Harry Potter and the half gallon of grape juice

Madami akong opinyon sa pinanood naming pelikula kamakailan ni Topie sa Megamall.  Ito ang pamosong pelikulang Harry Potter and the Half Blood Prince.

• Saan pupunta ang nanay ni Malfoy at bihis na bihis?  Mantakin mong ang kasama niyang si Bellatrix ay parang babaeng taong grasa kung magbihis.  Awkward…
• Wala talagang nakaisip nung aparador noh?  As in wala talaga?
• Super tanda na si Professor McGonagall, tipong swerte na at umabot pa si Book 6 ng pelikula.  Ang tanong ngayon, umabot pa kaya siya sa katapusan ng franchise na ito?
• Ron at Hermione, grow up already.  Mga paksyet kayo, hindi naman kayo attractive, ang tagal niyo pa magligawan.
• Hindi rin ako convinced na may naghahabol sa tigyawating si Ron.  Dahil nag-gym ka, ganun?  I don’t think so.
• Paulit-ulit na pino-focus ang maitim na kamay ni Tatang (Dumbledore).  Yes, yes, alam namin nakilaban ka sa Lord Walang-Mukha, pero kailan mo talagang i-focus ang kamay?  Try mo kaya hugasan, baka dumi lang ‘yan, Tatang.
• Ito talaga ang pinaka-problema ko.  Kinailangan ba talagang inumin ni Tatang ’yung pagkarami-raming grape juice? As in ang dami, promise.  Ika nga ni Euge, ”isang malaking jar!”  Kahit sino naman mang-hihina kung ipapaubos sa kanya ’yun.

Pinili kong ’wag na basahin ang book 6 ng Harry Potter, binasa ko na lang sa Internet ang summary nito.  Eh sa wala na akong pakialam talaga, bakit ba?  At dala marahil na marami ring nanood ng araw na iyon na hindi rin binasa ang pamosong libro, maririnig ang napakalutong na reaksyon ng mga tao ng matapos ang pelikula, ”Ay, tapos na?  ’Yun na ’yun?!”

Nabasa ko rin sa Internet na magkakaroon ng dalawang part ang Book 7 ng Harry Potter, ’yung part 1 ipapalabas sa November at ’yung isa..hmm… kapag may pera na ulit ang mga taong gustong mapanood ang part 2.  Ang galing lang, hinati pa talaga ng mga gagu.  Kaya ako (at dito naman ako proud na proud), binasa ko na ang ending ng Harry Potter.  Tama ang hula kong hindi mamatay si Harry Potter (so FPJ-ish movie) at kung sino-sino pa ang mamatay at maglalabanan.  Matatalo si Voldemort, belat! lol

Ang akin lang, ilang taon na nating ine-enjoy ang Harry Potter franchise, hindi na siguro kalabisan ang malaman ang katapusan nito (lalo na sa mga taong sawa na ring magbasa ng libro).  Sa pinakasimpleng pananalita, wala namang masama kung nakalakihan mo na ito.

Rosalinda, heart transplant, atbp.

Ang mga susunod ay mga dialogues sa telenovelang Rosalinda:

(Sa isang inaayusang stage)

(Sa mga sandaling iyon ay nag-aagaw buhay ang ina ni Rosalinda)

(Lalapitan ni Rosalinda ang isang payat na ale na malapit na inaayusang stage)

Rosalinda: Ano pong meron?

Payat na ale:  Ah may pa-singing-contest ang barangay.

Rosalinda:  May premyo po ba?

Rai:  Wala, soundtrip lang. lol

Sa isa namang scene (na galing sa aking kaibigang si Umay):

Fernando Jose:  (marahil kausap ang sarili) Bakit kaya low batt pa rin si Rosalinda?

Umay:  Ikaw na maging cellphone…? lol

So, inoperahan na nga ‘yung nanay ni Rosalinda.  Ang nagbigay yata ng pera pang-opera ay ang ”ninong” ni Rosalinda na si Roderick Paulate (na sa tuwing ipapakita sa mga scenes ay hinihintay mong mag-bakla-baklaan pero madidissapoint ka dahil hindi niya gagawin ’yun).  Sasabihin ng payat na doctor (na mukhang binihisang mendicant) sa tatay ni Rosalinda (na ginagampanan ni Gary Estrada) na ”binuksan” ang puso ng pasyente blah blah blah at kailangan ng heart transplant.  Ang swabe lang, parang kung ano lang ang sinabi.

Payat na doctor:  Kailangan niya ng heart transplant, kung hindi mamatay siya.

Rai:  Well, obviously.  *abot ng pagkain sa payat na doctor* Kain kayo, Doc.

Tatay ni Rosalinda:  Di baleng ako na magbigay ng puso, doc…*sabay iyak*

Rai:  Ganun kadali ’yun ah?  Ano ka, bubble gum?

***

Bilang pang-wakas, hayaan niyong mag-iwan ako ng isang makabuluhang mensahe galing kay Ms. Kris Aquino:

“Hindi ako pwedeng umuwi ng walang dalang Goldilocks bitbit.”

Bakit hindi pwedeng umuwi ng walang dalang Goldilocks bitbit si Kris Aquino, aber? Lol

Kakatwang Babasahin – Punto! Edition (Vol. 1)

Hindi ako palabasa ng mga regional tabloids na araw-araw ay dini-deliver sa office. Madalas kasi sa Internet ako nagbabasa ng balita (o nagpapanggap na nagbabasa, pero puro pictures lang na gumagalaw sa gmanews.tv ang tinitingnan ko.) Pero kanina, ewan ko at anong pumasok sa kokote ko at nadampot ko ang ilang pakalat-kalat na isyu ng “Punto!  Pananaw ng Malayang Pilipino!” (Pansinin, parang galit lang, puro exclamation point.) 

Habang sinusulat ko itong blog entry na ito ay nalaman ko ring may website pala ito (na gumagana at updated, in fairness).

***

Hindi sa araw-araw ay nakakabasa ng tsismis sa dyaryo na halatang-halata kung saan papunta:  direct assault.

Mga ilang pahiwatig na ang balitang ito ay hindi talaga tungkol sa bagong show nina Boy Abunda at Kris Aquino:

1.  Nasa content title ang pangalan ni John Lapus (na ‘di umuno ay tinatanong kung naiinggit).

2.  Sobrang galit ang sumulat nito na kahit may typo ay okay lang, i.e. katalinuhna (sic)

3.  Diretsahang sinabihan na “screaming faggot” si John Lapuz (na ang akin lang naman ay parang mas nakakailang kung discreet-discreet-an si John Lapuz.)

4.  Ito ang mga sumunod na sinabi ng artikulo:

Kung anik-anik ang lumalabas sa bibig ng hitad na baklita gayong siya mismo, talagang alam niyang wala naman siyang mararating pagdating sa hosting ng isang showbiz- oriented show.

“Hitad na baklita.”  Guys, what’s “hitad”?  I don’t know eh. (kunwari maarte magsalita at naka-braces.)

5.  Magtu-tuloy sa ganito ang nilalaman:

Masuwerte ka nga, John, binigyan ka ng tsansa ng GMA 7 to be one of the hosts ng Showbiz Central. Take note, nilagay ka lang naman diyan para sa comedy factor ng show.

In short, gusto ng Showbiz Central na may pagtawanan naman sa show. Gaya ni Rufa Mae Quinto na nandiyan din para maging katawa-tawa ang dating ng show na ‘yan.

Siguradong pong nabalitaan na ni John na mula sa Feb. 16, magkakaroon ng bagong time slot sina Kris at Boy, sa  primetiome slot ng ABS-CBN, mamamatay naman siya sa inggit at kung anu-ano na naman ang iimbentuhin ng buhong.

Araw-araw yun tsong at walang istasyon na magbibigay sa yo ng pagkakataong ganyan.

By the way, mula sa araw na yun, wala na rin po ang Boy And Kris at papalit sa slot ng dating nito ang show nina Ruffa Gutierrez at Ai Ai Delas Alas.

Minsan iniisip ko, ang gulo siguro ng Pilipinas kung maya’t-maya ang mga libel cases sa anu mang mga bagay.  Ang magandang halimbawa ng isang magandang katangian ng mga Pilipino ay ang kakayahang ipagkibit-balikat ang mga puna sa kanila.  Wow, positive! Lol

***

Tatlo ang problema ko sa artikulo na ito:

Una, nasaan ang balitang “iritado si Ara Mina kay Manny Pacquiao”?  Bakit puro sa “matapang” at “matipid pero may kilig” na Ara Mina ang nasa halos kalahati ng artikulo?

Pangalawa, nabanggit si Manny Pacquiao, kaya umpisa pa lang, alam mong wala kang mahihitang maayos dito.  Para sa bayan ang laban pala?

Pangatlo, sino ang mas seksi pa raw kay Christine Reyes? Si Manny Pacquaio ba o si Ara Mina?  Ako lang ba naguluhan?

BASAHIN MAIGI:

Ara Mina iritado pa rin kay Manny Pacquiao
(Mas sexy daw sa kanya si Cristine Reyes)

***

Ito ang isang nakakawindang na blind item, galing pa rin sa Punto!.  Basahin mabuti ang content title:

Aso ng hibang na aktes, ipanaopera… nang mamatay, ipanaemalsamo, ibinurol at inilibing gaya ng tao sa isang nitso sa likod ng kanyang bahay!

Parang ‘yun na ‘yung buong kwento noh?

Mga tanong (as usual):

1.  Sino ang “hibang na aktres“? 

(a)  S.S. 

(b) R.A. 

(c.) C.G.

(d.) none of the above.

(‘Di ko alam, promise.)

2.  Anong masama kung inoperahan ang aso?

3.  Anong ang malikung e-embalsamuhin at ibuburol at ililibing ang isang aso?

4.  Ako lang ba ang naguguluhan sa ibig sabihin ng ”tao sa isang nitso sa likod ng bahay“?

***

HULING HIRIT!

Ito ang paborito ko sa lahat.

Dalawang bagay lang:

1.  Ito ang umpisa ng artikulo:

Nagsimula sa pagkakaroon ng sinat, na nauwi sa pamamaga ng mga gilagid, hanggang mag-40-39 ang temperatura at pagsusuka ang mga senyales ng pagkakaroon ng dengue ni Angel Locsin.

Feeling ko tuloy may sariling version si Angel Locsin kung paano magka-dengue.  Eh lahat naman ganyan sinyales!

2.  Eh ano ngayon kung nagka-dengue siya?  Eh ano ngayon kung nagkadengue siya ulit? (Uminit pala ulo ko eh.)

***

Para sa aking baby lycan… happy .083.

Display dismay.. or dis-feb.. (ang baduy)

May tubig, may timba, ang dapat lang gawin ay buhusan ang inodoro pagkatapos umihi.

Tapos may nagsulat gamit ang bolpen ng, “eh tabo?“  Ang arte lang.

***

Akala ko noong makita ko ito na nakapaskil sa isang tindahan ay ang 4W’s (what, when, where, why) ang nakakatawa, pero mas pumukaw ng pansin sa akin ay ang nakasulat ng ginamitan ng pulang marker.

Arrest the pusher! (kung galing sa mahirap na angkan) Save the user! (for last?)

***

Ako lang ba ang nag-iisip na parang nakalagak ang tilapiang ito (katabi ng talong at “permented rice” ) na para bang nilalamay?

Mai-share lang patungkol sa lamay:

Usapan sa text ng mga boss:

Scene:  may namayapang semi-boss.

Boss A:  Sir, namatay na nga pala si <insert name here>

Boss B:  Ganun ba? Kailan pa?

Boss A:  Kahapon lang, Sir.

Boss B:  Kailan tayo makikipaglamay?  Saan nakaburol?

Boss A: Mamaya na lang sigurong pagtapos ng office hours.  Sa <insert place here>

Boss B: Ah okay.

(After office hours, nag-text si Boss B kasi nakalimutan kung saang funeraria)

Boss B:  Saan nga ulit naka-display?

Rai:  Naka-display pala eh! *tambling*

Awkward…

Maglasing, maglasing,

Tayo’t uminom, uminom…

 

(Saan ko na nga ba narinig ‘yun?)

 

***

May mga araw na hindi talaga mawala ang pagiging taklesa ko, idagdag pa rin riyan ang pagkamakakalimutin ko(na parang bang sumobra ako sa hipon, pork at beans). 

 

Isang araw, nakita ko ang kababata ko ng tumotoma ng Red Horse sa harap ng tindahan malapit sa bahay:

 

Mga Tauhan:

Rai bilang lalaking naubusan ng yosi at bibili sa tindahan

Jerome bilang kababatang umiinom ng Red Horse sa harap ng tindahan

Simang bilang asawa ni Jerome

 

Jerome:  Pare!  Tangina, buti lumabas ka ng bahay?

Rai:  <Tawa lang, walang alam sabihin>

Jerome:  Shot!  <Sabay iniaabot ‘yung iniinom niyang Red Horse>

Rai:  Naku, pass muna, maaga trabaho bukas.

 

Mayamaya, dumating si Simang.

 

Simang:  Punyeta! Umiinom ka na naman, Jerome!

Jerome:  ‘Wag mo kong sigawan!

Simang:  Walang pang-gatas ang anak mo, tapos umiinom ka diyang hayop ka!

Jerome:  ‘Di ka titigil?!

Simang:  Padedehen mo ng Red Horse anak mo!  Gagu! <sabay batok kay Jerome>

Me:  Hmmmmmm…  Simang, may anak ka na pala?

<Kahit mainit ang ulo ni Simang eh nakangiti akong sinagot>

Simang: Oh, hello, rai. Oo. Three months na ‘yung anak ko, ano ba?<pero nakangiti pa rin>

Rai:  Really?!  Kailan ka nagbuntis?

Simang: Anu ka ba?  ‘Di ba nakakasalubong kita madalas noong buntis ako.

Rai:  Naku, buntis ka ba nun?  Akala ko tumaba ka lang, promise.  Sorry naman.  Hindi nga?  As in anak niyo o nag-ampon kayo?  Nabuntis ka?  Bakit hindi ko maalala?  Seryoso, nanganak ka talaga? <at ‘di na ako nag-move-on>

 

Tapos natawa lang ‘yung mag-asawa.  Sa banding huli, gusto kong isipin na ako ang naging paraan para magkaayos si Jerome at si Simang.The end.

 

Bored against the machine-gerzy

6,000+ bloghits.  Salamat sa mga nagkakamaling nagki-click ng blogsite link ko.  Matututo rin kayong magbasa, tiis-tiis lang. -  The Sungkamaster

***

Ako, ikaw, bored tayo,

Ang bagong laro bago mag-Pasko,

Ang mahuli, taya; ang mauna, madaya,

Sama-samang tuklasin ang lihim,

Kung bakit gaya mo, bagot na rin ako. 

***

Katatapos ko lang maghanap ng costume para sa madugong Christams Party mamaya na Retro 70’s ang hirit.  Hindi ko alam kung magugustuhan ang isusuot ko ng ibang tao;  ang importante ay magustuhan ko ito.  Hindi naman ako ganun ka-excited sa party.  Wala namang malalaking sopresa at mga papremyo.  Ang siste ay bored lang ako.

Ilang obserbasyon ng mga kaibigan/mahal sa buhay (meaning, si mama) ng mga sinyales na bored ako:

1.  Lagi akong may pinapadalang text messages.

Hindi ako ang tipo ng tao na nag-gu-good-morning kesehodang nakapagkape na ako at hindi na akong mukhang zombie.  Madalas, kahit nasa opisina na ako at nasa aking regular newsreading sa Internet ay hindi talaga ako mag-te-text para bumati ng mga tipong “have a hearty breakfast po.”  Pero sa mga nakalipas na araw, kahit ano tine-text ko;  “antok ako”, “kamusta”, “good mownin”, “gusto ko ng 2 million dollars”, “gusto ko ng panda bear”, “nasa baguio ka pa ba?   Ibili mo ng ako ng sungka.”

2.  Matapos ang trabaho, ayaw kong umuwi ng bahay.

Dahil hanggat maari ay pinipiligilan kong magbabuy-babuy sa tulog at kain sa bahay dahil sa nalalapit na “Calorie Week” kung saan lahat ng tao ay lulusog, hindi ako agad umuuwi.  Kaya lang, ang problema, hindi rin pala nakakatulong ang paglalagi sa labas.  Una, mas marami kang nakakain kapag mahal ang inorder mong pagkain (at hindi lutong-bahay at libre gaya ng sa bahay); pangalawa, hindi nakakapayat ang Tarbaks (Starbucks).  Dumarating na rin sa puntong ite-text ako ni Mama mga bandang alas-sais ng gabi, “Yan, sa bahay ka kakain?  Magluluto pa ba ako para sa iyo?”

3.  Pag-uwi ko ng bahay, hindi rin ako matutulog.

Kahit madaling-araw pa ‘yan, kahit na alas-otso ng umaga ang pasok ko sa opisina, hindi talaga ako natutulog kaagad.  Kahit mga pito-pito movies na lang ang pinapakita sa TV (gaya nung huling nakita ko na bulag daw si Belinda Bright ['di sikat na boldstar dati] at asawa niya si Albert Martinez at marunong mag-violin si Joel Torre] o kahit ‘yung tipong Parental Consent at rerun ng Family Guy at MadTV na lang ang nasa TV, at kahit antok na antok na ako, hindi talaga ako matutulog.  Sa sobrang bored ko, kahit alas-tres ng umaga at may gustong “makipagkwentuhan” na “barkada”, ayos lang.

4.  Maaga ako sa opisina.

Kapag matamlay ang buhay ko (at least karamihan sa aspeto nito), maaga ako sa opisina.  Napagtitrian ko rin ang magbihis na parang mag-ni-ninong sa kasal at lahat ng makakita sa akin sa opisina ay animo’y gustong itanong sa akin, “Saan ka pupunta, bakit bihis na bihis ka?” o ‘di kaya ay “Birthday mo?”

5.  Mukhang bodega ang kabinet ko.

Hilig ko ang ayusin ang mga gamit ko, tipong pagsama-samahin-ang-pare-pareho mode.  Kaya lang kapag bored ako, ayaw kong mag-fold ng clothes. (Ang arte lang.)

6.  Nagyayaya akong gumimik sa Manila.

Palibhasa’y naging probinsiyano na ako ulit ng umuwi  ako ng Pampanga matapos tumira sa Mandaluyong ng dalawang taon, kailangan ang biyahe para makita ang mga barkada at mga naging kaibigan sa Manila.  Kaya lang, may sakit ako ngayon.  May kung ilang araw na akong nilalagnat at inuubo.  Para akong si Penn Medina sa isang drama na kunwari isa siyang matandang may sakit.  Ang kagustuhan kong gumimik at makipagkita sa mga Maynilains (friends from Manila) ay isang paraan ko na rin upang makahanap ng ibang mapaglilibangan.

7.   Nakakatapos ako ng isang series ng TV show (care of pirated DVDs) sa isang upuan lang.

Hindi normal ang manood ng mahigit sa walong oras sa panonood ng DVDs.  Kailan lang ay natapos ko ang Heroes: Villains (Season 3) ng isang upuan lang.  Halos matapos ko rin ulit panoorin (sa pangalawang pagkakataon) ang Season 1 ng Will & Grace.

8.  Mabilis akong mag-reply sa text.

Ganito kasi ‘yan.  Kahit ipon ako ng ipon ng sandamakmak na ringtone eh lagi naman naka-silent ang cellphone ko.  Dala marahil na lagi akong nasa meeting at/o napipikon ako sa mga maiingay na cellphone, eh naka-silentcellphone ko.  Ikaw na naka-silent ang phone, bored ka talaga kung hawak mo ang cellphone mo at hinihintay na may mag-text sa iyo. ang

9.  Hindi pa tapos ang linggong ito, nakaka-tatlong blog entry na ako.

May mga panahon na mga tatlong linggo akong wari’y comatosed at hindi nagpaparamdam  sa aking blogsite.  Walang maisulat, probably; sira ang laptop, probably; “nakikipagkwentuhan”, probably.  Pero, dala nga ng walang magawa, kahit wala naman talaga akong topic for tonight, heto ako’t sinusulat ang pangatlong blog entry ko na sa linggong ito.

10.  Lahat pinapatulan ko.

Kanina lang ay nakita kong inaayos na ang stage para sa gaganaping malakihang Christmas party sa opisina.  Kasama ang kaibigan kong si Otu, niyaya ko siyang tingnan ang stage; tiningnan, umakyat ng stage, nagpanggap na iniinspeksyon ang stage, umalis ng stage.

Tapos may nakita akong nakakalat na papel sa table niya pagbalik namin ng opisina.  “Ay, paper, proofread ko noh, ” sabi ko kay Otu.  Binasa, inedit, at ibinalik ang papel.  Umupo si Otu sa kanyang desk at iniligay ang mga corrections sa computer.   Pinatugtog ni Otu ang kantang “What kind of fool” ni Regine habang nag-e-edit siya.  Pinanood ko siya at nakialam na rin sa pag-e-edit habang kinakanta namin ang pinapatugtog ng computer.  Hindi namin namalayan na limang beses na palang kumakanta si Regine.  The end.

11.  Wala ng number 11.  Hindi na ako bored.  Yata.

***

Afterword mula sa aking bunsong kapatid na nagpapataba sa Europe:

“Kung si Kuya nga mayabang; ako pa kaya.”

Kawang-gawa para sa nalalapit na Pasko

Sa loob ng dalawang linggong walang matinong magawa sa bahay dahil tinopak si Andrew (the home-based laptop) at dahil sa loob din ng mga panahon na iyon ay natunaw yata ang yelo sa Northpole at bigla na lang lumamig ng sobra, naging abala ako sa pag-iwas sa pagkakasakit.  Hindi rin ito naging matagumpay.

***

Maya’t maya ang pag-te-text ng mga kaibigan tungkol sa kung anu-ano.  Sa kabilang banda naman, “sala sa init, sala sa lamig” naman ang mga nagpapahiawatig na gusto akong “syotain”.  Nakakailang Strepsils na ako pero parang may gagamba pa rin sa lalamunan ko.  Tuloy ang yosi.  Tuloy ang buhay.  Tuloy ang walang katapusang paghahanap ng matinong mapaglilibangan maliban sa paghahanap ng mga nakakatuwang wallpaper.

***

Nakakahiyang dinatnan ako ni Mama na naluluha sa naging tribute ng SOP Rules sa namayapang si Marky Cielo.  Ang akin lang, it felt like i was watching an episode of Maalala Mo Kaya.  At bakit ako nag-i-Ingles?  Why?  Why?  Tell me! lol

***

Kailangan ko ng mag-shopping, promise.  Hindi ko alam kung bakit, pero I feel na kailangan na.

***

Ang mga nagustuhan ang pelikulang Twilight ay mga taong dapat sinusunog ng buhay.  Ang pelikulang Twilight ay malaking insulto sa talino ng kahit sinong tao.  Pero naisip ko rin na kapag ginawa ito, iilan na lang ang matitira sa mundo, sayang naman.

Mga ilan sa nakakatuwang ads para sa pelikulang/mga librong Twilight.

“Let’s sex” pala eh.. hahaha

***

Ang mga taong nababahala sa “traffic jam” ng mga text messages sa Pasko at Bagong Taon ay kailangang mag-lighten-up.  Mga tsong, isang araw lang ‘yun,’wag OA.

***

Dahil sa sinasabing “recession” sa US economy, akala ng karamihan ay may karapatan na silang magpahayag ng kanilang mga opinyon tungkol sa kahirapan ng buhay at tungkol sa kalagayan ng Estados Unidos.  Kuya, tiis-tiis lang sa Taiwan, kaya mo ‘yan, sawa na sina Mama na bigyan ka ng ikabubuhay.

***

Kung mga 60 years old ka na at may lakas ka pa ang loob na kumanta ng kantang, “Next In Line” ng After Image, kudos for you, Manong.

“What has life to offer me/When i grow old”

(Hmmm.. RAYUMA PO?)

“What’s there to look forward to/beyond the biting cold”

(Hmmm..UNAVOIDABLE DEATH?)

“So i sing this song to all of my age”

(AT THE GOLDEN ACRES?)

“For these are the questions/We’ve got to face”

(KUNG SINO MAG-AALAGA SA INYO SA DEATHBED NIYO?)

“For in this cycle that we call life/We are the ones who are next in line.”

(NEXT IN LINE, OO NAMAN! lol)

Magpapasko na: Deal or No Deal?

Aminado ako, gusto ko ang pakiramdam na paparating na ang Pasko, New Year, at lahat ng pagkain na hindi naman talaga kailangan pero hinahanda pa rin (gaya ng Keso de Bola at fruit salad [magkakarne po ako].  ‘Yung makita ko lang na excited si Mama na itayo ulit ‘yung binili kong Christmas Tree noong nakaraang taon sa kanya, masaya na ako; mas masaya ang ideya na hindi na siya hihingi ng bagong sala set sa akin bilang regalo niya sa Pasko dahil nabili ko na siya noong nakaraang taon [unless maging tradisyon ang taunang pagpapalit ng sala set].

Masaya din ako dahil sa kauna-unahang pagkakataon (magmula ng mag-umpisa akong magtrabaho) ay hindi ko na obligasyon ang ibili ang mga pamangkin ko ng mga isusuot na damit [and whatnot] at nang sa ganoon ay presentable silang mang-harbat ng pera [ibig sahinin, namamasko].  Excited ako na magpapasko na dahil magbabayad na ng utang ang mga pina-utang ko ng pera [meaning si Kuya.  Kamusta ang Taiwan?]

Habang nag-iisip si Mama kung ano ang ihahanda sa Pasko, naiisip ko rin naman ang magandang naiidulot ng Pasko sa mga tao.

Maraming pwedeng ireklamo sa paparating na Pasko; gastusin, mga kailangang bilhin, ano ihahanda, paano pagtataguan ang mga inaanak, the cliches.  Pero ang kailangang alalahanin, ang kailangang isiping mabuti, na ang Pasko ay nabuo [o sa tinagal ng panahon ay naging kung paano natin sinasalubong ngayon] dahil pinili ni Pareng Baby Jesus na iluwal ['di umano] sa isang Kenneth Cole na sabsaban.

***

Mga hindi ko dapat ibahagi sa publiko pero isusulat ko na rin patungkol sa Pasko at mga kaakibat na bagay patungkol dito

1.  Para bang Hamon de bola, lagi — as in lagi — may nilaga tuwing Pasko o Bagong Taon sa bahay, na hindi naman nakakain kaya asahan ang maya’t-mayang pag-de-deliver ni Mama ng mangkok-mangkok na nilaga sa mga kapitbahay.

2.  Napag-iwanan ako ng ibang bata noong bata pa ako dadil tinitipid ni Mama ang mga “pamaskong get-up” ko.  [120 pesos na shirt at pantalon + lumang sapatos = pamasko.  Pambihira.]

3.  Hindi naging tradisyon sa bahay ang magsalu-salo [Noche Buena at ano nga ba 'yung isa pang Spanish word for super lamon dinner?].  Habang mahimbing na natutulog ang aking mga magulang, ako naman ay nakikipagtapunan ng Red Horse sa mga “dati” kong barkadang adik na sinasamahan ko na lang tuwing Pasko at New Year dahil…hmmm.. no choice.

4.  Ginagawa ko ng tradisyon ang manood ng mga nakakaiyak na pelikula, gaya ng Magnifico at Kailangan Kita, tuwing Christmas night ['yun ay kung hindi ako lasing at nakikipaglaswaan.

5.  Tuwing Pasko [pagkatapos umalis ng mga magulang ko papunta sa ibang kamag-anak], darating ang mga kaibigan ko sa bahay para maglasing, manood ng TV at DVDs, at para alipinin ako sa pagluluto maghapon.

6.  Hindi ko rin ugali ang magregalo tuwing Pasko [hindi dahil nagtitipid ako].  Ang akin lang, bakit ako magpapangkap na mabait, maalalahanin, dahil ginugunita ang isang bahagi ng Christian mythology?  Kung ginawa ko ang pagpupugay sa tuwing may “momentous event” sa ano mang larangan ng literatura, namulubi na sana ako noong college noong pina-assignment sa amin ang sandamakmak na climax ng bawat classical, contemporary, at ancient literature pieces.

***

MAIKLING MENSAHE PARA SA MGA HINDI KAPAMPANGAN NA BUMABASA NG BLOG ENTRY NA ITO:

“Hindi ko alam kung saan makakabili ng pinakamurang parol.”

Hello, boredom, here I come!

So, wala talaga magawa sa mga nakaraang araw.  Para akong artist na naghahanap ng inspirasyon.  Instead, ang nahanap ko, sakit ng tiyan habang nakatambay sa Tarbaks kasama ng mga iilang kaibigan habang walang-habas kaming nang-iiinsulto ng hindi nila nalalaman.

Walang matinong balita.

Mga bagay na ayaw naman natalaga nating malaman pero ipanapakita sa T.V.

- Mga bagay-bagay patungkol kay Bong Revilla at kung nag-aaway ba sila ni Lani Mercado

- Kung ano ang pakiramdam ni Sam Milby sa kanyang butt exposure sa Dyosa.

- Mga dating nakarelasyon ni Janno Gibbs.  Tangina, tantanan na ‘yung Janno-Manilyn joke, nakakaumay na.

- Kung bakit biglaang umuwi si Pacquiao dahil namiss ang pamilya.

- Mga nagsusuntukang tambay sa isang lugar sa Quezon City.

- Kung kailan magpapakasal si Judy Ann.  Pakialam ba natin dun?

- Kahit anong reaksyon ni Lolit Solis sa kahit anong isyu.

- Mga sumeplang na kontrata ni Gabby.  Tandyakan ko pa sa mukha ‘yan eh.

‘Yun muna.  Galit ako.  Bakit ba?

Steady Bird na naman

May mga panahon na dumarating ako sa punto na para akong bear na nagha-hybernate.  Hindi ako bored.  Busy nga ako sa dami ng trabaho sa opisina, pero ayaw ko namang idahilan ‘yun kaya wala akong maikwento sa mga nakaraang araw/linggo.  Matatapos na naman ang linggo; paggising ko mamaya, Biyernes na naman.  Dumaan ang linggong ito na hindi ko namamalayan.  Kahit tutukan mo ako ng baril ngayon, hindi ko matandaan ano ang ginawa ko noong Lunes.

Hindi ako kulang sa tulog.  Hindi rin naman malungkot.  Pinipigil ko ang pagtaba sa pamamagitan ng pagpapapawis tuwing tapos na ang trabaho.  Nakakapaglasing naman ako tuwinng weekend.  Normal ang buhay, ika nga.  Wala nga lang exciting na nangyayari (maliban na lang sa very wholesome date kagabi.  ‘Wag nga pala kayong manonood ng I.T.A.L.Y. pangit lang, promise.)  Maya’t maya ang mga text ng mga kaibigan ko, kung joke man o hindi, i-se-share ko na rin.

Mga text messages ng mga kaibigan ko (or at least kung paano ko naiinitidan.)

- May gustong maglaslas gamit ang blade

- May nakikihati sa blade para ipanglaslas din

- May nagpapa-abort [na naman]

- May iniwan ang matinong boyfriend para magtampisaw na ilusyon na mamahalin siya ng “dreamboy” niya

- May umuutang ng pera

- May gustong makitulog sa bahay kunwari

- May walang trabaho at nagtatanong ng job opening

- May nagrereklamo na walang tulog

- May nagtatanong kung kamusta na nga ba kami ni [insert name/s here]

- May gustong mag-resign sa trabaho

- May nagyayaya ng inuman ng 9:00 a.m., halatang callcenter agent ang hayuf. (love you, lesbianang anne)

- May nagtatanong kung narinig ko raw ba ‘yung malakas na kulog kagabi (kamot ulo)

- May nagpapabili ng maliit na aso (‘yung hindi raw mabuhok at mga four thousand lang ang presyo) [by the way, venn, sabi ni boss mga 5k daw mininum]

- May iniiyakan [ng paulit-ulit] ang mga walang kwentang lalaking kanila pang iniibig

- May nagtatanong ng kung paano maglakad ng papeles sa tax division

- May nagpapaalam na hindi papasok dahil may inaasikaso

- May magpaparamdam lang para sabihing matutulog na siya

- May magtatanong kung pwede kang puntahan

- May magpapasalamat sa kadahilanang hindi na kailangang banggitin

- May hihingi ng kapatawaran, pang-unawa, at pag-intindi

- May nagpapasalamat at diretsahang sinabing may second date pa

Minsan hindi ko na kailangang mag-isip pa ng kung anu-ano.  Nagkalat ang problema, ang mga nakakatawang bagay, at mga nakakatuwang pangyayari na maari kong isipin habang sinusubukang ipahinga ang isip.  Pasasasaan ba at magkukwento na naman si Mama ng kanyang mga nakakabaliw na istorya.

HIndi ko alam ang mangyayari sa mga darating na buwan.  Ang napipintong pagpasyal ko sa susunod na linggo sa Baguio kasabay ng trabaho ay hindi ko rin masyado pinag-iisipan.  Siguro makakahanap ako ng exciting dun.  Siguro gaya nung April, makakahanap ako ng pwedeng ikwento, pero sa ngayon, steady bird lang ako, payapa ang mundo.