claus; “sign of maturity” daw ang ginawa noong mga pinalabas dahiil alam nila na hindi naman totoo si Santa Claus, na ang naging premyo ng mga hinayupak ay isang mahaba-habang tambay sa school canteen.

Mga gusto ko sanang isagot kung hindi ko lang iniiisip na magagalit si Titser sa usapin patungkol kay Santa Claus:

1.  Ma’am, sino ba kasing nagsabing totoo si Santa Claus?  Ikaw lumagar sa lugar namin kung susubukan mong kontrahin ang gaya mong daig pa si Hitler kung mag-impose.

2.  Ma’am, wala po akong natatanggap na regalo, may kinalaman po ba kayo dun?

3.  Ma’am, anong sign of maturity?  Grade 6 pa lang po kami.  Maturity bang matatawag ang paglalaro ng jackstone ng mga pinalabas mong kaklase namin habang talak ka ng talak diyan?

4.  Ma’am, kung kay Jesus nga hindi ako naniniwala, sa matabang naka-red pa kaya na sa may snow lang nagpapakita?  Pilipinas, Ma’am.  PilipinaS.   ‘Wag adik.  ‘Wag…..

Paano Lumipad? Season 3

Nasubukan na naming lumipad sa harap ng opisina ng isang kliyente.  Nasubukan na naming lumipad sa maduduming dalampasigan ng Bataan.  Halina’t samahan niyo kami ni Otu (kasama ni L) sa aming pagsubok na lumipad sa isang swimming pool ‘di kalayuan sa amin.  Ito ang “Paano Lumipad Season 3″

Ang mga sumusunod ay naganap ilang linggo na ang nakakalipas [basta matagal-tagal na, nakalimutan ko na talaga, anu magagawa ko?  Bakit ka nang-aaway?  Galit ka na niyan?  Eh bakit ka sumisigaw?] (baliw!)

 ***

1.  MAGPANGGAP NA MAY HAWAK NA MALAKING PICTURE FRAME. 

Kalimutan ang medyo lumaking tiyan dahil sa kanin, iisipin mong makakatulong ang pag-i-imagine na may dala kang malaking frame.  Ang kaya lang gawin ng malalaking photo frame ay matulungang kang mag-tip-toe.  Subukan ang mas malaking photo frame sa susunod.  Mas makakatulong ang mga ganitong style kung susubukan naming mag-ballet.

***

2.  MAKITALON KASABAY NG BABAENG NAKA-ORANGE

Habang nagpapatuloy ang aking “no-to-orange-t-shirt” campaign, hinayaan ko na na naka-orange na polo shirt si L [super mayaman naman, hayaan na natin] sa kanyang pagsali sa aming pagsubok kung paano lumipad.  Sa bandang huli, hindi rin kami nagtagumpay.  Malaking factor ang may kasama kang naka-orange, promise.

***

3. MAG-POOPOO SA POOL

Habang sikat-sikat ang mga joke na kapag nasa pool ay maraming “jumi-jingle” at “pumu-poopoo”, kung gusto mong lumipad, ‘wag pansinin amoy [L] at ‘wag magpa-cute sa camera [me].  Ipunin ang lakas at itulak ang tubig sa pamamagitan ng pagtitig dito [Otu], at sigurado, aangat ka [ito na rin siguro ang pagkakataon mo, Otu, para ipagyabang ang namumutok mong "muskels".

***

4. MANDIRI SA WATER AND/OR SUBUKAN ANG AMPUTATION

Isa sa pinaka-epektibong paraang ng paglipad ay ang "tuwirang" pagpuputol ng paa at hita.  Pero kung magkukulang ka sa budget (at paa lang ang kaya mong ipaputol), mahihirapan kang lumipad, gaya na lang sa nangyari sa akin.  Naging matagumpay naman si Otu sa kanyang pagsubok na lumipad sa pamamagitan ng pag-iisip na, "OMG, the water is sooooooo dirtttwwwwwwiiiieeeee!" [Ang arte lang.]

***

5. IPAGMALAKI ANG TALAMPAKAN

Habang pinipilit ni Otu na umangat sa pamamagitan ng geometry at pag-ka-calculate ng kung anu-anong straight lines at iba-ibang angles, mas madaling lumipad kung ipagmamalaki ang namumula mong talampakan.  Sipain ang tubig at ang hangin at humawak sa namumuong sama ng panahon, at sigurado, lilipad ka rin.

***

6.  KUMAWAY SA MGA ISDA AND/OR MAGDASAL KAY “NOU-II-EE” GODDESS

Madalas ay makita sa TV ang mga dokumentaryo tungkol sa mga lumilipad na isda.  Hindi mo malalaman ang sikreto ng paglipad nila kung hindi ka makikipagkaibigan sa mga isda.  Gaya na lang ni Otu, na nakalipad matapos masabihan ng mga isda kung paano umangat sa tubig, ay masayang kinakawayan ang mga isda bilang pasasalamat.  Sa akin namang konsentrasyon at mataimtim na pagdarasal kay “Nou-ii-ee” goddess, mahimalang umangat ang mga paa ko habang nagdarasal. Salamat, mahal na “Nou-ii-ee” goddess.

Goddess of scrabble and levitation

The 4th Reading According to the Gospel of Adelaida (The Bongang-bongang Come Back)

Nasa bahay ngayon si Mama. Excited ako! Mga apat na buwan na siyang lumalagi sa nayon para alagaan si Lola na may karamdaman. Bago ako umuwi kanina, tinembrehan na ako ng aking nakakabatang kapatid na nasa bahay nga si Mama.

Lil Bro: “Koy, tsu ya bale i Mama.” (Kuya, nasa bahay si Mama.)

Me: “Tutu man?” (Ows?) (Really?) (Totoo man, dong?) lolz

Lil Bro: “Wa, paulyan ke pa.” (Oo, pinauwi ko muna [ng bahay])

‘Di na ako nag-reply, conceited na brother!

Habang nag-o-OT kasama ang aking kaibigang si Otu (Thanks, Gurl), excited na talaga ko umuwi. Wala kong ibang maisip kung hindi ang: CALDERETA! CALDERATA! (O BASTA KAHIT ANONG PAGKAIN NA HINDI AKO NAGLUTO!)

Pagbukas ko ng gate ng bahay, nakakatawang nakita kong tumakbo si Mama papunta sa kwarto. Alam kong balak akong i-surprise ng aking animated na nanay. Sinira ko na lang ang balak niya (kahit na nagtago pa talaga siya ng sandals para hindi mahalatang nasa bahay siya) at sumigaw ng “ubod-lakas” [love, love, love gamitin ang "ubod-lakads"] na,

“I’m home mother!!!“

Tumawa lang si Mama at para bang nakikipag-kumpitensya sa akin ay bigla na lang may pinakitang pineratang CD at sinabing,

” Yan, atin nakung Family Affair!” (Yan, may [kopya ng] Family Affair na ako!)

Seryoso si Mama. ‘Yun talaga ang paborito niyang kanta. At hindi pa diyan nagtatapos ang usapan patungkol sa kanyang paboritong kanta.

Naupo ako, nakangiting pinagmamasdang ganito pala ang itsura ng bahay kapag malinis. Walang sabi-sabi ay nagkwento si Mama.

Mama: “Ay, balu mu, Yan, seli neng dara mu ini.” (Ay, alam mo ba, Yan, binili ng tita mo ito para sa akin.)

Me: Ah, pakanita ba? (Ah, ganun ba?)

Halos wala akong pakialam kasi tinitingnan ko ‘yung bahay, ang linis!

Mama: “Kukutang na pin nitang magtinda nung kaninu ya kanu.” (Tinatanong nga nung tindera kung para kanino.)

Me: “Kaybat?” (Tapos?) [Iniisip pa rin na ang linis talaga ng bahay. Ow, folded clothes, astig!)

Mama: "Aba, syempre, sabi ku talaga kaku ya." (Aba, syempre, sinabi ko talaga sa akin.)

Matapos ng konting senti-sentihan, usap-usap patungkol sa ilang linggong walang calderata sa bahay, kumakain na ako nung makisabay si Mama sa pagkain ko ng lechon kawali take-out na dala niya.

Bertdey ni Mama sa susunod na Sabado. Habang kumakain, naisip kong tanungin siya,

Me: "Ma, nanung buri mung regalu keng bertdey mu?" (Ma, anong gusto mo regalo sa bertdey mo?)

Mama: "Angang nanu." (Kahit ano.)

Me: "Lagwa na, nanu pin?" (Dali na, ano nga?)

Mama: "Dakal naku malan. Enaku man bisang gamit keng bale." (Marami na akong damit. Ayaw ko naman ng gamit sa bahay.)

Me: "Balu ku na!" (Alam ko na!)

Mama: "Nanu?" (Ano?)

[Drumroll, please.]

Me: Kurtina! *sabay tawa*

Mama: *sabog confetti*

Pambihira si Mama. Tsk tsk. Kurtina talaga ang gusto regalo sa bertdey niya.

***

Bilang pang-wakas na bahagi, pinapayuhan po ang mga mambabasa na huwag mang-husga, o kung manghuhusga man, ‘wag malakas at ipagkalat sa iba.

Habang nanonood ng TV (Ako si Kim Sam Soon pinapalabas) …

Me: “Kamusta na ka man keng bario, Ma? ” (Kamusta ka naman sa bario, Ma?)

Mama: “Ay, ita bang anak ng Rudy [Fernandez] ‘yan? Kalakad ne.” [Ay, 'yung anak ba ni Rudy [Fernandez] ‘yan? Pareho sila kung maglakad.)

Alam ko na talaga na may kasunod na komento pagkatapos nun. Ito ang mga sumunod na tanong:

Mama: “Ot mete ya i Rudy [Fernandez]?” (Bakit namatay si Rudy [Fernandez]?]

Me: *nasamid sa pagyoyosi*

Mama: “Ot mete ya pin i Rudy [Fernandez] neh?” (Bakit nga namatay si Rudy [Fernandez] noh?]

Me: “Ay, Ma, eku balu.” (Ay, Ma, ‘di ko alam.) *Tawa lang ng tawa*

Mama: “Minta ku mu bario, ot mete ya?” (Pumunta lang ako ng bario, bakit siya namatay ?)

Me: *Masakit na tiyan sa kakatawa*

***

Nakakahiya mang aminin, kahit ayaw niyong tanggapin, sa lahat ng bumabasa, alam niyo na ngayon kung bakit namatay si Rudy, at ‘yan ay dahil nagpunta sa bario ang Mama ko.

***

Hanggang sa muli. May padespedida bukas sa bahay. May darating na mga kamag-anak. Malamang may isusulat pa ako bukas. lolz

***

Mga naisulat na patungkol kay Mama:

- The 3rd Reading from the Gospel of Adelaida

- The 2nd Reading from the Gospel of Adelaida

- The Gospel According to Adelaida

- Kari-MARIMAR-im

- Ano ang Mangustin?

Paano Lumipad?

Madali lang ang lumipad. ‘Yan ang napatunayan namin ni Otu, ang aking kaibigan. Ang kailangan mo lang ay isang maputlang photographer [love you, weng] na magtitiyaga na kukuhanan kayo ng pictures habang talon kayo ng talon habang hinihintay ang sinisingil na client sa nai-deliver ng projects.

Ito ang end product ng paglipad, para kang sinusundo ni Apung Gino [god].

Magpacute sa camera at tipong halos hindi ka nakunan. Weng, bulag ka ba? Nagandahan ka ba sa design ng gate at hindi mo na ako nakunan?! lol

Maghandang tumalon. Maggaguhan sa harap ni Ruth [the digicam].

Unang attempt: suntukin ang friend sa likod hanggang sa tumilapon paitaas. lol

Pangalang attempt: Makipagkuntsaba sa kaibigan para gulatin ka para mapatalon ka ng mataas at tuluyang lumipad.

Pangatlong attempt: Maging cliche na superman. Medyo successful naman.

Pang-apat na attempt: Matakot sa ipis at “humagis” at “sumabit” paitaas. lol

Pang-limang attempt: Humingi ng divine intervention.

YEHEY! There can be “mirakol” when you believe..lol

Pang-anim na attempt: Maging super masaya lang. Aangat kayo, promise..

Pang-huling attempt: Maging cliche na kung-fu Apung Gino [god]. lol

Lugaw, Cruzada, at kung anu-ano pa

Dala marahil ng frustration na magkaroon ng katuturan ang weekend ko, dahil sa weekdays ay hindi mo na alam ang gagawin mo sa office dahil wala masyadong workload, eh inasahan ko talagang at least man ay makainom ako [alak]. Mababaw lang ako. Hindi naman ako alcoholic, pero masarap lang uminom tuwing wala ng trabaho. Hindi ko naman ito nirerekomenda sa lahat, lalo na sa mga may tendency-ing mag-tegi [death] ng sarili.

So, Biyernes, cliche na kung cliche, pero TGIF! Walang trabaho maghapon. Petiks sa office. Umuwi ng mga 5:00 p.m. Pagtapak sa kwarto ay nag-ring ang phone. Hayun na! May kailangang documents ang isang client at kailan ko i-deliver dahil umuwi na ang driver at mahirap ng hagilapin. Noong mga oras na iyon ay nakahanda na ang kandila, isang crucifix, at isang maliit na imahe ni Mama Mary. Sa amin pala ang Cruzada noong araw na iyon.

[ano ang cruzada?]

Well, maliban sa ito ang mga madudugong labanan noong mga unang panahon upang maibalik ang “holy land” kung kanino man, pinauso rin ito ng pamosong si Magellan sa kanyang expedition sa paghahanap ng mga lupain at pagkakalat ng overrated na relihiyong Kristianismo. Ang makabagong Cruzada naman ngayon (na ginawa noong Biyernes ng gabi sa bahay) ay isang paraan para sa mga iilang deboto sa isang lugar upang magdasal and whatnot [lol] at para pagkatapos ay magmerienda at magtsimisan.

Dinala ang cruzada sa bahay noong naraang linggo, basta noong bago mag-Holy Week. Umpisa pa lang ay sinabi ko na talaga kay Mama na tutol ako sa pag-iiba ng ayos ng bahay para lang malagay sa sala ang mga “poon.” Sabi ko sa kanya, “Kung gusto mo, Ma, ipasok mo sa kwarto niyo. Nakakatakot kaya ‘yung mag-isa ka lang tapos may altar sa tabi mo.”

Mabait naman si Mama at pinasok sa kwarto nila ang mga poon. Inilibas lang mga ito noong Biyernes.

[tuloy ang kwento]

Kainitan pa noong Biyernes pero nakakawindang na naghanda si Mama para sa mirienda ng mga magdarasal ng “lugaw.” Sabi ko pagkakakita ko sa lugaw, “Ma, don’t tell me that’s for dinner na?!”

Hindi na ako mag-effort magbihis. Mura din ako ng mura habang nagbibihis.

Sabi ko, “Asar! Kung kailan ako nasa bahay! Punyemas!”

Nakakatuwang nag-comment naman si Mama nang marinig ako at malumanay na sinabing, “Yan, don’t say punyemas…” [Yan = nickname ko sa bahay]

Nangiti na lang ako sa comment ni Mama.

Nakapambahay akong hinatid ang mga documents. Nataon naman na nagyaya ng dinner ang aking kaibigan na si Van, kaya natuwa talaga ako. “Yehey! Hindi ako kakain ng lugaw as my dinner!”

Bago mag-umpisa ang Praise-the-Lord session nila Mama, eh masaya akong nakahilata sa sala, nagpapahinga ng konti bago ako makipagkita sa kaibigan ko. Nagkulong lang ako sa kwarto noong dumating ang unang bisita ni Mama, si Tita Gina. Si Tita Gina ay kaibigan ni Mama na parang laging naka-aerobics costume sa mga suot niya. Kilala din siya sa kanyang sutil na pananalita.

Nagkulong ako sa kwarto para makaiwas sa mga kaibigan ni Mama at masayang nanood ng America’s Next Top Model Season 9. Saka ko lang napansin na naiwan ko yata ang cellphone ko sa sala. Sa kasamaang palad, “on-going” na ang Praise-the-Lord session nila Mama. Nag-ready na lang ako para magdinner kasama si Van.

Naligo, nagbihis, pinagpawisan sa init ng panahon. Kinailangan ko pang hintaying matapos ang mga papuri sa Diyos [kung meron man] para makuha ang cellphone ko. Pagkatapos ng cruzada, at habang nag-ha-hydrate ako ng malamig na tubig, bumanat si Tita Gina.

Tita Gina: Nandito ka pala? Hindi ka na talaga tumangkad noh?

Eh mainit ulo ko, kaya binanatan ko rin.

Me: [ngiti lang] Kayo din, ‘di na kayo masyadong gumanda noh? Saka parang tumanda itsura niyo. Joke. [sabay talikod at bumalik sa kusina]

Nadatnan ko si Mama sa kusina. Sabi ko kay Mama, “Ilayo niyo ‘yan sa akin, sasaktan ko ‘yan, eh hindi naman kami close!”

Hindi pa doon natapos ang echusera, tinatanong pa ako kung saan daw ako pupunta.

Sinabi ko talaga, “Naku, lalabas ako, kailangan kong makakita ng mga magaganda, apparently wala dito.” Inirapan lang niya ako, at ako naman tumatawang umalis.

Nagkita kami ni Van at pumunta sa pamosong All-American resto sa Angeles City. Sinalubong kami ng napakaperky at nakakatuwang waitstaff na papangalanan na lang nating “Waitstaff 1.” [lol] Siya rin ang waitstaff namin ng aking immediate family noong huthutan ako ng pamilya ko at pinabayad ang bill dahil naggraduate sa pagkakakinder [or prep, hindi ako sure] ang aking pamangkin.

Para sariwain ang kwento tungkol dun, heto ang link:

http://sungka.wordpress.com/2008/03/24/family-affair-favorite-song-ni-mama/

Maayos ang lahat; hindi ako masyadong gutom, hindi naiitan si Van dahil airconditioned ang resto, at masayang-masaya ang mapagbirong si Waitstaff 1. Umorder, naghintay, nakakita pa ng batang-batang cutie sa kabilang table, nagpicture-picture gamit si Ruth [the digicam], at kumain. Nag-coffee kami pagkatapos. At dahil papasok na si Van sa kanyang kinaiinisang trabaho, naiwan ako mag-isa, na sana ay sasamahan ng isang kaibigan para uminom, pero nag-cancel noong akmang magkikita na kami. Umuwi ng inis, at natapos ang Biyernes ko ng walang magandang nangyari maliban sa dinner namin ni Van.

Bilang pagrerebelde, nagpuyat ako noong gabing ‘yun at nagchat hangang 5:00 a.m. At noong mga oras na iyon, nakilala ko ang isang potential date na papangalanan na lang nating “Baliw.” Good luck sa akin.

Mga Mukha ng Biyernes Santo

Gabi nang nag-umpisa ang aking Biyernes Santo.  Dala marahil ng katamaran, gabi na ako nakipagkita sa aking mga kaibigan.  Walang plano, walang matinong napag-usapan (gaya ng madalas mangyari).  Lagi lang <oras> at <location.>

Madalas kaming magkita ni Van <friend> sa tabi ng Museo Ning Angeles<museo> (Museo ng Angeles City sa Barangay Sto Rosario sa tapat ng lumang simbahan, ang Holy Rosary Parish Church.) Wala naman kakaiba sa museo.  Maliban sa laging walang tao dun at pwedeng maupo dun sa may stage at pwedeng maghintay/hintayin, katabi pa ito ng isang stasyon ng police at super-close pa kami ng kapitan ng barangay, kaya mas ayos.  “Hello po, Kap.”

Ito si van.  Kahit halatang kagigising lang (o puyat) ay napilit kong makuhanan ni Ruth (the digicam) ng letrato.  Siya ay kumain ng sundae.  Kumakain siya ng sundae.  Sundae ang kinakain niya.  (Parang Filipino 3 lang sa elementarya) lol

 

 

Ito ang harap ng museo. 

 

 

Ang Holy Rosary Church sa tapat ng Museo Ning Angeles

 

 

 

Dito nakatira ang pamosong si Van Helsing.  Joke.  Wala kaming masakyang jeep kaya habang nag-aabang sa harap ng simbahan (dahil walang taxi sa Angeles City) ay nagpicture-picture na ako ulit.

 

 

 

 

‘Yan po si Van Helsing (or depende sa trip, pwede na rin si Undertaker ng WWF.)

 

 

 

 

Ilang metro mula sa nakakatakot na simbahan ay ang nakakatuwang “I want Mcdo.” 

Mga pagkatapos ng 30 minutes ay nakasakay din kami ng jeep ni Van.  Maganda ang panahon noong Biyernes Santo.  Hindi kainitan, hindi kalamigan; maligamgam ang panahon. 

Sa jeep ay muntik pa kaming mapaaway nang may pumansin kay Van na bawal magyosi sa jeep.  Ganito ang linya ng tarantadong hindi yata napusit ng girlfriend niya kaya masungit, “Miss, miss, bawal magyosi sa jeep.  Miss, miss, bawal magyosi sa jeep,” sabay yakap ulit sa kamukha niyang boring na girlfriend.  Natural lang na hindi pinatulan ni Van ang gago.  Matapos ang ilang hithit sa yosi niya, at noong mga oras na iyon ay nakailang pasaring na ako ng, “Wala akong pakialam, magdemanda ka kung gusto mo,” tinapon na rin ni Van ang kanyang yosi. 

Hindi ako maka-move-on sa nangyari.  Marahil alam ko kasi na pwede namang magyosi.  Alam naman naming magbawal pero handa rin naman kaming mademanda.  Ganun ang prinsipyo ko.  If you can get away with it, by all means suit yourself.  Nagyosi ako, sinindihan ang yosi habang nakatitig sa gagong pumuna sa amin.  Para sa kaalaman ng marami, nasa pinakadulo kami ng jeep, mabilis ang lakad ng jeep, at walang dahilan para magreklamong mausok (kung mayroon man) ang gagong nagmatigas na kaya niya kami <akong> pigilan.  Napansin ako ng gago, tingin lang siya ng tingin.  Takot na ang gilfriend niya noong mga panahon na iyon dahil handa na talaga akong makipag-away (lalo pa’t wala naman pakialam ang drayber sa amin.)  Hindi ko ginustong mang-away.  Pinamukha ko lang marahil doon sa gagong iyon na kaya kong magyosi sa jeep; na kaya ko at hindi niya ako kayang pigilan, na kung gusto niya, lumipat siya ng jeep.  Noong mga panahon na iyon, sa iilang pagkakataon, napilitan akong magpaliwanag sa pamamagitan ng pagyoyosi.  Matapos ang isang yosi, nagsindi pa ako ng isa.  Paulit-ulit kong sinabi habang nagyoyosi ng, “‘Di magdemanda ka, echusero!”

Nang bumaba kami, malamang ay doon lang napanatag si non-smoker asshole.

Pumunta kami ni Van sa 7-Eleven sa Barangay Balibago (malapit lang ito sa may Clark maingate.)  Napagkasunduan namin ni Van na maglasing.  Bumili ng semi-mamahaling tequila at dumetso sa aking bagong officemate at matagal na naming kaibigan, si Otu.

 

 

 

Welcome to Purok Gasdam, isang maliit na purok sa Dau, Mabalacat (katabi ng Angeles City).  Ang lugar ni Otu ay binubuo ng mga malilit (as in ‘yung super maliit) na mga kanal at mga asong nagbabadyang mangagat anytime.  Maliban dito, mapapansin din ang pinagkagastusang tarpaulin para sa Pabasa 2008.

 

 

 

 

Sinalubong kami pagkatapos ng Pabasa tarpaulin ng 3rd Station of the Cross.  Kung nasaan ang naunang dalawang station, hindi ko alam. Malamang ay katabi ng mga nakita naming nag-iinuman sa harap ng tindahan na kung kinunan ko siguro ay si Van na ang nag-ba-blog ngayon patungkol sa aking autopsy report.  Sa mga gusto pong magdasal, narito po ang link: http://www.vatican.va/news_services/liturgy/2005/via_crucis/en/station_03.html

 

 

 

 

 

Sumunod na Station of the Cross ay ang “Jesus meets His Holy Mother.”  Ito ang pangalawa sa aming nadaan.  Ito ang nasa tapat ng bahay nila Otu.  Kaya hanggang dito na lang ang aming pagtingin sa equally-mamahaling mga tarpaulin para sa Purok Gasdam Pabasa 2008.  Again, para sa mga gustong humabol at magnilay-nilay, ito ang link: http://www.vatican.va/news_services/liturgy/2005/via_crucis/en/station_04.html

Sinalubong kami ni Otu at buong tuwang ipinagmalaki ito:

“New product is a combination of carefully selected varieties of tobacco, innovative technologies of filter and the creation of a truly unique design of the stack with a sliding lid. ” (At walang kwenta dahil para kang nagyoyosi ng nilagang baka.  Walang lasa.  Cute lang ang box.)

 

 

Dahil nagutom si Van, at dahil wala pala kaming lemon (o kalamansi) para sa tequila, lumabas kami nila Van, Otu at ako para maghanap ng kahit anong mukhang citrus fruit para naman hindi lasang blade ang iinumin namin.

Napadpad kami sa mismong kapilya ng Gasdam (stage na ginawang kapilya para sa Pabasa 2008).  Nang mga oras na iyon ay mga 12:30 a.m. ng Sabado. 

Inayos ng kaibigan kong si Otu.  Maganda namin ito kumpara sa mga ibang nakikita kong mga Pabasa Kapilya, i.e. itong nasa ilalim…

 

 

 

 

Sa harap ng kapilya ay ang mga kinatuwaan kong banderitas na plastic dahil kulay green ang mga ito at halos pantay talaga ang pagkakalagay.

 

 

 

 

Si Van, nang mga oras na iyon, ay hinihintay maluto ang kanyang biniling dinner.  Para sa kaalaman ng marami, technically, tapos na ang Mahal na Araw kapag tumungtong ng Sabado.  Pinipilit na rin tapusin ang pasyon nang mga oras na iyon, dahil ayon sa kasabihan ng mga matatanda, bawal isara ang pasyon ng hindi natatapos.  Kung bakit, itanong sa pinakamalapit na lola sa iyong tabi (make sure magtatanong sa buhay na lola.)

 

Alam mong paubos na ang bbq na tinitinda kapag nag-iinit na ng tubig si aling tindera para hindi masayang ang nagbabagang uling.  Nag-enjoy naman yata si Van sa kanyang dinner (sana).

 

Bumalik kami kina Otu at tinamad na akong kunan ang iba pang nadaanan naming Stations of the Cross.  Nag-ready kami para maglasing….

Habang nagkukwentuhan, napagtripan kong kunan ng letrato si Gorgie (tama ba spelling, Otu?), ang tabaing aso nila Otu.

Ito ang unang kuha ko kay Gorgie.  Siya ba ang susunod sa yapak nila Gloria Romero, Jean Garcia, at ang paniking nakatali sa pelikula noong 1989 na “Impaktita”?  Siya ba ang susunod na “Impaktito”?

Upang lalong maintindihan at mag-balik tanaw sa pelikulang “Impaktita,” narito ang mga unang bahagi ng pelikula:

 

Ito ang itsura ni Gorgie kapag hindi siya “Impaktito” mode.

 

 

 

 

Katabi naming umiinom noon ay mga naglalaro ng hindi-kasikatan pero nakakawiling card game na “Cuajo.”  Abangan ang “Paano Maglaro ng Cuajo?” sa susunod na blog entry.   Para mabigyan kayo ng ideya kung ano ang Cuajo, ganyan ang paghawak sa mga baraha sa Cuajo.  Buong pagmamalaki ko pang sasabihin, alam ko pong laruin ang Cuajo.  Naturuan po ako ng aking mga tita noong ako ay anim na taong gulang pa lamang.:)

Kuha ito sa ‘di kalayuan ng kapit-bahay nila Otu na sinusulit ang Holy Week sa pamamagitan ng pagsusugal, just for fun (pero may pera sa harap..duhhh..)

 

Tuloy ang kwento, at nang matapos na, inaantok na ako. lol

Hindi pa man kami umiinom ay napagtripan ko na si Van na mag-pose para i-endorse ang tequilang iniinom namin.  Ito po ang end product:

Matapos ang nakakatuwang inuman, umuwi kami ni Van ng masaya sa pagkakalongo.  Kinabukasan ay pareho kami sa opinyon na walang hang-over ang ininom namin.  Salamat sa mabait na cashier sa 7-Eleven na nagpumilit bilhin namin ang tequila.  Sayang nga lang at hindi ko siya nakunan ng picture dahil nag-inarte. 

Sa mga natatakot para sa aking buhay, nagpaalam po ako ng maayos sa aking mga kaibigan para lumitaw ang kanilang mga larawan sa aking blog. Thanks, Otu.  Thanks, Neng.  *hugs*

Ginoong Miyerkules Santo 2008

Ngayong mahal na araw, sinong nagsabing hindi pwedeng magpasikatan…

Presenting the candidates for Ginoong Miyerkules Santo 2008 … lol

Ginoong Miyerkules Santo Contestants in their “dinuguan wear.”

Ginoong Miyerkules Santo 2007 Winner…

 

sa kanilang media presentation…

 

 

mga hindi natanggap sa screening dahil majubis… lol

 

 

Ginoong Miyerkules Santo joins alay-lakad charity event, “Pasan ko ang krus mo”…

 

 

Kasama ang manager…(‘yung walang shirt)… lol

 

May motorcade din…

 

REHEARSALS…

Salamat sa aming sponsor, TANG LITRO PACK

napagod sa rehearsals…

 

 

isa sa mga contestants ang hinimatay, but he’s okay na ngayon…iinom kasi dapat ng litro pack juice…

 

 

lahat ng contestants ay sinisigurong malakas ang pangangatawan..salamat sa aming sponsor, Tang litro pack juice…

 

 

This show is brought to you by TANG LITRO PACK, the official power drink of the Ginoong Miyerkules Santo contestants…

backstage… lol

the stage is ready for the search for Ginoong Miyerkules Santo 2008… lol

 

 

the big show begins with a production number. The contestants are wearing their “dinuguan wear”… lol

 

 

final showdown, the question and higa portion…

hands-down winner for best in question and higa portion…

Ginoong Miyerkules Santo Contestants were serenaded by two-time best pasyon artist, Ghie. Ghie is best known for his/her popular “photocopied” pasyon…lol

AWARDING…

Best in costume (dinuguan wear)…

Mr. TANG Litro pack…

 

Best in talent… Mr. Palaspas also won the title Mr. Ang-Sakit-Niyan-Tol… lol

Last year’s Ginoong Miyerkules Santo’s farewell palaspas… *clap clap clap*

AND THE GINOONG MIYERKULES SANTO 2008 IS………….

 

Happy Holy Week, readers…

for more blogs (na luma na kahit paano):

http://axis_yuri.blogs.friendster.com/my_blog/

MORONIC MONTHS (VOLUME 1) January to April

Bilang lang ang mga buwan na maaring ituring na moron-free months. Iisa-isahin natin ngayon ang mga buwan (months, hindi moon, tarantado, kanina ka pa! lol) para malaman kung kailan safe lumabas ng bahay at i-enjoy ang napakagandang mundo ng walang gago at mangmang sa tabi mo.

 

 

JANUARY

Ito ang buwan na maaring ituring na moron-free month. Pwera sa January 1, na kung saan ipinagdiriwang ang New Year’s Day, wala ng ibang okasyon na pwede mong ikabanas.

January 1, pagtapak nang unang segundo nito, nababalot ang ozone layer ng usok galing sa mga “pa-pu-tok” (gayahin ang pag-pronounce ng bata sa commercial advisory tuwing mag-ba-bagong-taon na nabulag ‘di umano dahil naglalagay siya ng pulbura sa pa-pu-tok at sumabog sa mukha niya. Kamusta naman ‘yun?)

Maliban sa mga nakakabanas na family reunion (na sa aking suggestion ay NEVER dapat dinadaluhan), wala ka ng problema hanggat matapos ang buwan. Ang popular na “Feast of the Three Kings” naman, na aapak sa buwan ng January, ay pwede nang ipag-kibit-balikat. Madaan lang, ika nga.

 

 

FEBRUARY

Buwan ng mga puso ang madalas itawag sa buwan na ito. “Puso” pa lang ang naririnig mo at alam mo ng puro kabaduyan ang dala ng buwan na ito.

Pula, pula, pula at sandamakmak na pula ang magkakalat hanggang sa isang linggo matapos ang February 14 o mas kilala sa tawag na “Valentine’s Day” (o kung baduy ka talaga at hangang ngayon ay nagjo-joke ka pa rin ng mga gasgas na jokes, tinatawag mo itong “Valentimes Day.”)

Mahirap takasan ang buwan na ito sa mga nagkalat na morons. Maliban sa nagkalat na mga baduy na baduy na pelikulang pinapakita ang mga immature na magsing-irog na parang katapusan na ng mundo ‘pag nag-kiss at pilit pinaghihiwalay ng kanilang immature din namang mga magulang, hindi ka rin makakatakas sa mga palabas sa TV na nagpapakita kung paano gumawa ng home-made card, mga bouquet, mga personalized na regalo at iba’t iba pang gamit na itatapon mo rin naman matapos ang ilang linggo, kasama na rin diyan ang sandamakmak na mga “dating games” para sa mga pangit at mga ilusyunado/ilusyunada.

 

At dahil nga talaga nagkalat ang mga baduy sa buwan ng February, mararanasan mo rin ang pagkadami-daming tao na nag-uunahang kumain sa mga restaurants na animo’y mga patay-gutom kasama ang kanilang niloloko at kinakasama lang dahil sa sex (na madalas ay tawaging “date”). Madalas ang kantsawan tuwing buwan na ito. Kabi-kabila ang mga insinuations ng pagche-check-in sa mga motels at paggawa ng bata. Sabi nga nila, “Grow up, dude.”

Pinakanakakainis at pinakabaduy sigurong gawain tuwing February, lalo na pag Valentine’s Day, ay ang pagbibigay ng mga ginupit na papel na hugis puso na may nakasulat na madamdaming “Happy Valentines” o “I love you” at nakatusok sa bamboo barbeque stick na binalutan ng kulay puting creep paper. Hindi ko maintidhan kung aanhin mo ang mga ganitong bagay. Nakakagaling ba ng cancer ang mga ito at kailangang ipamahagi? Para ba itong herbal drink na kapag hinalo sa isang litrong tubig at ininom ay may therapeutic value? O ito ba ay mga bagay na hanggang ngayon ay hindi pa matukoy ang gamit?

kung may magandang naidudulot ang buwan na ito, ito ay ang nagkalat ang mga chocolates at cakes. Suggestion sa mga non-moronic people: Huwag magususot ng black bilang protesta sa Valentine’s Day, kabaduyan na rin ‘yan ngayon.

MARCH

(Bilang paglilinaw lang po, ang holy week ay isinama ko sa buwan ng April, na kadalasan mangyari, kaya ‘wag mag-inarte)

Ang March, gaya ng January ay isa rin sa non-moronic months. Maliban sa mga nagmamadaling estudyanteng pilit tinatatapos ang mga requirements sa eskwela, makakaasa kang bago matapos ang buwan ay wala ng pasok ang mga estudyante at konti na lang ang mga tao sa daan.

Madali lang iwasan ang mga kabaduyan na closing parties sa mga eskwela. Tandaan: Hindi tsi-ne-check ang attendance sa mga closing party. Hindi ka rin required sumama sa swimming party at makalangoy ang mga kaklase mong galisin.

Ang March, sa kabilang banda naman, ay isang boring na month, na mainam dahil ito ang buwan na maaring makapaghanda para sa isang super moronic month, ang buwan ng April.

APRIL

Ang buwan na ito ay isang super moronic month, sa napakadaming kadahilanan.

Sa buwan na ito isinasagawa ang mga graduation sa mga eskwela. Magkakalat sa unang linggo hanggang sa ikatlong linggo ng buwan ang mga plastic na ribbon at mga kwintas na sampaguita. Ito ang hindi ko maintindihan, para saan ang sampaguita? Ito ba ay dahil hindi lahat ay may kwintas o medalya tuwing graduation? Mabaho ba ang mga togang suot ng mga nagtatapos at kailangan ng deodorizer? At bakit dapat laging merong dahon ng saging na likod ng mga sampaguitang kwintas?

Tuwing April ay may mga estudyante na magtatapos (o mas kilala sa bansag na, “tatanggap ng diploma.”) Asahan mo ang pag-agos ng mga tao sa mga malls at mga tiangge para mamili ng mga regalo sa mga magtatapos.

Popular sa mga magtatapos ng highschool ang makatanggap ng mga sumusunod na regalo sa kanilang graduation party:

 

- isang malaking bote ng gel o kahit anong hair product

 

- manipis na twalya

 

-mga fake na pabango

 

-mumurahing underwear

 

- mga bagay na nabibili sa mga brochures na maaring bayaran ng hulugan. (Alam niyo na sisasabi ko, ayaw kong banggitin baka mademanda ako.)

 

-cellphone or mp3 player (Asa ka pa, eh nag-lechon ba kayo sa graduation party mo?)

 

Hindi magtatapos sa mga graduation parties ang kabaduyan ng mga tao tuwing April. Susunod sa fiesta ng murkon at libreng pakain matapos kunin ang diploma ay ang paggunita (o parang mas tama kung “pagsasaya”) sa kamatayan ng Christian Mythology character na si Jesus Christ. Hindi ko alam kung paano binibilang talaga, basta alam ko 40 araw matapos ang pamosong “Ash Wednesday” inuumpisahan ang Palm Sunday (o madalas kong tawaging “Palaspas Day).

Nga pala: Ang Ash Wednesday ay okasyon kung saan nilalagyan ka ng abo na may langis sa noo mo at kung anu ano pang seremonya hanggat magmukha kang cliché na Satanista. Kinabukasan, may malaki kang pimple kung saan ka nilagyan ng abo. Mandiri ka!

Ang Palaspas Day ay isang kakatwang araw. Pumapatak lagi ito sa linggo, kasi nga naman, ‘di ba, “Palm Sunday”? Nakakatawa naman siguro kung ibang araw ito pumatak.

 

Ang Palaspas Day ay parang isang annual parlor game.

Requirements para makasali sa Palaspas Day Game

1. Dapat may dala kang dahon;mas berde, mas maganda; mas malaki, mas maganda. (Huwag lang OA, buong puno na ‘yan, kuya.)
2. Sa araw na iyon, kailangan mong magsimba. Kung bakit, ipapaliwanag ko mamayang konti, basta kailangan, ‘wag makulit.
3. Siguraduhing may design ang iyong dahon (o palaspas, kung tawagin). Simpleng design lang; tipong blue na plastic ribbon, mga makukulay na papel na ginawang bulaklak, o ‘di kaya naman ay may picture ng isang santo (uso ngayon ang may picture ng yumaong Pope John Paul II). O kung wala naman talagang design ang iyong palaspas, siguraduhin mong nakahabi na lang ang mga tangkay ng dahon ng buko na dala mo, tipong naka-^brades and all that jazz.
4. Siguraduhing sa iyong pagsisimba ay malapit ka sa altar kung saan nandoon ang paring nagmimisa.

Bago matapos ang misa, babasbasan ng pari ang mga palaspas. Ito ay parang “tossing of the bouquet” lang. Ang siste, may dalang tabo si father at bebendisyunan ang mga palaspas. Maglalakad si father; basbas dito, basbas doon. Kung malas ka ay sa mukha mo tatama ang holy water at hindi sa palaspas.

Ang konsepto ay, dapat malagyan ng holy water ang iyong palaspas, dahil kung hindi, (syempre) hindi na ito magiging “holy palaspas.” Pero ang dahilan talaga kung bakit dapat mong siguraduhing nabasbasan ng holy water ang iyong palaspas ay dahil mahirap makipagsiksikan sa mga taong binababad ang kanilang palaspas sa mga lalagyan ng holy water na malapit sa mga pinto ng simbahan.

Ang mga tinutukoy ko ay ‘yung malalaking parang paliguan ng mga ibon sa mga sulok ng simbahan. Hindi ito ‘yung mga umiihing cherubim; sa mga water fountain yata nilalagay ang mga iyon. Tandaan na hindi “holy palaspas” ang iyong “ordinary palaspas” kapag hindi ito binasbasan ni father, kung bakit, hindi ko alam.

Mag-uumpisa rin sa buwan na ito ang sandamakmak na paghahanda para sa nalalapit na Summer Vacation at mga Flores de Mayo.

Abangan ang MORONIC MONTHS (VOLUME 2) May to August. (Kasi super mahaba kapag minsanan kong itong pinost)

“Pinost” ay isang napaka-awkward na salita, ‘di po ba? Pero na-gets (naintindihan) mo ko noh? O siya, o siya.. Bye na muna.*

for more blogs (na luma.com) : http://axis_yuri.blogs.friendster.com/my_blog/