Mga Sorpresa!

Hindi ko alam kung dahil nag-post ako ng anim na blog entries kahapon, bigla ko na lang nakita ‘to nung mag-log-in ako sa WordPress.

at ito pa…

Okay na sana eh, hapiness hapiness kung baga, ‘yung tipong, “shet, may nagbabasa na pala ng blogsite ko!”, kaya lang nakita ko rin ito.

Anak naman ng tilapia, 27 hits lang! 27 hits! May nagbabasa ba sa WordPress?  Pero I’ll take it as a “condiment” na rin.  Mabuti na ang may ganyang publicity kaysa sa wala.

And yes, mga isa o dalawa sa hits for today galing pa sa akin tuwing napipindot ko ‘yung na-paste kong link ng blogsite ko sa Facebook at nakakalimutan kong mag-log-in sa WordPress account ko.

***

I can’t wait for New Moon. Nakakakilig ang ideya na may nare-review na naman akong magandang pelikula, gaya na lamang ng mga sumusunod:

Harry Potter and the half gallon of grape juice

Majubis Love (Ang Kwento sa Likod ng Pamosong Sam Milby Movie)

Ito ay tungkol sa pelikulang “sunshine”

At bilang patunay na isa akong masugid na tagahanga ng film franchise na ito, narito ang ilang tagahanga ng Twilight at New Moon na nais magpahatid ng kakanilang mensahe.

***

At dahil kaarawan ngayon ng malapit kong kaibigan na si Otso (na isa pala sa pasimpleng nag-ad-advertise ng blogsite kong wala naman talagang nagbabasa), this entry is dedicated sa kanya.  Mgft?  Happy birthday, Bading. Hgeb!

Harry Potter and the half gallon of grape juice

Madami akong opinyon sa pinanood naming pelikula kamakailan ni Topie sa Megamall.  Ito ang pamosong pelikulang Harry Potter and the Half Blood Prince.

• Saan pupunta ang nanay ni Malfoy at bihis na bihis?  Mantakin mong ang kasama niyang si Bellatrix ay parang babaeng taong grasa kung magbihis.  Awkward…
• Wala talagang nakaisip nung aparador noh?  As in wala talaga?
• Super tanda na si Professor McGonagall, tipong swerte na at umabot pa si Book 6 ng pelikula.  Ang tanong ngayon, umabot pa kaya siya sa katapusan ng franchise na ito?
• Ron at Hermione, grow up already.  Mga paksyet kayo, hindi naman kayo attractive, ang tagal niyo pa magligawan.
• Hindi rin ako convinced na may naghahabol sa tigyawating si Ron.  Dahil nag-gym ka, ganun?  I don’t think so.
• Paulit-ulit na pino-focus ang maitim na kamay ni Tatang (Dumbledore).  Yes, yes, alam namin nakilaban ka sa Lord Walang-Mukha, pero kailan mo talagang i-focus ang kamay?  Try mo kaya hugasan, baka dumi lang ‘yan, Tatang.
• Ito talaga ang pinaka-problema ko.  Kinailangan ba talagang inumin ni Tatang ’yung pagkarami-raming grape juice? As in ang dami, promise.  Ika nga ni Euge, ”isang malaking jar!”  Kahit sino naman mang-hihina kung ipapaubos sa kanya ’yun.

Pinili kong ’wag na basahin ang book 6 ng Harry Potter, binasa ko na lang sa Internet ang summary nito.  Eh sa wala na akong pakialam talaga, bakit ba?  At dala marahil na marami ring nanood ng araw na iyon na hindi rin binasa ang pamosong libro, maririnig ang napakalutong na reaksyon ng mga tao ng matapos ang pelikula, ”Ay, tapos na?  ’Yun na ’yun?!”

Nabasa ko rin sa Internet na magkakaroon ng dalawang part ang Book 7 ng Harry Potter, ’yung part 1 ipapalabas sa November at ’yung isa..hmm… kapag may pera na ulit ang mga taong gustong mapanood ang part 2.  Ang galing lang, hinati pa talaga ng mga gagu.  Kaya ako (at dito naman ako proud na proud), binasa ko na ang ending ng Harry Potter.  Tama ang hula kong hindi mamatay si Harry Potter (so FPJ-ish movie) at kung sino-sino pa ang mamatay at maglalabanan.  Matatalo si Voldemort, belat! lol

Ang akin lang, ilang taon na nating ine-enjoy ang Harry Potter franchise, hindi na siguro kalabisan ang malaman ang katapusan nito (lalo na sa mga taong sawa na ring magbasa ng libro).  Sa pinakasimpleng pananalita, wala namang masama kung nakalakihan mo na ito.

“coat” on cam…

May kung ilang buwan din ako nawala.  Hindi na lang ako magpapaliwanag.  Bakit ba?  Dapat may explanation?  Ang magandang balita ay narito na naman ako.

Salamat na lang sa aking fresh-from-Germany na kapatid ay naka-harbat ako ng bagong phone na mag-si-sync sa aking laptop.  (Wala ng chocolates, okay?  Sa mga humihingi ng pasalubong, pwede ba, manahimik kayo, hindi ako ang nag-abroad.)

May kung ilan din akong naipong mga nakunan sa aking cellphone.

1.  Biggest Banana-que

Isang maaraw na umaga sa opisina ay inoperan ako ng almusal.  Akala ko naman kung ano, nang ibigay sa akin, eh ‘yan ng ang binigay, parang ‘yung ginamit na bbq stick ay pwede ng gamitin sa panggawa ng papag, tipong mga apat na ganito ay may papag ka na.

2.  Gym Puff

Nakita ko itong nakapaskil sa may kusina sa grill ni Dad, bilang paala sa mga kitchen boys at mga waitstaff ng kanilang ”collective effort” na magpalaki ng katawan.

Translataion:  Walang magyoyosi, mag-gym tayo. (Para sa mga tangang ‘di pa gets ‘yung nakasulat.)

3.  Sino gusto ng star rice?

Sa kusina pa rin ni dad ay napagtripan namin ni Otu na kunan ang mga uber laking products sa kitchen.  Ang posh mo siguro kung ganyan kalaki ang posporo mong pangsindi ng yosi.  Sino gusto ng star rice? Lol

4.  Parang may mali…

Mawalang-galang na sa mga Koreano, pero ako lang ba ang natatawa sa postergrocery storenoodles ni Dad at Otu. na ito ng kung anung inumin?  Nakunan ko ito sa isang Korean noong may ilang oras din kaming naghahanap ng yakiudon

5.  Super Mochi

Minsan ay nagdala si Mama ng mochi galing sa kapitbahay ng sa tingin ko ay isa sa pinakamalaking mochi na nagawa dahil sa katamaran na rin.  Sabi ni Mama, “eh tinatamad daw sila na gawing maliliit pa, kaya ganyan na lang.”  Hindi ko alam kung naubos ni Tatay o kung tinapon na lang ang giant mochi.  Ang importante, nakunan ko ito.

6.  Ang isdang “common”

Isang sikat na isda ito na madalas kong marinig na napagkakamalang Lapu-Lapu.  Kaya naman nung minsan mapunta kami nila Dad at Otu sa Macro (parang Puregold, ayaw ko mag-explain ng mahaba, okay?)  Sabi ng aking source, ang isdang “common” ay matinik at walang lasa.

Ito ang tunay na Lapu-Lapu.

7.  Awkward…

(sa may side ng school)

(sa tapat ng urinal)

Syempre, titingnan mo at titingnan ang “indicator”, ‘di ba?  Ang yuckie!

8.  Seryoso?!

Ash Wednesday noon at nakunan kong nagbabalita si (Sino nga ba ito?).

***

Para sa nalalapit kong bertdey, sa mga nais magregalo sa akin (kahit wala talaga akong party this year dahil si Adelaida [ang pamoso kong nanay] ay turning 50 na), ganito po ang gusto kong gift: lol

Kakatwang Babasahin – Punto! Edition (Vol. 1)

Hindi ako palabasa ng mga regional tabloids na araw-araw ay dini-deliver sa office. Madalas kasi sa Internet ako nagbabasa ng balita (o nagpapanggap na nagbabasa, pero puro pictures lang na gumagalaw sa gmanews.tv ang tinitingnan ko.) Pero kanina, ewan ko at anong pumasok sa kokote ko at nadampot ko ang ilang pakalat-kalat na isyu ng “Punto!  Pananaw ng Malayang Pilipino!” (Pansinin, parang galit lang, puro exclamation point.) 

Habang sinusulat ko itong blog entry na ito ay nalaman ko ring may website pala ito (na gumagana at updated, in fairness).

***

Hindi sa araw-araw ay nakakabasa ng tsismis sa dyaryo na halatang-halata kung saan papunta:  direct assault.

Mga ilang pahiwatig na ang balitang ito ay hindi talaga tungkol sa bagong show nina Boy Abunda at Kris Aquino:

1.  Nasa content title ang pangalan ni John Lapus (na ‘di umuno ay tinatanong kung naiinggit).

2.  Sobrang galit ang sumulat nito na kahit may typo ay okay lang, i.e. katalinuhna (sic)

3.  Diretsahang sinabihan na “screaming faggot” si John Lapuz (na ang akin lang naman ay parang mas nakakailang kung discreet-discreet-an si John Lapuz.)

4.  Ito ang mga sumunod na sinabi ng artikulo:

Kung anik-anik ang lumalabas sa bibig ng hitad na baklita gayong siya mismo, talagang alam niyang wala naman siyang mararating pagdating sa hosting ng isang showbiz- oriented show.

“Hitad na baklita.”  Guys, what’s “hitad”?  I don’t know eh. (kunwari maarte magsalita at naka-braces.)

5.  Magtu-tuloy sa ganito ang nilalaman:

Masuwerte ka nga, John, binigyan ka ng tsansa ng GMA 7 to be one of the hosts ng Showbiz Central. Take note, nilagay ka lang naman diyan para sa comedy factor ng show.

In short, gusto ng Showbiz Central na may pagtawanan naman sa show. Gaya ni Rufa Mae Quinto na nandiyan din para maging katawa-tawa ang dating ng show na ‘yan.

Siguradong pong nabalitaan na ni John na mula sa Feb. 16, magkakaroon ng bagong time slot sina Kris at Boy, sa  primetiome slot ng ABS-CBN, mamamatay naman siya sa inggit at kung anu-ano na naman ang iimbentuhin ng buhong.

Araw-araw yun tsong at walang istasyon na magbibigay sa yo ng pagkakataong ganyan.

By the way, mula sa araw na yun, wala na rin po ang Boy And Kris at papalit sa slot ng dating nito ang show nina Ruffa Gutierrez at Ai Ai Delas Alas.

Minsan iniisip ko, ang gulo siguro ng Pilipinas kung maya’t-maya ang mga libel cases sa anu mang mga bagay.  Ang magandang halimbawa ng isang magandang katangian ng mga Pilipino ay ang kakayahang ipagkibit-balikat ang mga puna sa kanila.  Wow, positive! Lol

***

Tatlo ang problema ko sa artikulo na ito:

Una, nasaan ang balitang “iritado si Ara Mina kay Manny Pacquiao”?  Bakit puro sa “matapang” at “matipid pero may kilig” na Ara Mina ang nasa halos kalahati ng artikulo?

Pangalawa, nabanggit si Manny Pacquiao, kaya umpisa pa lang, alam mong wala kang mahihitang maayos dito.  Para sa bayan ang laban pala?

Pangatlo, sino ang mas seksi pa raw kay Christine Reyes? Si Manny Pacquaio ba o si Ara Mina?  Ako lang ba naguluhan?

BASAHIN MAIGI:

Ara Mina iritado pa rin kay Manny Pacquiao
(Mas sexy daw sa kanya si Cristine Reyes)

***

Ito ang isang nakakawindang na blind item, galing pa rin sa Punto!.  Basahin mabuti ang content title:

Aso ng hibang na aktes, ipanaopera… nang mamatay, ipanaemalsamo, ibinurol at inilibing gaya ng tao sa isang nitso sa likod ng kanyang bahay!

Parang ‘yun na ‘yung buong kwento noh?

Mga tanong (as usual):

1.  Sino ang “hibang na aktres“? 

(a)  S.S. 

(b) R.A. 

(c.) C.G.

(d.) none of the above.

(‘Di ko alam, promise.)

2.  Anong masama kung inoperahan ang aso?

3.  Anong ang malikung e-embalsamuhin at ibuburol at ililibing ang isang aso?

4.  Ako lang ba ang naguguluhan sa ibig sabihin ng ”tao sa isang nitso sa likod ng bahay“?

***

HULING HIRIT!

Ito ang paborito ko sa lahat.

Dalawang bagay lang:

1.  Ito ang umpisa ng artikulo:

Nagsimula sa pagkakaroon ng sinat, na nauwi sa pamamaga ng mga gilagid, hanggang mag-40-39 ang temperatura at pagsusuka ang mga senyales ng pagkakaroon ng dengue ni Angel Locsin.

Feeling ko tuloy may sariling version si Angel Locsin kung paano magka-dengue.  Eh lahat naman ganyan sinyales!

2.  Eh ano ngayon kung nagka-dengue siya?  Eh ano ngayon kung nagkadengue siya ulit? (Uminit pala ulo ko eh.)

***

Para sa aking baby lycan… happy .083.

Happy Crying Cow!

Kung may bago man sa taong darating

Huwag mo na lang itong problemahin

Dahil sa gitna ng mga bagay na hindi mo alam

Ay mga bagong pangarap na iyong bubuksan, kaibigan.

Rashid

01/01/09

1:30 a.m.

***

Isang taon na naman ang natapos, “Goodbye, 2008,” ika nga ng iba.  12:30 a.m., katatapos lang ng muli’t muling pagbutas sa ozone layer dahil sa mga paputok (huy, concern, may ChinChin-Gutierrez Syndrome), at habang iniisip ko kung kailan namin mauubos ang nilutong pagkain ni Mama na nakahain sa kanyang mesang may bagong tablecloth (na kinantsawan kong panahon pa ni Rizal nang magawa ang disenyo), naisipan kong magsulat ng blog entry.  Sabi ko sa sarili ko, “Magandang salubong sa bagong taon”.

***

Maniwala kayo, ilang beses na akong sumubok sa linggong ito na sumulat ng aking “Yearender report”, tipong kung anu-ano ang mga nangyari sa taon na ito, pero wala talaga.  January pa lang ang nire-review ko ay hindi ko na alam kung anu-ano ang mga nangyari.  Iniisip ko nga, kung relihiyoso akong tao, malamang may naikwento pa ako kung paano kami nagsimba sa “Pista ng Tatlong-Haring-Nagsidalaw” (Feast of the Three Kings).  Pasensya naman.

Bago mag-bagong taon, kani-kanina lang, malaki ang problema ko sa mga paputok at sa mga nagpapaputok na kapitbahay.  Masaya akong nanonood ng Spiderman 3 at Pirates of the Caribbean Marathon (nang sabay), at dahil sa mga paputok ay hindi ko maintidihan ang mga pipanood ko (kahit napanood ko na dati ang mga ito).  Malaki din ang naging problema ko sa pag-iisip sa iba pang pwedeng ipangalan sa paputok na kung tawagin ay “Crying Cow”.  Ang ibig kong sabihin, hindi naman umiiyak ang baka.  Hinding-hindi! [Galit ba ako?]

Nagngungunguyngoy at nag-iingay lang ang isang baka kapag:

1. gutom
2. may nakitang sesking baka
3. may nakitang machong baka
4. may nakitang macho pero naka-false-eyelashes na baka
5. kinakatay
6. malapit ng katayin
7. inakalang kakatayin kaya nagpa-panic
8. kinatay na pero buhay pa rin

PERO hindi nagka-cry ang baka.  Period.

Mga naisip kong pwedeng ipangalan sa paputok na “Crying Cow”:

1. 1. Moaning Cow
   2. Mating Cow
   3. Cow Dying
   4. Almost-Dying Cow
   5. Cow at the Slaughterhouse
   6. Cow Just Making White Noise
   7. Seems-like-crying Cow
   8. Not Cow

***

Habang pinipilit kong maging mushy sa kadarating lang na bagong taon at balikan ang isang taon ng animo’y pakiki-“baka” (hindi sinadyang correlation sa Crying Cow) sa buhay, hindi talaga ako mapunta sa punto na kung saan nakakaramdam ka ng “warm fussy feeling” (translation sa Filipino, “naiihi”).  May natanong pa nga sa akin kung ano daw ang New Year’s Resolution ko, na para bang hindi magba-bagong-taon hanggat hindi ako makaisip ng bagay/ugali na gusto kong baguhin sa taong darating.

Ang akin lang, hindi ko kailangang hintayin ang bagong taon para lang subukang magbago; ang akin lang, ang pagbilang sa taon ay parang paghihintay lang kung kailan ilalabas ang mga promo cards sa Starbucks para mag-ipon ng stickers at makuha ang kapangit-pangit na “coming year’s planner”.  Sa totoo lang, ayaw ko ng ka-lechehang New Year’s Resolution.  Hindi kailangang may baguhin ako sa sarili ko para lang abutin ko ang aking mga mumunti (at malakihang) pangarap.  Ako ay ako, ano mang taon, oras, o minuto. (Wow, profound!)

***

May ilang mga kaibigan ang nagpasalamat sa isang taon na naman ng pagkakaibigan.  Kapag may mga ganung mensahe kang natatanggap, naiisip mo na lang, “Shet, ang mushy, pero totoo.”

May ilang humihingi ng kapatawaran para sa mga nagawang pagkakamali sa taong lumipas.  Hindi po ako si Jesus Christ or any religion god, for that matter. “Laing up.” [Lighten up by Juliana Palermo]

May ilan ang sa bagong taon na ito ay gusto mong lubos na makilala.  May ilan na sa taon na ito ay marahil iyo ng makikita.  May ilan na kahit noong nakaraang taon ay hindi mo pa nakita.  May ilan, gaya ko, ay masayang sinasalubong ang bagong taon na may ngiti at saya.

***

Happy Crying Cow!

Bored against the machine-gerzy

6,000+ bloghits.  Salamat sa mga nagkakamaling nagki-click ng blogsite link ko.  Matututo rin kayong magbasa, tiis-tiis lang. -  The Sungkamaster

***

Ako, ikaw, bored tayo,

Ang bagong laro bago mag-Pasko,

Ang mahuli, taya; ang mauna, madaya,

Sama-samang tuklasin ang lihim,

Kung bakit gaya mo, bagot na rin ako. 

***

Katatapos ko lang maghanap ng costume para sa madugong Christams Party mamaya na Retro 70’s ang hirit.  Hindi ko alam kung magugustuhan ang isusuot ko ng ibang tao;  ang importante ay magustuhan ko ito.  Hindi naman ako ganun ka-excited sa party.  Wala namang malalaking sopresa at mga papremyo.  Ang siste ay bored lang ako.

Ilang obserbasyon ng mga kaibigan/mahal sa buhay (meaning, si mama) ng mga sinyales na bored ako:

1.  Lagi akong may pinapadalang text messages.

Hindi ako ang tipo ng tao na nag-gu-good-morning kesehodang nakapagkape na ako at hindi na akong mukhang zombie.  Madalas, kahit nasa opisina na ako at nasa aking regular newsreading sa Internet ay hindi talaga ako mag-te-text para bumati ng mga tipong “have a hearty breakfast po.”  Pero sa mga nakalipas na araw, kahit ano tine-text ko;  “antok ako”, “kamusta”, “good mownin”, “gusto ko ng 2 million dollars”, “gusto ko ng panda bear”, “nasa baguio ka pa ba?   Ibili mo ng ako ng sungka.”

2.  Matapos ang trabaho, ayaw kong umuwi ng bahay.

Dahil hanggat maari ay pinipiligilan kong magbabuy-babuy sa tulog at kain sa bahay dahil sa nalalapit na “Calorie Week” kung saan lahat ng tao ay lulusog, hindi ako agad umuuwi.  Kaya lang, ang problema, hindi rin pala nakakatulong ang paglalagi sa labas.  Una, mas marami kang nakakain kapag mahal ang inorder mong pagkain (at hindi lutong-bahay at libre gaya ng sa bahay); pangalawa, hindi nakakapayat ang Tarbaks (Starbucks).  Dumarating na rin sa puntong ite-text ako ni Mama mga bandang alas-sais ng gabi, “Yan, sa bahay ka kakain?  Magluluto pa ba ako para sa iyo?”

3.  Pag-uwi ko ng bahay, hindi rin ako matutulog.

Kahit madaling-araw pa ‘yan, kahit na alas-otso ng umaga ang pasok ko sa opisina, hindi talaga ako natutulog kaagad.  Kahit mga pito-pito movies na lang ang pinapakita sa TV (gaya nung huling nakita ko na bulag daw si Belinda Bright ['di sikat na boldstar dati] at asawa niya si Albert Martinez at marunong mag-violin si Joel Torre] o kahit ‘yung tipong Parental Consent at rerun ng Family Guy at MadTV na lang ang nasa TV, at kahit antok na antok na ako, hindi talaga ako matutulog.  Sa sobrang bored ko, kahit alas-tres ng umaga at may gustong “makipagkwentuhan” na “barkada”, ayos lang.

4.  Maaga ako sa opisina.

Kapag matamlay ang buhay ko (at least karamihan sa aspeto nito), maaga ako sa opisina.  Napagtitrian ko rin ang magbihis na parang mag-ni-ninong sa kasal at lahat ng makakita sa akin sa opisina ay animo’y gustong itanong sa akin, “Saan ka pupunta, bakit bihis na bihis ka?” o ‘di kaya ay “Birthday mo?”

5.  Mukhang bodega ang kabinet ko.

Hilig ko ang ayusin ang mga gamit ko, tipong pagsama-samahin-ang-pare-pareho mode.  Kaya lang kapag bored ako, ayaw kong mag-fold ng clothes. (Ang arte lang.)

6.  Nagyayaya akong gumimik sa Manila.

Palibhasa’y naging probinsiyano na ako ulit ng umuwi  ako ng Pampanga matapos tumira sa Mandaluyong ng dalawang taon, kailangan ang biyahe para makita ang mga barkada at mga naging kaibigan sa Manila.  Kaya lang, may sakit ako ngayon.  May kung ilang araw na akong nilalagnat at inuubo.  Para akong si Penn Medina sa isang drama na kunwari isa siyang matandang may sakit.  Ang kagustuhan kong gumimik at makipagkita sa mga Maynilains (friends from Manila) ay isang paraan ko na rin upang makahanap ng ibang mapaglilibangan.

7.   Nakakatapos ako ng isang series ng TV show (care of pirated DVDs) sa isang upuan lang.

Hindi normal ang manood ng mahigit sa walong oras sa panonood ng DVDs.  Kailan lang ay natapos ko ang Heroes: Villains (Season 3) ng isang upuan lang.  Halos matapos ko rin ulit panoorin (sa pangalawang pagkakataon) ang Season 1 ng Will & Grace.

8.  Mabilis akong mag-reply sa text.

Ganito kasi ‘yan.  Kahit ipon ako ng ipon ng sandamakmak na ringtone eh lagi naman naka-silent ang cellphone ko.  Dala marahil na lagi akong nasa meeting at/o napipikon ako sa mga maiingay na cellphone, eh naka-silentcellphone ko.  Ikaw na naka-silent ang phone, bored ka talaga kung hawak mo ang cellphone mo at hinihintay na may mag-text sa iyo. ang

9.  Hindi pa tapos ang linggong ito, nakaka-tatlong blog entry na ako.

May mga panahon na mga tatlong linggo akong wari’y comatosed at hindi nagpaparamdam  sa aking blogsite.  Walang maisulat, probably; sira ang laptop, probably; “nakikipagkwentuhan”, probably.  Pero, dala nga ng walang magawa, kahit wala naman talaga akong topic for tonight, heto ako’t sinusulat ang pangatlong blog entry ko na sa linggong ito.

10.  Lahat pinapatulan ko.

Kanina lang ay nakita kong inaayos na ang stage para sa gaganaping malakihang Christmas party sa opisina.  Kasama ang kaibigan kong si Otu, niyaya ko siyang tingnan ang stage; tiningnan, umakyat ng stage, nagpanggap na iniinspeksyon ang stage, umalis ng stage.

Tapos may nakita akong nakakalat na papel sa table niya pagbalik namin ng opisina.  “Ay, paper, proofread ko noh, ” sabi ko kay Otu.  Binasa, inedit, at ibinalik ang papel.  Umupo si Otu sa kanyang desk at iniligay ang mga corrections sa computer.   Pinatugtog ni Otu ang kantang “What kind of fool” ni Regine habang nag-e-edit siya.  Pinanood ko siya at nakialam na rin sa pag-e-edit habang kinakanta namin ang pinapatugtog ng computer.  Hindi namin namalayan na limang beses na palang kumakanta si Regine.  The end.

11.  Wala ng number 11.  Hindi na ako bored.  Yata.

***

Afterword mula sa aking bunsong kapatid na nagpapataba sa Europe:

“Kung si Kuya nga mayabang; ako pa kaya.”

Kawang-gawa para sa nalalapit na Pasko

Sa loob ng dalawang linggong walang matinong magawa sa bahay dahil tinopak si Andrew (the home-based laptop) at dahil sa loob din ng mga panahon na iyon ay natunaw yata ang yelo sa Northpole at bigla na lang lumamig ng sobra, naging abala ako sa pag-iwas sa pagkakasakit.  Hindi rin ito naging matagumpay.

***

Maya’t maya ang pag-te-text ng mga kaibigan tungkol sa kung anu-ano.  Sa kabilang banda naman, “sala sa init, sala sa lamig” naman ang mga nagpapahiawatig na gusto akong “syotain”.  Nakakailang Strepsils na ako pero parang may gagamba pa rin sa lalamunan ko.  Tuloy ang yosi.  Tuloy ang buhay.  Tuloy ang walang katapusang paghahanap ng matinong mapaglilibangan maliban sa paghahanap ng mga nakakatuwang wallpaper.

***

Nakakahiyang dinatnan ako ni Mama na naluluha sa naging tribute ng SOP Rules sa namayapang si Marky Cielo.  Ang akin lang, it felt like i was watching an episode of Maalala Mo Kaya.  At bakit ako nag-i-Ingles?  Why?  Why?  Tell me! lol

***

Kailangan ko ng mag-shopping, promise.  Hindi ko alam kung bakit, pero I feel na kailangan na.

***

Ang mga nagustuhan ang pelikulang Twilight ay mga taong dapat sinusunog ng buhay.  Ang pelikulang Twilight ay malaking insulto sa talino ng kahit sinong tao.  Pero naisip ko rin na kapag ginawa ito, iilan na lang ang matitira sa mundo, sayang naman.

Mga ilan sa nakakatuwang ads para sa pelikulang/mga librong Twilight.

“Let’s sex” pala eh.. hahaha

***

Ang mga taong nababahala sa “traffic jam” ng mga text messages sa Pasko at Bagong Taon ay kailangang mag-lighten-up.  Mga tsong, isang araw lang ‘yun,’wag OA.

***

Dahil sa sinasabing “recession” sa US economy, akala ng karamihan ay may karapatan na silang magpahayag ng kanilang mga opinyon tungkol sa kahirapan ng buhay at tungkol sa kalagayan ng Estados Unidos.  Kuya, tiis-tiis lang sa Taiwan, kaya mo ‘yan, sawa na sina Mama na bigyan ka ng ikabubuhay.

***

Kung mga 60 years old ka na at may lakas ka pa ang loob na kumanta ng kantang, “Next In Line” ng After Image, kudos for you, Manong.

“What has life to offer me/When i grow old”

(Hmmm.. RAYUMA PO?)

“What’s there to look forward to/beyond the biting cold”

(Hmmm..UNAVOIDABLE DEATH?)

“So i sing this song to all of my age”

(AT THE GOLDEN ACRES?)

“For these are the questions/We’ve got to face”

(KUNG SINO MAG-AALAGA SA INYO SA DEATHBED NIYO?)

“For in this cycle that we call life/We are the ones who are next in line.”

(NEXT IN LINE, OO NAMAN! lol)

Verbatim

Ilan sa mga motto ng mga candidates

sa isang Mutya ng Something-Something

na ginanap kamaikailan:

Candidate # 1:

“The only constant in this word is changes.”

***

Candidate # 4:

“Obey first before you complain.”

***

Candidate # 8:

“Kapag walang bulsa, walang pera.”

***

Candidate # 11:

“Blood larger than water.”

***

Candidate # 12:

“Being over practicality one’s loose your morality.”

***

Candidate # 15:

“Love is like a war easy to begin but heard to end so when you fall in love choose the one who is wealing to fight the war until the end.” [Hala, nagkwento si Ate.]

***

Candidate # 18:

“No woman don’t cry.” [Ito ang favorite ko.]

***

Mga thread text messages galing sa mga baliw kong mga kaibigan:

Text message from Toshi:

I’m talking with jewel

misch of

starstuck.hehehe d2 s

bday party ng uncle ni

janina san

miguel…kaka2wa xa.

Toshi, question:

- Sino si Janina San Miguel?

(‘yung photo sa ibaba, hinanap ko pa talaga.)
- Sinong nakakatuwa:

a. Si Jewel Mische?

b. Si Janina San Miguel?

c. Uncle ni Janina San Miguel?

***

Thread Text Message from Denver [d] with commentaries from Van [v], Me [r], & Babe [L]

[d] anakputa (translation, “tangina”),

kung hindi matandang

bakla, babaeng

kaladkarin saka

babeng heswita ang

mga tumatarget s kin.

Shet naman oh.

[v] rolfmao 48 (translation, mahirap i-explain, basta natawa siya, readers.)

[r] what is babaeng

heswita? Matandang

bakla like eric cruz?

Babaeng kaladkarin

meaning britney?

[L] wahahaha..

***

Thread Text Message from Me [r], Umay, and Toshi:

[r] ano yung sinisigaw

ng dyosa when she

made palit from isda

to nakedly

kaderder?

[umay] uhmmmmmmm….

“walang kakain hanggat

walang nahuhuling isda”?

[toshi] “ang kilabot at

ang pekpek” lol

***

Clearly, baliw mga friends ko.

Role Mo ‘To Presents Amy Austria

AMY AUSTRIA

Mga roles na laging ginagawa:

- Katulong na may regional accent

- Katulong na may regional accent at inaaswang ng amo

- Madaldal na katulong at laging nakadikit sa among babae

- Nanay na laging may magandang anak

- Umiiyak na nanay

- Mahirap at iyakin na nanay

- Hindi tunay na ina ng bida

- Tiyahin na lumilitaw lang tuwing may problema

- Ina ng taong-ibon

- Japayuki

- Japayuking nagyoyosi

- Japayuking nagyoyosi at nagto-tong-its

- Japayuking nagpapabili ng “coke” sa batang mamamatay din sa kalaunan

- Mortal na kaaway ni Cherie Pie PIcache

- Bestfriend ni Cherie Pei PIchache

- Babaeng nakapalda at may hawak na pang-mahirap na pitaka

- Babaeng loshang at hindi marunong mag-ayos ng sarili.

Role Mo ‘To Presents Robin Padilla

ROBIN PADILLA

Mga roles na laging ginagawa:

- Siga

- Siga na nagyoyosi

- Siga na nagyoyosi at umiinom ng alak

- Siga na nagyoyosi, umiinom ng alak at nakikipagsuntukan

- Preso

- Mabait na preso

- Inosenteng preso

- Magtatalyer

- Unemployed pero naka-leather jacket

- Body guard ng isang baduy kung manamit na bossing

- Lalaking maraming tattoo at kamukha ni Alicia Keys ‘pag malayo

- Lalaking kaaway si Eddie Garcia

- Pinakamatandang batang-kalye

- Kapareha ang kasalukuyang pinakasikat na pukershia (sexy star)

- Mabait na kuya

- Talon ng talon habang pinapasabugan ng kung anu-ano

- Cowboy-kuno sa Baguio

- Mag-vivideoke

- Kapareha ng tabaing si Ate Shawi

- Maghuhukay ng kayamanan