Ang Lamay

Isang araw ay niyaya kami ni Dad (boss) na pumunta sa isang lamay.  Malapit na kaibigan ni Dad ang anak ng namatay.  Sumama kami ni Otu (officemate/friend) sa mga sumusunod na kadahilanan:

- may libreng juice at butong pakwan lagi.

- malapit lang sa lamay ang pamilihang bayan (wow) at may bibilhin talaga kami ni Otu matapos makipaglamay (plus, may pamahiin na ‘wag muna didiretso ng uwi matapos makipaglamay dahil susundan ka raw ng kaluluwa ng namatay kahit hindi ka naman talaga niya ka-anu-ano).

- type ni Otu ‘yung anak ng kaibigan ni Dad.

- dahil naka-powerdress kami ng araw na iyon at sayang naman ang bihis kung iuuwi agad.

- gusto naming malaman kung sino ang nagpadala ng mas magandang korona ng patay, si Mayor ba o si Boss # 2.

- may libre talagang juice hanggat gusto mo (parang patay-gutom lang talaga kami).

- wala lang talaga kaming choice.  Sasamahan at sasamahan talaga namin si Dad.

Nilagak nga pala ang labi ng namatay sa kanilang ancestral house (meaning, ‘yung pinakamalaking bahay na pinamumugaran ng mga tumandang dalaga/binata sa pamilya at nung natitirang elders.)

Pagpasok namin sa gate, naupo kami ni Otu sa may garahe ng bahay, habang si Dad naman ay sinilip ang patay at nakipag-chikahan sa mga kamag-anak ng namatay.  Hindi ako tumitingin sa patay. Hindi pa ako nakakita ng patay (kahit pa nung mga namayapa kong kamag-anak.)

Naupo kami at naghintay na bumalik si Dad.  Pagbalik ni Dad, heto ang aming naging usapan:

Me:  Ano daw kinamatay, Dad?

Dad: (Seryosong seryoso)  Noong linggo daw habang nanonood ng laban ni Pacquiao, bigla na lang daw inatake sa puso.

(Tawa kami ni Otu ng malakas)

Otu:  Sorry. (Tawa pa rin ng tawa)

Me:  Pinatay siya ni Pacquiao?! (Tawa pa rin ng tawa)

Dad:  Mga gagu. (At natawa na rin si Dad)

Me:  Seriously, inatake siya habang nanonood ng laban ni Pacquiao?

Dad:  Naisugod pa raw sa ospital at na-ICU.  Pero wala rin, na-tegi (namatay) din.

(Tawa kami ulit ni Otu.)

Matapos makilatis ang may kung 50 na korona ng patay na nagkalat sa lamay, may naalala si Otu.  May kapitbahay din daw pala silang namatay habang nanonood ng laban ni Pacquiao.  Ayon kay Otu, na-interview pa nga raw sa regional news program ‘yung kaanak ng biktima at humihingi ng tulong kay Pacquiao sa pagpapalibing sa namatay and whatnot. (May ganun?)

Walang tigil ang dating ng juice, butong pakwan, mga cupcakes, at samu’t saring kendi.  Si Dad naman ay bumalik sa pagsulyap sa patay.  Mayamaya ay napansin namin na may maliit na mesang ihinahanda para sa kung ano.  Palibhasa’y hindi kami kilala ng ibang kaanak ng mga namatayan, na noong mga oras na iyon ay nag-aayos ng nasabing mesa, may biglang lumapit sa amin na matandang lalaki (na pangalanan nating Mang Teban) at nagtanong,“Tanong niyo nga kay Father kung saan niya gustong magmisa?”

Otu:  Ano po iyon, Manong?

Mang Teban:  Saan magmimisa si Father?

Otu:  Hindi ko po alam.

Mang Teban:  Hindi ba kayo ‘yung nakita kong kasama ni Father?

Me:  Ay, hindi po pari si Dad.  Kaopisina po namin si ______ (kaibigan ni Dad).

Mang Teban:  Ah ganun ba?  Akala ko siya ‘yung magmimisa.  Eh nasaan na ’yung pari? (sabay naglakad papasok ng bahay si Mang Teban habang nagkakamot ng ulo.)

Otu:  Pagkamalan bang pari si Dad?

Me:  Pagkamalan ba tayong sakristan, ‘yun ‘yung mas nakakatambling.

***

Isang usapan sa text nila Dad at ng isa pang boss (Boss # 2) tungkol sa pagpunta sa lamay:

Dad:  Pare, alam mo bang patay na si __________ (Pangalan nung nategi)

Boss # 2:  Ah, oo nga, pare, tinext nga ako nung kapatid niya.

Dad:  Papunta na ako sa lamay.

Boss # 2:  Ako mamayang gabi pa siguro pupunta.

Dad:  Ok.

Boss # 2:  Pare, saan nga ba naka-display ’yung patay?

Goodluck naman, ginawang flower vase ang patay.  Saan pala naka-display eh.

2012 – isang masusing pagtalakay

Sa panahong parang pagkakaroon na lang ng tamagochi ang paggawa ng indie films, napadpad ako (kasama ang ilang ka-opisina) sa panonood ng pelikulang 2012.

Masama ang loob ko noong una kong nakita ang preview ng 2012.  Ang yabang lang.  Matandang Monghe, naniniyebeng bundok (na sa China pala, apparently), malaking kampana, super laking tsunami na hahampas sa Matandang Monghe.  Ganun lang.  Pang-mayaman, ika nga.

Inasahan kong maganda ang 2012.  Ang pangakong magugunaw ang mundo at naguguhong mga kontinente ay sapat na para panoorin ko ito.

Ang 2012 ay parang pinahalo-halong pelikulang pangsakuna (disaster movies) gaya ng mga sumusunod:

- Volcano (tangena, elementary pa ako nun)

- Titanic

- The Day After Tomorrow

- Armageddon

- Deep Impact

- Dante’s Peak

- Evan Almighty (kasama ito, promise)

Sa umpisa ng pelikula, ipapakita ang nagbabadyang pagkagunaw ng mundo; mga nagpapalakihang pagbiyak ng lupa at kung ano-anu pa. Ipapakita din ng paulit-ulit ang hinayupak na egoy na walang puknat kung ipaliwanag na, ”gustong-gusto ko ang mga libro, libro, libro, libro” (Tawagin natin siyang “Bookworm”). Ipapakita rin kung paanong sinisikreto ng mga lider ng mga bansa ang kasalukuyang sitwasyon habang abala naman ang iba sa pag-ti-tiangge ng mga slots para sa mga maaring i-save, tipong one-way ticket to salvation.

Mag-uumpisang magunaw ang lahat.  Magugunaw lahat; lahat ng bahay, lahat ng tulay, lahat ng mga gusali, at ipapakita ang mga taong sa iba’t-ibang sitwasyon.

- Mga nakalambitin sa gusali

- Mga malalag sa tulay

- Mga mababagsakan ng pader

- Mga magpapatihulog sa ‘di malamang dahilan.

- Mga lolang nag-da-drive at mababagsakan din ng malaking tipak ng guho.

- Mga sinisubukan pang tumakas sa tiyak na kamatayan

Matapos sirain ng kung anu mang pwersa ng planetary alignment ang Hollywood at Las Vegas (at kung anu-ano pang lugar), ang mga marami-rami pang bida na lang ang matitira, na kinabibilangan ng mga sumusunod.

Family A

- Tatay

- Nanay

- Bagong asawa ng Nanay

- Isang batang lalaking mukhang emo

- Isang batang babae – na gaya ng madalas mangyari ay uber sa pagkabibo

Family B

- Mayamang Russian na mukhang nangmomolestiya ng bata

- Gerfrend ng mayamang Russian na may namumutok na dibdib

- Mataba at panget na identical twins; mga anak ng mayamang Russian

- Drayber ng mayamang Russian na mukhang Abercrombie & Fitch Model

Buhay pa ang mga nabanggit.  Gagawa sila ng paraan para makatakas sa noo’y naguguhong Las Vegas lulan ng isang malaking eroplano.

Sa China naman, ipapakita ang isang Matipunong Monghe kasama ang Matandang Monghe (’yung nasa preview).  Mag-uusap ang dalawa.

Matipunong Monghe:  Lolo Monghe, alam mo ’yung ginagawang dam sa may bundok, hindi naman pala dam ‘yun.

Matandang Monghe:  Gutom lang ‘yan, Iho.  Dam ’yun.

Matipunong Monghe:  Hindi, Lolo Monghe, mali ka.

Matandang Monghe:  Dam ’yun.  ’Wag makulit.

Matipunong Monghe:  Lolo Monghe, hindi dam ‘yun.  Gumagawa sila ng ispeysyips (spaceships).

Matandang Monghe:  Aanhin naman nila ang ”ispeysyips”?  Adik ka ba?

Matipunong Monghe:  May parating daw na malaking baha.

Matandang Monghe:  Tsismis lang ‘yun.

Matipunong Monghe:  Totoo sinasabi ko, Lolo Monghe, may parating na “global disaster”.

Matandang Monghe:  Hindi totoo ‘yan.

Matipunong Monghe:  Totoo sinasabi ko, Lolo Monghe.

Matandang Monghe:  Oh, sige, ikaw na elder. Ikaw na maalam.

Seryosong usapang hahantong sa puntong nanghihiram lang pala ng susi ng truck itong si Matipunong Monghe para puntahan ang kanyang Lola at Lola upang makibalita sa kapatid nitong kasama sa mga gumagawa ng ”ispeysyips.”

Sa Washington DC naman, habang ang buong executive entourage ng presidente ng USA ay lulan na ng Air Force One, magpapakabayani itong si Mr. President (na egoy din, pero hindi si Morgan Freeman, surprisingly) at magpapaiwan.  Kailangan daw siya ng bansa niya (na noong mga panahon na iyon ay wala na talagang natira yata kung hindi ang Whitehouse at ‘yung obelisk/Washington monument) sa Washington DC).  Lilindol, gunaw dito, gunaw doon, walang patumanggang pagkawasak ng lahat ng bagay, sugatan dito, sugatan doon, patay kahit saan ka tumingin.  Tutulong ang presidente sa rescue operations at magmumuntikan na mabagsakan ng obelisk.  Pero mamatay din siya (sampu ng mga natira sa Washington DC) matapos mahampas ng isang aircraft battleship na inanod ng super laking tsunami.  Tinarantado talaga ang presidente sa pelikulang ito, tipong, ”ah, tangena mo ah, buhay ka pa ah? Heto ang aircraft battleship na inanod ng super laking tsunami.”

Sa Air Force One naman, magkakaroon pa ng panahon ang anak ng presidente at ‘yung lalaking adik sa libro na maglandian ng pasimple.

Mabalik sa Family A & B.  Mag-ka-crashlanding ang eroplano nila at mahimalang mapapadpad sa China (kung saan nila nabalitaang may mga ispeysyips na pwedeng makapagligtas sa kanila).  Mamatay si Drayber/Model matapos magsakripisyo makababa lang ng maayos ang Family A & B.  May dadaan na mga choppers na may bitbit na malalaking hayop (elipante, giraffe, atbp.)  Ipapakita ng mayamang Russian ang tatlong golden tickets (parang Willy Wonka lang) bilang mga pasaporte sa ispeysyip.  Maiiwan ang blondinang, obviously, ay hindi pinambili ng ticket ng mayamang Russian sabay sumbat  ng, “Akala mo ba hindi ko alam na may relasyon kayo ni Drayber/Model.  Magdusa ka.” nila

Maiiwan sa gitna ng mga nagniniyebeng bundok ang Family A at si Blondina.  Swerte namang dadaan si Matipunong Monghe kasama ang kanyang Lolo at Lola sakay ng truck na hiniram sa Matandang Monghe at nataon din ay papunta sa pagawaan ng mga ispeysyip.  Kakatagpuin nila doon ang kuya ni Matipunong Monghe na tawagin nating Extra # 1.  Ipupuslit ni Extra # 1 ang Family A, si Blondina, at ang ”Chin” Family, matapos ang mahabang paliwanagan.

Sa mga panahong iyon, makakatanggap naman ng phone call itong si Bookworm galing sa isang Indiyanong ipinakita sa umpisa ng pelikula na sinabihang lumikas na kasama ang kanyang pamilya at susunduin para isali sa ispeysyip.  Ang Indiyano ang isa sa mga nakahula sa pagkagunaw ng mundo (sa kanyang pag-aaral ng whatever science).

Ganito ang kanilang pag-uusap:

Indiyano:  Hello?

Bookworm:  O, pare, napatawag ka?

Indiyano:  Tangena, pare, nasaan ka na?

Bookworm:  Uhmmm, sa ispeysyip na, pare?  Nga pala, pala, tangena, nilalandi ako ng anak ng presidente.  Ang hotdude. niya,

Indiyano:  Tangena, pare, ’di ba sabi niyo susunduin niyo kami?

Bookworm:  Puta, pare, hindi ba kayo sinundo?

Indiyano:  Duhh.. Obviously.

Bookworm: Nako, pare, hayaan mo at sesermunan ko ‘yung drayber namin.

Indiyano:  ‘Wag na lang.  Okay lang, pare.  Sasalubungin na lang naming itong pagkalaki-laking tsunami na metro na lang ang layo sa amin ngayon, na sa tantiya ko ay aabot  din naman diyan, kaya amanos na tayo.  Putang—(naputol ang linya)

Darating ang malaking alon.  Aanurin ang mga “ark” na inakalang ispeysyip. May ilang libo ang matitira, mga mayayaman, mga lider ng mga bansa, mga crew ng tatlong ark na natira, at mga iilang napiling may ”magandang semilya” para ipagpatuloy ang lahi ng mga natitirang taong patungong Africa (tanging lugar na pwedeng tirhan, ’di umano) para ipagpatuloy ang buhay.  Humayo sila, at hindi natin alam kung muli ay nagpakarami.

***

Marami mang kakulangan ang pelikulang ito, gaya na lang ng sapat na pagpapaliwanag sa siyensya ng pagkagunaw ng mundo o kung anu mang trauma ang naiwan nito sa mga nakaligtas, ang importante, pinakita nito ang mga gusto at mga inasahan nating makita.  Gunawin ang mundo, patayin ang halos lahat ng tao, at ipakitang sa gitna ng delubyo, ang one (1) billion euro ($1.4979 billion o Php 70.0393111 billion) ang magsasalba ng buhay mo.

Babala:  Ang pelikulang ito ay hindi angkop sa mga sususunod:

- Mga may sakit sa puso at ma-”nerbyos”

- Mga taong mabilis bumitaw sa realidad (mga semi-tulendoys)

- Mga ayaw sa mga Russian (mabubuhay ‘yung panget na Russian na kambal)

- Mga taong ma-arte sa CGI (’yung mga arks kasi parang malalaking ulo ng hito lang)

- Mga debotong Kristiyano (promise, maniwala ka, sisirain ang Vatican City.  Mababagsakan ng Sistine Chapel ang buong college of cardinals.  Ipapakitang madadaganan ng buong Vatican ang Pope at lahat ng mga debotong nagdarasal sa St. Peter’s Square.  Para itong malaking pakyu sa mga katoliko.)

“coat” on cam…

May kung ilang buwan din ako nawala.  Hindi na lang ako magpapaliwanag.  Bakit ba?  Dapat may explanation?  Ang magandang balita ay narito na naman ako.

Salamat na lang sa aking fresh-from-Germany na kapatid ay naka-harbat ako ng bagong phone na mag-si-sync sa aking laptop.  (Wala ng chocolates, okay?  Sa mga humihingi ng pasalubong, pwede ba, manahimik kayo, hindi ako ang nag-abroad.)

May kung ilan din akong naipong mga nakunan sa aking cellphone.

1.  Biggest Banana-que

Isang maaraw na umaga sa opisina ay inoperan ako ng almusal.  Akala ko naman kung ano, nang ibigay sa akin, eh ‘yan ng ang binigay, parang ‘yung ginamit na bbq stick ay pwede ng gamitin sa panggawa ng papag, tipong mga apat na ganito ay may papag ka na.

2.  Gym Puff

Nakita ko itong nakapaskil sa may kusina sa grill ni Dad, bilang paala sa mga kitchen boys at mga waitstaff ng kanilang ”collective effort” na magpalaki ng katawan.

Translataion:  Walang magyoyosi, mag-gym tayo. (Para sa mga tangang ‘di pa gets ‘yung nakasulat.)

3.  Sino gusto ng star rice?

Sa kusina pa rin ni dad ay napagtripan namin ni Otu na kunan ang mga uber laking products sa kitchen.  Ang posh mo siguro kung ganyan kalaki ang posporo mong pangsindi ng yosi.  Sino gusto ng star rice? Lol

4.  Parang may mali…

Mawalang-galang na sa mga Koreano, pero ako lang ba ang natatawa sa postergrocery storenoodles ni Dad at Otu. na ito ng kung anung inumin?  Nakunan ko ito sa isang Korean noong may ilang oras din kaming naghahanap ng yakiudon

5.  Super Mochi

Minsan ay nagdala si Mama ng mochi galing sa kapitbahay ng sa tingin ko ay isa sa pinakamalaking mochi na nagawa dahil sa katamaran na rin.  Sabi ni Mama, “eh tinatamad daw sila na gawing maliliit pa, kaya ganyan na lang.”  Hindi ko alam kung naubos ni Tatay o kung tinapon na lang ang giant mochi.  Ang importante, nakunan ko ito.

6.  Ang isdang “common”

Isang sikat na isda ito na madalas kong marinig na napagkakamalang Lapu-Lapu.  Kaya naman nung minsan mapunta kami nila Dad at Otu sa Macro (parang Puregold, ayaw ko mag-explain ng mahaba, okay?)  Sabi ng aking source, ang isdang “common” ay matinik at walang lasa.

Ito ang tunay na Lapu-Lapu.

7.  Awkward…

(sa may side ng school)

(sa tapat ng urinal)

Syempre, titingnan mo at titingnan ang “indicator”, ‘di ba?  Ang yuckie!

8.  Seryoso?!

Ash Wednesday noon at nakunan kong nagbabalita si (Sino nga ba ito?).

***

Para sa nalalapit kong bertdey, sa mga nais magregalo sa akin (kahit wala talaga akong party this year dahil si Adelaida [ang pamoso kong nanay] ay turning 50 na), ganito po ang gusto kong gift: lol

Paano Lumipad? Season 3

Nasubukan na naming lumipad sa harap ng opisina ng isang kliyente.  Nasubukan na naming lumipad sa maduduming dalampasigan ng Bataan.  Halina’t samahan niyo kami ni Otu (kasama ni L) sa aming pagsubok na lumipad sa isang swimming pool ‘di kalayuan sa amin.  Ito ang “Paano Lumipad Season 3″

Ang mga sumusunod ay naganap ilang linggo na ang nakakalipas [basta matagal-tagal na, nakalimutan ko na talaga, anu magagawa ko?  Bakit ka nang-aaway?  Galit ka na niyan?  Eh bakit ka sumisigaw?] (baliw!)

 ***

1.  MAGPANGGAP NA MAY HAWAK NA MALAKING PICTURE FRAME. 

Kalimutan ang medyo lumaking tiyan dahil sa kanin, iisipin mong makakatulong ang pag-i-imagine na may dala kang malaking frame.  Ang kaya lang gawin ng malalaking photo frame ay matulungang kang mag-tip-toe.  Subukan ang mas malaking photo frame sa susunod.  Mas makakatulong ang mga ganitong style kung susubukan naming mag-ballet.

***

2.  MAKITALON KASABAY NG BABAENG NAKA-ORANGE

Habang nagpapatuloy ang aking “no-to-orange-t-shirt” campaign, hinayaan ko na na naka-orange na polo shirt si L [super mayaman naman, hayaan na natin] sa kanyang pagsali sa aming pagsubok kung paano lumipad.  Sa bandang huli, hindi rin kami nagtagumpay.  Malaking factor ang may kasama kang naka-orange, promise.

***

3. MAG-POOPOO SA POOL

Habang sikat-sikat ang mga joke na kapag nasa pool ay maraming “jumi-jingle” at “pumu-poopoo”, kung gusto mong lumipad, ‘wag pansinin amoy [L] at ‘wag magpa-cute sa camera [me].  Ipunin ang lakas at itulak ang tubig sa pamamagitan ng pagtitig dito [Otu], at sigurado, aangat ka [ito na rin siguro ang pagkakataon mo, Otu, para ipagyabang ang namumutok mong "muskels".

***

4. MANDIRI SA WATER AND/OR SUBUKAN ANG AMPUTATION

Isa sa pinaka-epektibong paraang ng paglipad ay ang "tuwirang" pagpuputol ng paa at hita.  Pero kung magkukulang ka sa budget (at paa lang ang kaya mong ipaputol), mahihirapan kang lumipad, gaya na lang sa nangyari sa akin.  Naging matagumpay naman si Otu sa kanyang pagsubok na lumipad sa pamamagitan ng pag-iisip na, "OMG, the water is sooooooo dirtttwwwwwwiiiieeeee!" [Ang arte lang.]

***

5. IPAGMALAKI ANG TALAMPAKAN

Habang pinipilit ni Otu na umangat sa pamamagitan ng geometry at pag-ka-calculate ng kung anu-anong straight lines at iba-ibang angles, mas madaling lumipad kung ipagmamalaki ang namumula mong talampakan.  Sipain ang tubig at ang hangin at humawak sa namumuong sama ng panahon, at sigurado, lilipad ka rin.

***

6.  KUMAWAY SA MGA ISDA AND/OR MAGDASAL KAY “NOU-II-EE” GODDESS

Madalas ay makita sa TV ang mga dokumentaryo tungkol sa mga lumilipad na isda.  Hindi mo malalaman ang sikreto ng paglipad nila kung hindi ka makikipagkaibigan sa mga isda.  Gaya na lang ni Otu, na nakalipad matapos masabihan ng mga isda kung paano umangat sa tubig, ay masayang kinakawayan ang mga isda bilang pasasalamat.  Sa akin namang konsentrasyon at mataimtim na pagdarasal kay “Nou-ii-ee” goddess, mahimalang umangat ang mga paa ko habang nagdarasal. Salamat, mahal na “Nou-ii-ee” goddess.

Goddess of scrabble and levitation

Identity Crisis

Kahit madalas man akong masermunan ng mga kaibigan na kailangang kong magsulat ng blog entry araw-araw, mahimalang umabot na pala sa 3000 hits ang blog site ko. Kaya sa mga patuloy na nadadaan, salamat. *sabog confetti*

***

Noong Sabado, kinailangan ko na naman pumunta sa bario. Kamakailan lang ay pumanaw ang aking Lola at matapos ang halos dalawang buwan, sumunod namang pumanaw ang isa sa mga tito ko. Nakakatawang isipin na sa kabila ng itunuturing na malungkot na pangyayaring ito ay kabi-kabila ang mga komento gaya ng:

- “Napepeste yata ang pamilya niyo?”

- “Dapat kasi hindi kayo nagwalis ng nakaburol si Lola.”

- “Walanghiya, nakamatayan niya ang kanyang mga utang.”

- “Ano kaya ang handa sa 40 days?”

 

Dala marahil na hindi naman kami “close” ng namayapa kong tito, hindi ko na lang pinilit o hindi na lang ako nagpanggap na miserable. Nabigyan ko na ito ng tamang oras, respeto, at atensyon. Wala na sigurong pwedeng isumbat sa akin.

Tuloy sa kwento…

Ayaw kong napapasyal sa bario sa ilang kadahilanan:

- Walang signal (at least ang phone ko, ewan ko sa iba). Kahit magmakaawa ka na at magdasal sa kung sino mang diyos, wala talaga. Para kang naka-isolate sa mundo.

- Walang matinong higaan. Kapag matutulog ka na, aakalain mong namamahay ka, pero ang totoo, masakit lang talaga sa likod ang kawayang-papag na higaan mo at ang unan mong nakabalot ng fishnet (na ubod ng tigas na iisipin mong “unan ba talaga ito o kalahating kaban ng bigas?”)

- Laging may poo-poo ng kalabaw sa daan. Ayos lang naman sana kung laging may something-something ng kalabaw, kaya lang, hindi ito tinatanggal o winawalis man lang (tipong kasama sa barangay charm ang may ipot ng kalabaw). Nagmumukhang kasal ng mga kalabaw sa dami ng “cakes”.

- Mabuhangin ‘pag maaraw, maputik ‘pag maulan. Malalaman mong malapit ka na sa bario kapag tumigil na ang sementadong daan. Para bang napag-iwanan ng panahon ang bario namin na hindi talaga sementado ang daan.

(Papunta sa bario sakay ng tricycle.)

- Walang pwedeng masakyan kung hindi lumang tricycle. Ganun kalayo ang bario namin, nasa paanan ito ng Bundok Arayat. Ang nakakatawa pa dito, kahit ilang taon na akong hindi pumapasyal (kunwari) o magbago man itsura ko (tumaba kunwari) ay alam ng mga tricycle driver na sasakyan ko kung sino ang lola ko, anong pamilya namin, kanino ako anak, at bago ko pa man sabihin kung saan ako dapat ihatid, ay alam na nila kung saan. Ang pinakanakakainis pa dito, habang nagbibiyahe, makikipagkwentuhan pa ang driver. “Alam mo nung maliit ka pa, blah blah blah.” PInakamainam na gawin ay magsuot ng earphones at makinig kay Mariah.

***

 

Wala ka ring pwedeng gawin sa bario kung hindi ang magsunog ng oras at maghintay ng tamang panahon sa sabihing, “Uuwi na ako.” Pero habang hinihintay mo ang oras na iyon, at habang pinipilit mong umiwas sa mga “small talk” na nais umpisahan ng mga ka-bario ng magulang mo (na malimit ay oily ang mga mukha at hindi alam ang konsepto ng hair conditioner), kailangan mong tiising makinig sa mga ganitong pag-uusap:

 

 

Scene 1: A Success Story

Mga Tauhan:

Farmer 1 bilang mamang naka-fatigue, mukhang madumi, at malamang kamag-anak ni Mama

Farmer 2 bilang matandang lalaki na oily ang mukha

 

Farmer 1: Pare, balita ku itang anak mu magobra ng ESEM? (Pare, balita ko ‘yung anak mo nagtatrabaho na sa SM?)

Farmer 2: A, wapin, pari, mag-adwa neng dumingu kanyan. (Ah, oo nga, pare, magdadalawang linggo na niyan.)

Farmer 1: Big time na ka, pari! (Big time ka na, pare!)

Farmer 2: *ngiting may yabang lang*

***

Scene 2: From Taiwan With Love

Mga Tauhan

Tita 23 bilang malayong kamag-anak (na tita ko yata); mukha siyang kobrador ng jueteng

Adelaida bilang madaldal kong Nanay

Sungkamaster bilang mapagpasensyang anak ni Adelaida

Tita 23: *tiningnan ako nang matagal* Ay, ya pin ini itang seaman mo, Dele? (Ito ba ‘yung seaman mo, Dele?)

Me: *ngiti lang kay Tita 23*

Adelaida: Aliwa ‘yan. I JayJay ita, itang bunsu. (HIndi ‘yan. Si JayJay ‘yun, ‘yung bunso.)

Tita 23: Ahhhhhh..Ini itang mig-Taiwan neh? (Ahhhhhh.. ito ‘yung nag-Taiwan noh?) *sabay turo sa akin na para akong object*

Adelaida: Aliwa. I Fer ita. I Ryan ‘yan, itang kadwa. (Hindi. Si Fer ‘yun. Si Ryan ‘yan, ‘yung pangalawa.)

Tita 23: *tingin lang sa akin na parang may ninakaw akong mamahaling alahas sa kanya* *tingin pa rin na parang nagdadalawang-isip na magtanong sa akin*

Me: Nanu pu ita? (Ano po ‘iyon?) *pagtitripan ko na lang*

Tita 23: O, tong, eka pa mag-asawa kanyan? (Oh, iho, hindi ka pa ba mag-aasawa niyan?)

Me: *tawa ng mahina* Ay, ali ku pu. (Ay, hindi po.)

Tita 23: Bakit naman?

Me: Gastus mu pu ‘yan. (Gastos lang po ‘iyan.)

Tita 23: E di manipun ka. (E ‘di mag-ipun ka.)

Me: *tingin kay mama*

Noong din oras na iyon ay nagbukas ng bagong topic si Mama (bago ko pa masaktan si Tita 23). Salamat, Ma.

***

Scene 3: From Taiwan With Love (Cycle 2)

Mga Tauhan:

Luyos Queen bilang matabang babaeng kapitbahay ng mga tita ko; nag-nganganga siya (‘yung nilalagyan ng luyos)

Ampalaya Queen bilang isa pa rin sa mga kapitbahay ng mga tito ko; may taniman sila ng ampalaya and whatnot.

Sungkamaster bilang tahimik na nakaupo sa balkonahe at nagsusunog ng oras na nakatingin sa mga kawayang isinasayaw ng hangin

[For the record, nag-usap ang dalawang queen sa harap ko na parang wala ako doon at nakikinig]Luyos Queen: Kaninu ne kasi anak ‘yan? (Kanino na ngang anak ‘yan?) [Meaning ako]

Ampalaya Queen: Ta kang Dely. (Kay Dely.)

Luyos Queen: ‘Yan itang pangane neh? Ot atsu ne pin, balakusang mig-Taiwan ya? (‘Yan ‘yung panganay noh? Bakit narito siya, akala ko bang nag-Taiwan ‘yan?)

Ampalaya Queen: Aliwa! Itang bunsu ‘yan. (Hindi! ‘Yung bunsu ‘yan.) *na parang siguradong sigurado talaga*

Me: Yaku pu itang kadwa, ita pung long hair dati na awsan ‘yung dudurug. (Ako po ‘yung pangalawa, ‘ung pong dating long hair na tinatawag niyong adik.) *alis sa balkonahe, nagugutom na naman*

Luyos Queen: Ay, ot pangataba na? (Ay, tumaba siya.) [Katatalikod ko lang.]

Me: *iniisip “Pakyu!”* *Ngiti lang*

***

Pahabol:

Pag-uwi ko sa amin, akmang bubuksan ko ang gate…

Lesbian Neigbor: Huy, kapilan ka pa dintang? (Huy, kailan ka pa dumating?)

Me: Hmmmm..ngeni pa. (Hmmmm.. ngayon lang?)

Lesbian Neighbor: Kasagli mu Taiwan? (Ang dali mo naman sa Taiwan?)

Me: Hmmmm.. enaku man ibat ka rin. Pota i koya kung ing amanwan mu. (Hmmmm..hindi naman ako galing doon. Baka ang ibig mong sabihin si kuya.)

Lesbian Neighbor: Ay wa pala. (Ay oo nga pala.)

Me: *bukas ng gate* haaaayyyyy..pambihira

xoxo Gossip Goat

Isang araw, namamasyal si Manok 1 at si Manok 2 malapit sa kulungan ng mga bibe. Kilala si Manok 1 & Manok 2 na siga sa malaking palayan sa Magalang, Pampanga.

Simple lang ang trip ng dalawang manok. Patuka-tuka ng lupa, papagpag-pagpag ng pakpak, at maya’t-mayang pam-bu-bully sa mga nakakakulong na bibe.

“Naku, mga ugly ducklings, tago, nandiyan na naman si Manok 1 & Manok 2,” sabi ng isang Bibe 17.
“Oo nga, buti na lang nakakulong tayo,” sabi ni Bibe 19.

“Parang mas gusto ko na ma-bully kaysa makulong, Bibe 19, kaysa sa ihanda sa nalalapit na fiesta,” sabi ni Bibe 5.

“Mga pangit na bibe, saan na lagay ninyo?!,” panakot ni Manok 2.

Takot na takot ang mga bibe dahil nakapagbigay na sila ng lagay kay Kambing.

“Hindi maari ito,” sabi ni Manok 1, “kailangan nating kausapin si Kambing, sumosobra na siya!,” galit na sabi Manok 1.

Galit na galit na tumulak ang dalawa sa dampa ni Kambing.

Sinugod ni Manok 1 & Manok 2 si Kambing. Binugbog ng dalawang manok si Kambing.

“Matuto kang lumugar,” sabi ni Manok 2.

At mula noon, naging alipin na ng dalawang manok ang submissive na kambing. The end.

***

At ‘yan mga bata ang kwento kung bakit itinuturing na malaking kahihiyan sa aming angkan ang aking ama. And you’re watching MYX, the only remaining free music channel, that’s why we’re number 1. xoxo GossipGoat *

Alam mong nasa nayon ka na kapag…

Wala namang masama sa mga nayon. Wala rin namang masama kung tawagin kang probinsiyano, maliban na lang kung nag-uumpisa ng umusbong ang mga regional channels gaya ng ABS-CBN 46 at GMA 10 sa iyong probinsiya na parang sinasabing malayo talaga ang Pampanga at kailangang ihiwalay ang mga programming ng mga channels nito.

Hindi naman ako taga-nayon. ‘Yun naman ang lagi kong sasabihin; hindi naman sa kinakakahiya ko, pero hindi naman talaga nayon ang sa amin.

Narito ang 10 babala na nasa nayon ka na (na isa man sa mga nabanggit ay hindi inilalarawan ang aming tahimik [at walang kabuhay-buhay na subdivision])

1. Alam mong nasa nayon ka na kapag may nagbibilad ng kahit ano-ano sa daan; mais, palay, gulay, at kung anu-ano pang hindi napapanis o naglalaho kapag binilad sa araw.

2. Alam mong nasa nayon ka na kapag may mga 100 metro ang layo ng bawat bahay sa isa’t isa.

3. Alam mong nasa nayon ka na kapag may maraming nakasuot ng “camouflage” at/o “fatigue” kahit hindi naman talaga military/army/navy ang mga tao.

4. Alam mong nasa nayon ka na kapag kapag parang may parang tunog ng helicopter na maririnig sa malayo, para lang malaman mong tunog pala iyon ng “patubig” sa mga palayan.

5. Alam mong nasa nayon ka na kapag may palayan, maisan, gulayan, at kung anu-ano pang taniman.

6. Alam mong nasa nayon ka na kapag may mga masayang naliligong mga kalabaw, bibe [or is it bibi?], baka, at mga itik sa mga mababasang bahagi ng mga taniman.

7. Alam mong nasa nayon ka na kapag ang pinaka-”in” na tindahan ay bilihan ng “feeds,” lubid, goma ng traktora, at mga bagay na pinapakain sa mga bibe [I think it's bibe, final answer].

8. Alam mong nasa nayon ka na kapag may sakla/monte/tong-its/cuajo at kung anu-ano pang sugal kahit wala namang patay/namayapa/sumakabilang-buhay.

9. Alam mong nasa nayon ka na kapag kapag walang dyip at ang halos 100 pesos ang bayad para sa rerentahan mong tricycle para ihatid ka sa pupuntahan mo.

10. Alam mong nasa nayon ka na kapag gusto ko na bumalik sa kabihasnan kahit kararating mo lang.

Street Sungka

Bago ang lahat: SA LAHAT NG NAGSASABING “MALAS” ANG MAY SUNGKA SA BAHAY, UTANG NA LOOB, IT’S A FREAKIN’ KAHOY! HOW CAN IT BE “MALAS”? AND WHY AM I SOOOOO “MAARTWI”? lolz

***

Pauwi mula sa trabaho, nakasukbit ay malaking bitak ng Cadbury. lolz

***

Matagal ko na sinasabi na ang larong sungka ay masyadong underrated. Hindi naman ako tipong nagagalit kapag hindi marunong magsungka ang isang tao. Eh ano magagawa ko, eh sa kung hindi talaga marunong mag-sungka? Dahil isa akong promotor ng kagaguhan at mga kawirduhan sa opisina man o sa mga kaibigan, naisipan kong ilunsad ang tawagin nating “Street Sungka.” Para maisakutaparan ito, kailangan ko ang tulong ng aking mapagkakatiwalaang si Carlos, the sungka.

Naaalala niyo pa ba si Carlos?

From Top 10 Cliché Baguio Pasalubongs

8. SUNGKA – Ah dito, wala akong pakialam sa mga opinyon ninyo. Mahal ko ang sungka. Sa katunayan, binili ko ang sungkang ‘yan na papangalanan na lang nating si “Carlos, the Sungka.” Sa halagang 90 pesos. Nabili ko si Carlos habang nag-aabang kami ng taxi pauwi. Lahat ng tao ay dapat may sungka. (Huh?) Wala itong baterya, wala itong complicated na parts na kailangan ituglong-tuglong. Sungka ito. Period.

***

At dahil nga talagang pinangangatawanan ko na na ako ang Sungkamaster, kamakailan (sa tulong ng aking mabait na Boss) ay niregaluhan ako ng custom-made casing para kay Carlos.

Ang nakakatuwa nito ay parang mas mahal pa ang casing ni Carlos kaysa sa kung magkano ko nabili si Carlos.

Dahil sa ineragelong casing, maari na akong mag-sungka kahit saan.

Mag-uumpisa ang Street Sungka Tour namin ni Carlos, the sungka, sa mga sumusunod na target kong location:

1. Starbucks (Tarbaks)

2. Malate

3. Pampasaherong jeepney

4. Bus habang binabagtas ang NLEX

5. Isang sosyal-soysalang restaurant

6. Kahit saang simbahan

7. Kahit saan basta pwedeng tabihan ‘yung mga naglalaro ng dama o chess (basta hindi mabubugbog)

Pet Lover?

Pet Lover, come rescue me

Take me up, take me down

Take me anywhere you want to, baby, now

I need you so desperately

Wont you, please, come around

‘Cause I wanna share forever with you, baby.

- Mariah Carey

***

Kagabi lang ay pinagtatalunan namin ng mga kaibigan ko ang konsepto ng pagkakahilig sa mga alagang hayop. Ako (na madalas malaki ang acting) ay pilit pinaglalaban ang kagandahan ng pag-aalaga at pagmamahal sa mga hayop. Kaya lang may napagmuni-muni ako ngayon-ngayon lang: wala pala akong alagang hayop ngayon, so parang halos hindi ako pet lover. Pero hindi naman ibig sabihin na wala kang pet ay hindi ka na pet lover. KAYA LANG, sa mga nakalipas na araw, napansin ko sa mga naipon kong letrato [Salamat, Ruth, the digicam] na malamang ay:

1. Adik lang talaga akong mag-picture-picture kahit saan.

2. Baka matakaw lang talaga ako.

3. Hindi talaga ako pet lover.

***

1. Tamad na Askal
Kinuhanan ko ang letrato ng askal na ito noong una (at sana huling) pagkakataon kong pumunta sa dalampasigan ng nakakadiring Bataan.

<pause>

Paulit-ulit man po, nakukulitan man kayo, hindi po talaga ako mahilig sa tubig-alat.

<resume>

Akala ko naman maganda ‘yung aso, kasi ang ganda nito tingnan sa malayo. Noong makalapit ako dito, nagpapayong pala ito dahil sumasakit ang kanyang mga “nagbibinatang” galis. Ewwwwww..

2. Kalabaw-ses

Kinunan ko naman ito sa tabi mismo ng City Hospital ng aming lungsod. Naalala ko talaga ito kasi ito ‘yung araw na kinailangan kong pasyalan ang aking tatlong ka-opisina dahil (nakakahiya mang isulat, pero isususlat ko rin kasi natatawa talaga ako) na-food-poisoning ang mga ito sa nakaing panis na corned beef.

Ang mga kalabaw-ses ay masayang lumipat talaga ng daan at pumunta sa nakikita niyong bakanteng lote malapit sa ospital.

Nakunan naman ito noong isama ako ni Boss sa isang liblib na lugar na kung saan may fiesta. Napakaliblib ng lugar na ito na may kalabaw talagang “naka-park” sa likod-bahay. Masarap naman ‘yung handa nung aming client. Sana nakuhanan ko rin ‘yung mga sugpo na kinain ko. Pwede pa lang lumaki ng ganun kalaki ang mga sugpo, tipong puno ‘yung plato pagkalagay mo ng isang pirasong sugpo (naka-walo yata ako o sampu). [Baka naman lobsters 'yan, rai? Baka naman tanga ka lang?] Hindi eh. Sugpo talaga, promise.

3. Horsie

Katabi ng supladong kalabaw ay ang “naka-park” ding kabayo na may karwahe (o para sosyal, chariot, na nataon namang title ng isa sa mga paborito kong kanta na inawit ni Gavin DeGraw). Hindi ko alam kung ito ang sinakyan ng isa mga bisita ng aming kliyente, pero noong mga oras na iyon, hindi talaga ko tumigil ng kaka-joke kay Boss na gusto kong sakyan ‘yung kabayo na may karwahe pauwi. Magkatabi pala ang kalabaw at ang kabayo na parang nagliligawan. Weird. Weird. Weird.

4. Lechong Baboy

Nasa handaan pa rin sa isang liblib na lugar, naglakas ako ng loob ng lapitan ang lugar kung saan walang-awang tinatadtad ‘yung malutong na lechong baboy. Hindi naman sa naawa ako, promise, kasi nakita ko talaga na talagang mukhang malutong ‘yung balat ng lechon. Alam ko maraming magagalit na mga health-conscious sa akin, pero pakialam niyo ba, ‘di mag-salad kayo at magprotesta habang-buhay. Kung makikita, halos paubos na ang pagtadtad sa lechon. Isang nakakatuwang madalas mangyari sa mga handaan kapag may lechon ay pinagdadamot ng mga nagse-serve ng pagkain ang balat ng lechon. Tipong kulang na lang itago ito. Hindi naman ito nangyari sa kaso namin ni Boss at ng iilang ka-opisina dahil, syempre, super bisita kami. Gets mo na ‘yun, wala ako sa mood magyabang eh. [Salamat sa libreng pakain, Daddy Art. Kung sa inyo 'yung kalabaw na "naka-park" sa likod-bahay niyo, akin na lang, please? Aalagaan ko siya ng mabuti, promise. Paiinumin ko siya ng gatas ng kalabaw, healthy daw 'yun eh. lolz]

5. Local-resto Steak (Technically, cow)

Alam ko, alam ko, ‘wag ka na mangutya. Alam kong hindi kagandahan ang kuha ng letrato na ito. Alam ko hindi mukhang masarap sa kuhang ‘yan, pero, sa totoo lang, isa ‘yan sa pwedeng ipagmalaki ng aming lungsod. Hindi naman ako food critic (halata naman) pero magpasalamat ka na at gusto ko kumukain ng medyo pormal sa isang restaurant. Ang resturant kung saan hinahain ang steak na ito ay isa sa mga paborito naming tinatambayan ng aking mga kaibigan dahil hindi masyadong matao. Napansin mo bang hindi ko sinabi ang pangalan ng restaurant? Ayaw ko ngang sabihin, eh ‘di dadami tao? Duhhhhhhhh.. Tambayan nga namin, ‘di ba?

6. Isaw (Technically, manok)

Kagabi lang ay nalaman kong ito ang gustong kainin ng aking Ex sa kanyang kaarawan. [Again, happy birthday today, malayang hugis]. Sa mga sosyalera at/o mangmang, ang isaw po ay basically (wow, ingles, burger, burger, burger) bituka ng manok.

Ang technique sa pagkain ng isaw ay ‘wag mo isipin kung anu talaga ito. Isipin mo na lang na isa itong malutong na worm-jelly candy (na sa letrato ay hatalang medyo nasunog). [Or is it jelly-worm candy? Anu ba tawag dun?] Tandaan na kapag ang isaw ay binebenta ng higit sa limang piso isa, nede-denggoy ka ni Aleng Magba-barbeque. Mura lang po iyan. Sa harap ng subdivision namin ay tinitinda pa itong dalawang piso isa lang. Enjoy…..lolz

7. Ate Shawarmi (Technically, baka or manok)

Kinunan naman ito sa tapat ng isang supermarket. Kagagaling lang namin noon ni Otu (friend) na mamili ng kung anu-anong abubot. Alam ko hindi lahat gusto ng shawarma. May mga nagsasabi pa nga na ayaw nila mag-amoy Arabo, at sa tingin ko napa-rude na comment ‘yun. ‘Di ‘wag ka kumain ng shawarma; nag-iinarte pa eh. Sa halagang 60 pesos, isa ito sa mga pinakamasarap na shawarma sa aming lungsod. Kung gusto mo malaman kung saan mabibili ito, leave a number, te-text ko kung saan ‘yan, promise. lolz

8. Mamahaling Lobster

Tuwing magkakaroon kami ng executive meeting kasama ang mga clients at si Boss (meaning, minsan o dalawang beses sa isang linggo), lagi kami kumakain sa isang high-end chinese restaurant. Bago ka makaabot sa function room ng restaurant kung saan gaganapin ang nakakabusog na meeting, madadaanan mo na masayang lumalangoy sa napalaking aquarium ang dalawang napakalaki rin naman at “mukha talagang mamahalin” na lobster. Hindi ko alam kung binebenta talaga ito o tipong ginagawang arowana na parang lucky charm (or something); pero noong minsang matanong ko sa isang waitstaff kung magkano ang mga pamosong lobster (kung bibilhin), sabihin na lang nating ang presyo nito ay katumbas ng isang overrated at napakalaking Nokia N-Series unit.

***

At diyan po nagtatapos ang aking paglilista para sa araw/oras na ito. Ika nga ng paulit-ulit at nakakatawang forwarded text message, “Have a hearty meal po. _(” ,)”

Paano Lumipad? Season 2

Dahil sa matagumpay na paglipad namin ni Otu (friend) habang inip kaming naghihintay na magbayad ang isang kliyente (na nai-blog ko na rin sa blog entry pinamagatang, “Paano Lumipad?”), naisipan naming ulitin ito sa napakainit at nakakadiring tubig-alat (read: ‘di ko hilig ang mag-beach) ng Bataan.

Madali lang ang lumipad, gaya ng dati na naming napatunayan. Ang nais naman naming patunayan ngayon ay kung gaano naman kadali ang lumipad sa dalampasigan ng, again, nakakadiring tubig-alat ng Bataan.

Magpanggap na parang sasali sa “Game K N B” at magkunwaring nagsu-swipe sa sensor.

Magpanggap na parang may polio at hindi pantay ang paa, at dahil sa awa ng Diyos (kung meron man), aangat ka sa lupa bilang pakunswelo, promise.

Gamit ang isang higante (yes, giant po, bakit ba? Kanya-kanyang trip ‘yan), magpawak sa magbilang kamay. Sigurading hindi lilitaw ‘yung giant para kunwari lumilipad ka.

Magpabuhat sa mga hipon at malilit na talangka (crablets ba tawag dun?) para magmukhang naka-angat.

Matakot sa malalakas na crablets na nakabuhat sa akin at “magpatapon” pataas-patagilid.

Hintaying itulak ka ng “see breeze” paitaas.

Mag-“beat box” at bigla ka na lang aangat (mawawala pa bigla ang beat box. Amazing.)

Sumabit sa dyip at magpaiwan na lang bigla.

Magpugot ng ulo, lilipad ka, syempre naman. You went that far, tapos hindi ka pa lilipad, kamusta naman ‘yun?

Mag-amputate ng magkabilang paa. At least, hindi ka na mag-eefort i-edit ang picture, lumilipad ka pa.