On Angelo Reyes

Ang pagdudahan ang isang taong namayapa na, sa kung anu man ang kanyang mga nagawang anomalya ‘di umano, sa tingin ko ay isang indikasyon na:

a.  may mga taong inip lang talaga sa buhay.

b.  marami ang gusto lang talagang magpanggap na may opinion at nagmamarunong

c.  may mga taong natural na may galit sa kahit sinong namatay

d.  may tinatagong lihim na pagtingin sa namayapang heneral

e.  may mga taong ayaw ng may namamatay at gusto imortal lahat ng tao sa mundo/bansa

f.  all of the above.

Narito ang naisip kong 10-step solution sa mga taong hangang ngayon ay nuknukan pa rin ang gigil sa pagpapakamatay ni Angelo Reyes.

1.  Hintayin niyong ilibing ang kanyang mga labi.

2.  Humanap ng mga kagaya niyong galit sa mundo at pumunta sa kanyang pinaglibingan.

3.  ‘Wag kalimutang magdala ng pala (o kahit anong epektibong panghukay)

4.  Buksan ang kabaong.

5.  Kunin ang bangkay ng yumaong heneral.

6.  Tantarin ang katawan nito ng pinong-pino.

7.  Isilid sa sako ang natatadtad na katawan.

8.  Sabuyan ng gaas ang sako.

9.  Pagliyabin ang sako.

10.  Hintaying masunog hangang maging abo ang sako at laman ng sako habang kumakanta ng “Heal our land” ni Jamie Rivera.

Kung hindi pa kayo nakuntento sa nasabing 10-step solution eh kailangan niyo na ng anger-management intervention.

Ang akin lang, kung kaya nating magkaroon ng opinyon sa mga bagay-bagay na sa kung tutuusin ay wala naman tayong alam/pakialam (maliban sa ibinabalita sa TV), kaya din siguro natin bigyan ng tamang respeto ang sinumang yumaong kung tutuusin ay wala namang direktang kinalaman sa buhay natin, sa kung ano tayo ngayon, sa kung may trabaho ka pa ba tayo matapos niyang mamatay, at sa kung ano ba talaga ang totoong nangyayari at kung ano ang gagawing hakbang tungkol dito.

Ang akin lang, ano ba gusto nating mangyari, ang mabuhay si Angelo Reyes at mag-sorry (assuming may ginawa siyang labag sa batas)?  Akala ko ba Diyos (kung meron man) ang humahatol sa mga namayapa na?  Bakit tayo nagpapataasan ng ihi sa kung ano ang hiwaga sa likod ng kanyang pagkamatay?  Pinoproblema mo ba talaga ito, pare ko?  Utang na loob.

200th Blog Entry

Magtatatlong taon noong umpisahan ko ang blogsite na ito.  Bagama’t hindi ko naman inasahan na may basasa (maliban sa aking iilang kaibigan), may mga naliligaw din at nadaraan at binabasa ang blogsite na ito, kahit na ba madalas ay hindi ko naman kilala (at kalimitan ay ayaw magpakilala, na animo’y stalker lang).  Ang gusto ko lang sabihin ay, ito ang aking 200^th (pang-dalawang daan, wow) blog entry.

Sa aking mumunting paraan, ang blogsite na ito ang nagsilbing daan ko para magkwento ako ng kung anu-ano (madalas kagaguhan).  Siguro (at ngayon ko lang talaga napagtatanto ito, promise) eh sa pamamagitan ng aking blogsite ay para na rin akong may mga kaibigang pwedeng kwentuhan (pero hindi ibig sabihin na ito eh gusto kong maging “friendly” o magkaroon ng madaming kaibigan, utang na loob.)  Sa kabila ng aking kakulangan sa oras (o natural na katamaran minsan) sinusubukan kong maglahad ng mga kwento sa abot ng aking makakaya; ibig sabihin, kapag hindi ako nagpo-post ng bagong entry tatlong bagay lang:

- walang kwento ang nanay (o miyembro ng pamilya) ko

- hindi ako lumalabas ng bahay para makinig sa mga usapan sa jeep

- kasalukuyan akong may buwanang-trankaso

Kung mapapansin ng mga regular na bumabasa ng blogsite na ito eh madalas akong magsulat patungkol sa aking pamosong nanay na si Adelaida.  Ipinagpapasalamat ko pa rin na kahit may dalawang tao (na nuknukan sa kadaldalan) na ang nagsumbong kay Adelaida sa mga isinusulat ko eh hindi pa rin marunong mag-Internet ang nanay ko at kahit paano ay wala pa ring ideya na inilalathala ko na ang kanyang makulay na buhay sa aking blogsite.  (Kaya sa susunod, Bogs at anu mang pangalan mong asawa ng pinsan kong ‘di ko rin alam ang pangalan, ‘wag madaldal; ‘wag nagmamarunong.)

At dahil masyado na mahaba ang entry na ito, nais ko na lang magpasalamat sa mga kahit paano ay nadadaan pa at nagpapanggap pa rin na natutuwa sa aking pagsusulat.  Wala man akong pangarap na maging isang sikat na blogger, eh pinaparamdam niyo na rin naman sa akin na kailangan kong magsulat para naman – ano nga ba ‘yun? – oh, tama! Para naman hindi kayo mainip habang nasa opisina at nakikilibre ng Internet habang pinapasweldo kayo ng kanya-kanya ninyong kumpanya.  Enjoy.

Kapag umabot ako ng 300^th entry, ayawan na!  Biro lang.

Bilang selebrasyon sa aking 200^th blog entry, samahan niyo akong magbalik-tanaw sa ilang entries (101 -199) ng aking blogsite na kung hindi man pinaghirapang isulat ay mga entries na hindi ko pa rin nakakalimutan; mga sinulat na hanggang ngayon ay aking kinagigiliwan.

(in no particular order)

USYOSO ENTRIES

Ang Lamay (December 7, 2009)

Cesarian Section Procedure (isang masusing pagtalakay) (March 25, 2010)

Ang Kare-Kare (January 17, 2010)

Walang kuryente, dude (June 20, 1010)

Eavesdropping 101 (July 4, 2010)

Mga Kwento ni Mang Berto (August 27, 2010)

Salamat, Ms. Jessica Soho (November 29, 2010)

***

“PRETEND TO CARE” ENTRIES

Vatican versus Avatar – Tulendoy of the Week (January 16, 2010)

Mga nag-su-suicide dahil nabu-bully (March 31, 2010)

Mga Taong Hayok sa Nipple ni Anne Curtis – Tulendoy of the Week (March 26, 2010)

Lahat na lang lately nagso-sorry (ang kwento sa likod ng Lupang Hinirang) (March 15, 2010)

Church Vs. Condom-distribution program ng DOH – Tulendoy of the Week (March 5, 2010)

Mga kakaibang hinaing ni Juan Dela Cruz (June 30, 2010)

Pagbabago para sa mga gago (July 4, 2010)

Ibalik ang mandatory ROTC – AFP (August 13, 2010)

Picture Picture (December 21, 2009)

Happy birthday, Dyisas! (December 24, 2009)

***

ADELAIDA, ET. AL. ENTRIES

Family Tulendoy History (the 8^th Gospel According to Adelaida) (December 7, 2009)

Si Tito Masungit at ang graduation medals (March 25, 2010)

Mga Matinong Usapan (the 9^th Gospel According to Adelaida) (March 4, 2010)

True Blood (hindi ‘yung TV show) (July 27, 2010)

Mga ilang tanong ni Adelaida – her 10^th Gospel (July 20, 2010)

Small Talk Season 3:  Tatay ko si Hitler at marami pang usapan (December 5, 2010)

Ang Kawali (November 8, 2010)

Small Talk Season 2 – Family Edition (October 15, 2010)

Ang Tatlong Wish sa Genie ng Nanay ko (August 27, 2010)

The Adelaida TV Commentaries (The 11^th Gospel) (August 6, 2010)

***

MGA NAKUNAN (not miscarriage) ENTRIES

Too Much Information (January 25, 2010) (anniversary ng entry na ito)

Kakanin To Go (or “To Stay”) (September 1, 2010)

Cam Holy Spirit, I Need you (Part 2) (July 4, 2010)

The Mohawk Dialogues (July 28, 2010)

Cam Holy Spirit, I Need you (Part 3) (July 30, 2010)

Present to Future (January 23, 2010)

***

Salamat.  Hangang sa muling pagdaan, kunwaring kaibigan.

Salamat, Ms. Jessica Soho

1:01 – 1:40

Soho:  Sorry, isa pa.

Regine:  May isa ka pang trivia?  Ang dami niyan ah?

Soho:  Hindi ka nagba-bra.

Regine:  Ay!  (tawa lang ng tawa at kumuha ng pillow at tinakpan ang breast area)

Soho:  Ang galing noh? (nakitawa na rin)

Regine:  Hay!  (tawa pa rin)  Oh my God!

Soho:  As in!

Regine:  Eh kasi – eh kasi bata pa ako hin – hirap ako – ang hirap kaya huminga.

Soho:  Oo.  Lalo na ‘pag singer ka siguro. (Bumabawi)

Regine:  Oo, siguro.  Siguro ‘yun.  Kasi kasi parang ‘pag bumibirit ako, syempre lumalaki ‘yung likod ko, ‘di ba, nahihirapan ako.

Soho:  (tumatawa lang)

Regine:  Kamusta naman?  Ikaw lang nagsabi niyan! Bwahaha!

Soho:  Hindi naman malaswa. (Bumabawi ulet)

Regine:  Nahihiya ako!  Bwahaha!

Soho:  Hindi naman malaswa. (Bumabawi ulet)

***

Sa nakaraang episode ng Jessica Soho Reports Anniversary Special: Pinoy Icons, isa sa apat na na-feature at na-interview ng personal ng nakakatuwang si Ms. Jessica Soho ay si Regine Velasquez.  Anong tuwa ko ng may banggitin si Ms. Soho ng isang “trivia” na ‘di umano’y alam niya patungkol kay Regine, na sinang-ayunanan (at tinawanan) naman ng Asia’s Songbird.

Sa puntong ito, nais kong magpasalamat sa bumubuo ng Jessica Soho Reports dahil nasagot na sa wakas ang isa sa mga pamosong tanong ng aking nanay na si Adelaida.

Pero, mawalang-galang na, Regine, hindi si Ms. Jessica Soho ang unang nagsabi ng “trivia” na wala kang bra lagi.

At bilang ebidensya na magtatatlong taon ng problema ng Nanay ko ang isyu kung nagba-bra ba si Regine o hindi, narito ang mga ilang naisulat ko na patungkol sa isyung nabanggit:

Exhibit A

The Gospel According to Adelaida

Marso 15, 2008

Hindi rin matatawaran ang mga opinyon ni Nanay tuwing manonood ng TV. Sa paksang TV at mga programa nito, ayon kay Nanay:

14. Sino daw si Enchong Dee.

15. Ang bida sa tele-fantasyang Lastikman (ABS-CBN 2) ay si Zsa Zsa Padilla.

16. Laging walang bra si Regine Velasquez. As in bakit LAGI daw.

Exhibit B

On Everything…Pwera sa Sun

Abril 24, 2008

ON THE WINGS OF LOVE…

Tandaan na kung hindi man madalas mag-bra si Regine (gaya ng madalas mapansin ni Mama tuwing nakikita niya ito TV) ay wala na tayong pakialam dun. Tandaan na kung nagpatangos man ng ilong, nagparetoke ng mata, o nagpa-lipo si Regine ay hindi na rin natin problema. Ang kailangang problemahin (at ‘yan ay napatunayan ko sa mga nakaraang tsismis tungkol sa kanya) ay kung lilipat ba talaga siya ng ABS-CBN at kung nabuntis na ba talaga siya ni Ogie. Lolz

Exhibit C

Hindi na mandatory ang ID at uniporme sa mga pampublikong eskwelahan

Hunyo 2, 2008

Siya nga po pala, ito’y mga tanong ko lang naman po, nasasa-inyo po kung sasagutin niyo o hindi:

1. Ano po binibigay niyong gift tuwing nag-ni-ninang kayo sa kasal?

2. Natatawa po ba kayo kay Ate Glow sa pag-i-impersonate niya sa inyo?

3. Pinapatanong po ni Mama ito: Sa tingin niyo ba laging walang bra si Regine Velasquez?

Exhibit D

Nagbabalik ang echusero

Marso 1, 2010

Sa may apat na linggong pagkakawala ko sa ere, nabigyan ako ng oportunidad na magnilay-nilay at bigyan ng pansin ang mga ibang bagay bukod sa Internet, gaya na lang ng mga sumusunod:

- pagkumpleto sa lahat ng levels ng Plants Vs. Zombies.

- pagtulong sa mga nasalanta sa Haiti (‘di na lang ako magiging specific)

- pagpapatibay ng pintuan sa may dirty kicthen.

- pagpuna na rin sa nakahiligan na yata ni Regine na ‘di pagsusuot ng bra (na una ng napansin ng aking pamosong inang si Adelaida)

Exhibit E

Ang Tatlong Wish sa Genie ng Nanay ko

Agosto 27, 2010

Isang mapayapang gabi, at dahil nagpapagaling pa ako sa aking maituturing na “buwanang trankaso”, nakahiga lang ako sa kwarto at nanonood ng Pasan Ko Ang Daigdig ni Sharon Cuneta.  Maya-maya pa ay dumating ang bisita ni Adelaida, isang kaanak na sa tuwing makikita ko ay iniisipanan kong uutang na naman kay Mama.  Natural lang, sa pag-upo nila Mama, ay nag-umpisa na ang mga kwento niya, mula sa kasalukuyang isyu na tinatalakay ng Homeowners Association ng subdivision hangang kay Regine at kung magsusuot ba ito ng bra sa kasal niya (Hula ko, oo.)

Kaya kung may magtatanong man kung sino ang unang nagtanong patungkol sa ‘di pagsusuot ng bra ni Regine, ito ang Nanay ko at hindi si Jessica Soho.

***

Ibalik ang mandatory ROTC – AFP

Natutuwa lang ako sa Armed Forces of the Philippines (AFP) kapag nasa mall ang mga ito at may karay-karay na bomb-snipping dog at hindi ako binabawalang i-pet ang kalimitan ay malaking aso.  Pero kamakailan ay pumalakpak ang tenga ko nang mabasa ang balitang nais ng AFP na ibalik ang mandatory ROTC sa mga kalalakihan sa kolehiyo.

Buong pagmamalaki kong masasabi na natapos ko ang apat na semester ng ROTC program.   Hindi ko man maarok ang nais nitong ipabatid patungkol sa nasyonalismo at sa kung anumang layuning mahalin ang bansa; at kahit na ba hindi ko pinangarap na iharap sa isang giyerang laging pinipilit na maaring mangyari, parte na ito ng buhay ko.

Ito ang ilan sa mga kalimitang gawain sa ROTC:

- MAGSUOT NG COMBAT BOOTS.  At hindi ito ‘yung mga tipong suot-suot ng Justin Bieber ngayon na Supra shoes; ito ‘yung pwedeng gawing hulmahan ng paa.  Sa sobrang bigat nito, para ang pakiramdam ay may prosthetic legs ka o ‘di kaya may tig-iisang kilo ng bigas ka sa magkabilang talampakan.  Sa kabilang banda, kaya nitong suungin ang anumang hamon ng panahon, i.e. putik, bato, ulan, makulit na kaklase.

- IBILAD SA ARAW (kung may dahilan, ‘di ako sigurado).  Kung anu man ang dahilan at iniiwan kaming mabilad sa araw noon, wala sanang problema; ano ba naman ang magka-tan ka at maging patpating kayumangging-kaligatan.  Pero ang siste lang sa akin ay allergic ako sa glaring light (alam ng mga kaibigan ko ‘yan.) At ang kaso kapag gumagalaw-galaw ka habang nakabilad kayo, may parusang push-ups (minimum sampu).  At ang kaso ulit, payat ako nun at tipong hangang apat lang ang kayang bilang sa push-ups.

- BAWAL KUMAIN.  Hindi naman sa patay-gutom, pero sa isang subject na mula umaga hangang tanghalian lang, hindi ko alam kung bakit nakakagutom.  Ito marahil ay dahil na rin sa pagpapatakbo sa amin sa oval nang may kung ilang ulit.  Isang dahilan din marahil ay ang pinakamalapit na drinking fountain ay sa kabilang building, at nabanggit ko na kanina, kapag nakabilad kayo sa araw, bawal gumalaw.

- BAWAL ANG MAINGAY.  Hindi ako sigurado kung tipong may naglilista ng noisy kapag formation na, pero bawal mag-ingay.  Tandaan na noong mga panahon na iyon, ang pinaka-portable na paraan ng pagsa-soundtrip ay ang diskman, kaya imposibleng ibulsa. At para sa mga mainiping gaya ko, ang magkwentuhan ang tanging paraan para hindi mabagot.  Nagiging kakaiba din ang mga usapan, na minsan ay umaabot sa usapang, “sino ang may pinakamakintab na combat boots?”

- BAWAL ANG LONGHAIR/MAY BIGOTE AT GOATEE/FACIAL HAIR.  Malinis nga namang maituturing ang isang bagong gupit na kadete. Pero mas madali nga namang turuan ng leksyon ang mga mahahaba ang buhok sa pamamagitan ng walang-habas na paggupit maiksian lang ito.  Sa panahon ng ROTC, gago na lang ang magpahaba ng buhok.

- HAYOK ANG LAHAT SA BABAE.  Ang kawalan ng babae tuwing ROTC ang nagbubunsod sa karamihan na maghuhumiyaw sa tuwa kapag dumarating ang isang babaeng instructor namin para magturo ng “self-defense”.  Habang hindi ko maintindihan kung paano ka kakalma at iisiping palipitin ang kamay ng isang taong nanunutok sa iyo ng baril, mas hindi ko maintindihan kung bakit pinagnanasahan ng mga kaklase ko ang instructor naming kung tutuusin ay parang nawawalang kapatid ni Berverly Salviejo.

***

Ang akin lang, hindi mahirap maghanap ng dahilan para kutyain ang noo’y ROTC program.  Hindi mahirap isiping marahil ay isa lang itong kapricho na gustong ibalik para sa anu mang dahilan.  Pero ano ba naman ang dalawang taon, isang araw sa isang linggo, ilang oras sa isang araw? Ano ba naman ang apat/limang oras sa isang linggo ng paglimot sa nakalakihang ginhawa sa buhay?

Ang akin lang, mas may natutunan sa ROTC kumpara sa kasalukuyang NSTP.  Mas nagiging maiitisin ka sa buhay (lalong-lalo na sa init ng araw).  Mas gugustuhin ko pang makitang magsuot ng combat boots ang mga lalaki sa kolehiyo habang ibinibilad sila sa araw kaysa sa ngayong nangyayaring naka-Supra shoes ang mga ito at naiinarte sa pagpulot ng mga basura sa daan at pagpinta ng mga naglulumot na pader ng isang pamayanan.

Ang akin lang, hindi mo naman ito ikamamatay at – oh wait. (Binasa ang news tungkol sa pagbabalik ng ROTC).  I love NSTP.

Jejemon, Word of the Year for 2010

Para sa taong 2010, napiling Word of the Year ang salitang Jejemon.  Kahit ako’y ngayon lang narinig ang ganitong kaganapan.  Hindi naman nakapagtatakang isipin na marahil nga ay akmang tawaging Word of the Year ang salitang Jejemon dahil sa natamo nitong atensyon sa publiko sa mga nakaraang buwan.

May kung ilang balita, dokumentaryo, at mga kwentuhan na rin sa kanto ang pumukaw sa kung tawagin ay isang phenomenon.   May ilan, gaya ng isang istasyon sa TV, ang nakaisip pang gawin itong ideya sa isang sitcom; may ilan din naman, gaya ng kung sino man ang nagsumite sa Urbandictionary.com ng “kahulugan” ng Jejemon/s, na marahil ay masyado itong sineseryoso.

Jejemons are individuals with low IQs who spread around their idiocy on the web by tYpFing LyK diZS jejejeje, making all people viewing their profile raise their eyebrows out of annoyance.

Sa ipapakitang reaksyon ng mga tao sa mga Jejemons, narito ang marahil ang mga angkop na kahulugan ng salitang Jejemon:

- Isang taong kinaiinisan ng karamihan, na wala rin namang alam gawin kung hindi pansinin pati pagsusulat/pagte-text ng iba (na kung tutuusin ay hindi na nila dapat pinakekelaman).

- Dahilan ng galit ng isang taong hindi pa natuklasan ang cross stitch bilang alternatibong libangan.

- Gustong patayin ng mga taong nag-aakalang “cool” sila kapag ginawa ‘yun.

- Ang makabagong Dyisas na kasalukuyang pinapako sa krus (ng walang pampamahid) habang naka-video ito at pilit pinapasigaw ng ‘Pilipinas Win na Win’.

- Isang taong may kakaibang paraan ng pagsusulat at dapat lubayan ng taong bayan.

Madali ang punahin ang mga bagay na hindi maintindihan at mga bagay na ayaw intindihin; ang isiping marahil ay tama ka at mali sila.  At siguro, sa mumunting paraan, may puntong kang nais ipabatid; may mensahe kang nais ipaabot.  Ang mali lang sa ganitong sistema ay hindi ka na lang namumuna, gusto mo pa ay umikot ang mundo sa iyo kasabay ng galit mo sa mga mga taong (gaya ng mga Jejemons) na kung tutuusin ay hindi ka naman inaano.

Ito ay para sa lahat ng Jejemons na inapi at inaapi ng taong-bayang hanggang ngayon ay kung umasta pa rin ay parang mga manununog ng mga mangkukulam.

***

Mga kakaibang hinaing ni Juan Dela Cruz

Walang nakatitiyak kung sino talaga ang hinayupak na si Juan Dela Cruz at kung may karapatan nga ba siyang magreklamo sa animo’y lahat ng bagay patungkol sa Pilipinas.  Ang pagpapakilala kay Juan Dela Cruz ay isang taong nais mapabuti ang buhay ng lahat ng Pilipino at nais ng pagbabago (kung ang tinutukoy niya ay “pagbabago” na isinisigaw ni Noynoy, hindi natin matitiyak).  Pero sa tingin ko, sa makabagong panahon ngayon, tatlo ang uri ng Juan Dela Cruz: isang taong natural lang na mareklamo, isang taong ang laging sagot ay “pakialam ko”, at isang taong natural na echusero, gaya ko.

- – - – - – - – - – - – - – -

Hindi ko alam kung ano ang trip ng isang “Juana” Dela Cruz noong nakaraang araw na nakasakay ako ng dyip pauwi.  Habang hinihintay na pumuno ang dyip, maya’t maya ang paghuhumiyaw ng isang kanta ng Michael Learns To Rock, na sa huli ko na lang nalaman ay message alert tone pala ni Ate.  Alam ko, alam ko, hindi ako dapat nakikialam sa message alert tone ng may message alert tone (kahit na ba ubod-lakas ito at tuwing tutunog ay gusto kong tumawa ng malakas).  Ang pinakanakakailang lang ay nung umpisahan ni Ate na manood ng video sex scandal sa kanyang cellphone, na noong mga panahon na iyon ay katapat ng isang elementary student.  Kung kinailangan talagang sariwain ni Ate ang pinakahuli niyang pakikipagniig (kung siya man ang nasa pinapanood niya), may lugar para sa ganyang sex trip; hindi ang dyip.

***

Pitong piso ang kadalasang pamasahe sa dyip.  At sa ganitong halaga, ipinapahiwatig na wala kang karapatang magreklamo sa mga mumunting isyung nararanasan mo sa dyip; isa na dito ay ang siksikan/punuan sa dyip.  Sanayang maituturing ang magtiis sa ganitong sistema, lalo pa kung ang tanging sasakyan papunta sa subdivision ninyo ay isang prankisa ng dyip na ang huling ruta ay maituturing pang isang baryo at/o hindi pa ganun kasibilisado.

Kaya kung may dala kang isang malaking bilao ng pansit (gaya ng nakasakay ko kanina), at sumakay ka pa rin sa isang punuang dyip, kasalanan mo na lang kung natapon ito dahil masyado kang matipid.  Hindi na ako mabibigla kung minsan ay kambing at mga alagaing-hayop na ang pilit isinasakay sa dyip makatipid lang sa pamasahe.  Ngayon ko naiintidihan ang pagkakaimbento ng mga taxi at tricyle.

***

Lahat ay narinig na ang hinaing ng mga drayber; sa kung paano kagahaman ang mga taga-LTO (o taga-MMDA) at sa kung paanong hingi ng hingi ang mga ito sa kanilang pang-araw-araw na kita.

Hindi ka naman naka-seatbelt, kuya.  Nakapaa ka pang namamasada.  Yosi ka pa ng yosi. Tapos nagtataka ka bakit ka hinuhuli? Astig.

Ang mga may karapatang magreklamo ay…kahit sino pwera sa iyo, kuya.

***

Kamakailan ay naibalita ang plano ng pamunuan ng Bureau of Customs na lagyan ng CCTV camera ang kanilang mga opisina at tanggalin ang mga drawers sa mga desk sa kanilang ang opisina.  Layon daw nito ang tanggalin ang lahat ng under-the-table transactions at lahat ng mga salik na nagbubunsod sa katiwalaan.

Ang akin lang, ang nakaligtaan yata sa gagawing bagong patakaran na ito ay ang puntong hindi naman batang-paslit ang mga tinatanggalan ng drawers.  Hindi drawers ang dapat tinatanggal kung hindi mga abusadong empleyado.

***

Nakikisimpatya ako kay Kris Aquino at kasalukuyang pinagdadaanan nito sa kanyang buhay-may-asawa; kung bakit, hindi ko alam.  Ang alam ko lang, hindi ko kinailangang malaman na noong July 18 siya huling nagregla. Pambihira. *kamot-ulo*

***

Kalimitang malalaki ang acting ng mga taong nakakanood ng balita sa TV, lalo na kung may basic commodity na tataas ang presyo.  Kanina ibinalita ang nagbabadyang pagtaas muli ng presyo ng asukal.  Sinalubong ito ng isang pasigaw na, “Putangina” ng aking ng Tatay.  Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit apektado siya gayong:

a.  Hindi naman siya ang nag-go-grocery.

b.  Bawal na sa kanya ang asukal.

c.  Ang gamit lang ng asukal sa bahay ay para mainom ng maayos ang kape, at ako lang naman ang nagkakape sa bahay.

d.  Hindi naman kami nagpa-panaderia.

e.  Imposibleng matuto ng baking ang pamosong si Adelaida.

- – - – - – - – - – - – - – -

Binibigyan ang lahat ng laya na ihayag ang mga kanilang mga saloobin at gawin ang mga bagay na sa tingin nila ay tama.  Binibigyan din ang lahat ng laya na magreklamo at ipahayag ang mga nais nilang magbago sa lipunan.  At, sa awa ng Diyos (ika nga), binibigyan din naman ng pasensya ang mga taong gaya ko na sa ayaw man nila’t gusto ay pilit naririnig si Juan Dela Cruz sampu ng kanyang mga reklamo.

twilight fans vs. justin bieber

At 0:54, may magtatanong sa Eclipse cast tungkol kay Justin Bieber…

Oh my, ang cool nga naman ng mga Twilight fans. *kamot-ulo*

***

Para sa iyo ito, Enchong.

Pagbabago para sa mga gago

Sa mga nakaraang lingo, sa pagtatapos ng kabanata ng makulay na nationalelections, naging positibong libangan ng mga tao ang magsuot ng kulay dilaw na damit at simsimin ang halimuyak ng kanilang nagpupuyos na damdaming-makabayan.  Lahat ay sinalubong ang bagong administrasyon ng may ngiti sa kanilang mga labi, dala ang pag-asang marahil ito na nga (sa loob ng ilang subok na itinuturing) ang tamang desisyon, ang tamang administrasyon.

Hangang kailan ang mga ganitong fiesta?  Hangang kailan tayo magsasaya? Makakabuti ba sa atin ang muling umasa?

Pinangangalandakan ng ilang patalastas at programa sa telebisyon na ito na ang ″panahon ng pagbabago”, na animo’y may napakamaling nangyari sa mga nakaraang taon at administrasyon. Ano ba ang ginawang masama sa iyo ng rehimeng Arroyo?  Ano ba ang kailangang baguhin, maliban sa tuwing anim na taon na pagpapalit ng presidente sampu ng mga ibang politiko?  Maiitindihan ko sana ang malaking selebrasyon ng pagpapalit ng pangulo kung hindi ipinapamukha na animo’y pinapalaya tayo sa kung anung inimbentong pasakit sa buhay na dinulot ng nakaraang administrasyon.

‘Yun ba ay dahil wala kang trabaho? ‘Yun ba ay dahil naghihirap kayo ng inyong pamilya?  ‘Yun ba ay dahil hindi ka masaya?  Ano ang kinalaman ng isang presidenteng – na marahil ay sa buong-buhay mo ay hindi mo makakadaupang-palad – sa mga pasakit mo sa buhay?  Bakit umaasta tayong biktima kahit wala namang krimen?  Bakit gusto natin ng pagbabago kung ang gusto lang talaga natin ay makalikom ng sapat na pera ng hindi na tayo reklamo ng reklamo?

Sa mga ilang malalaki ang acting, sa mga ilang animo’y handang magbuwis ng buhay para sa bayan, gumising ka, kaibigan, wala ka namang kaaway.

Naiintindihan ng lahat ang ″sakripisyo” ni Cory, ni Ninoy, ni Kris, ni Noynoy, ni Mar Roxas, ni Korina, ni Binay, ni Erap, ni Boy Abunda, ni Dingdong Dantes, ni James Yap, ng kahit sinong nagtaguyod/nagtataguyod/magtataguyod ng ″pagbabago”.  Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit umaasta tayong parang muling bumalik si Kristo at nagkatawang-tao.

Mga nag-su-suicide dahil nabu-bully

Ang Tulendoy of the Week ay iginagawad bilang parangal sa isang tao/grupo/pangyayari na nakapagpamalas ng katangi-tanging “katulenduyan” sa linggong ito.

***

Bilang parangal sa mga pinag-iisipan na magpakamatay dahil nabu-bully; sa mga piniling mag-suicide na lang at sumuko ng tuluyan; at sa mga tinapos ang mga sariling buhay dahil lang hindi makayanan ang pag-aalispusta ng iba.

Naibalita ang pagpapakamatay ng isang estudyante dahil ‘di umano’y hindi na nito nakayanan ang pambu-bully sa kanya ng mga kanyang mga kaklase.

Ang akin lang, kailanman ay walang dahilan para magpakamatay ang isang tao; hindi dahil utos ito ng Bible, pero dahil malaking kamangmangan ang magpakamatay.  Masarap mabuhay, sa ano mang sitwasyon o kalagayan.

Ang akin lang, madaling isisi sa mga nam-bully sa nasabing estudyante ang nangyari.  Marahil ay sumobra ang mga ito sa pag-aalispusta sa kanilang kaklase, pero hindi ito dahilan para magpakamatay.

Ang akin lang, madaling makisampitiya sa mga naiwan ng estudyanteng nag-suicide; ang makisali sa kung anu-anong kagaguhang kumokondena sa pambu-bully; ang makisawsaw sa mga panawagan na parusahan ang mga nam-bully sa estudyante.  Pero ang tanong, sino ba ang nagpakamatay? Sino ba ang nagpatunay na sa mga panahon na wala kang magawa sa isang bagay, ang dapat gawin at kitlin ang sariling buhay?

Ang akin lang, kung sisihan lang din ang pag-uusapan, dapat sisihin din ang mga magulang ng nasabing estudyante, sampu ng mga kaibigan/kaanak nitong hindi man lang siya nabigyan ng lakas at dahilan para lumaban o mapagtagumpayan ang mga pagsubok sa buhay.

Ang akin lang, hindi ako naaawa sa mga nagpapakamatay. At habang hindi ko rin naman iniisip kung sa impyerno ang bagsak nila (kung meron man), iniisip ko rin na marahil hindi nabibilang sa mundong ito ang mga pinipiling talikuran ang buhay dahil lang hindi nila magawang ipagtanggol ang kanilang sarili.  Hindi naman mahirap ang mabuhay sa mundong ito.  “Chicken feed”, sabi nga nila.

Bilang napiling Tulendoy of the Week, lahat ng nag-iisip na magpakamatay ay padadalhan ng scented stationery na may kasamang mamahaling ballpen (para sa suicide note) at limang metro ng extra-strenght na lubid (para sa tuluyang pagpapatunay na isa ka ngang dakilang tulendoy).*

One week bago Holy Week!

Kapag ang headline sa balita sa TV ay “Stations of the Cross, nasa matarik na bundok”, umasa ka na malapit na ang Holy Week.  Ito ang panahong kunwaring nag-aayuno at nagpipinitensya ang mga Katoliko (marahil para sa nagawang “imaginary sins”) at habang ginagawa ang lahat ng ito ay pinaplano din kung paano mas magiging kaiga-igaya ang may isang linggo ring dahilan para mabakasyon (pwera sa mga call center agents na sa mga ganyang panahon ay kailangan munang itatwa ang relihiyon at isiping “ginagawa ko ito dahil double-pay ngayon”).

Isang linggo mula ngayon, lalo na sa Pampanga, idaraos ang kapanapanabik na Holy Week.  Maituturing itong “Pista ng Suffering ni Dyisas”.  Basta masaya lang ang lahat, na may pabugso-bugsong pagpapaalala ng mga nakakatatanda na dapat magluksa dahil anu mang araw mula sa linggong iyon ay ipapako sa krus si Dyisas at mamatay ito para lang muling mabuhay (na hangang sa panahong iyon ay hindi pa rin talaga tuluyang naipapaliwag kung bakit at paano nangyari).

Bilang paghahanda sa mga inaasan kong bulto-bultong mga maaring isulat patungkol sa Holy Week 2010, narito ang ilang pagbabalik-tanaw sa mga naisulat ko ng mga blogs patungkol sa Holy Week and whatnot dalawang taon ang nakakaraan.

Ginoong Miyerkules Santo 2008 (March 19, 2008)

- mga duguang larawan ng mga nagpipinnitensyang nagpagtripan kong ipasok sa aking imaginary contest.

Mga Mukha ng Biyernes Santo (March 26, 2008)

- ang aming munting pakikipagsapalaran (ako at si Enchong) sa isang gabing natapos sa pag-e-endorso ng kaibigan ko sa isang sikat na brand ng tequila.

MORONIC MONTHS (VOLUME 1) January to April (March 16, 2008)

- alamin kung bakit ang April ay isang super moronic month at kung bakit nakakadiri ang magpalagay ng krus na abo sa noo.

Bahagi ng MORONIC MONTHS (VOLUME 1) January to April ay ang naisulat ko na patungkol sa nakakatuwang tradisyon ng Palm Sunday, o mas nakakatuwang tawaging “Palaspas Day”.

Requirements para makasali sa Palaspas Day Game

1.  Dapat may dala kang dahon;mas berde, mas maganda; mas malaki, mas maganda. (Huwag lang OA, buong puno na ‘yan, kuya.)

2.  Sa araw na iyon, kailangan mong magsimba. Kung bakit, ipapaliwanag ko mamayang konti, basta kailangan, ‘wag makulit.

3.  Siguraduhing may design ang iyong dahon (o palaspas, kung tawagin). Simpleng design lang; tipong blue na plastic ribbon, mga makukulay na papel na ginawang bulaklak, o ‘di kaya naman ay may picture ng isang santo (uso ngayon ang may picture ng yumaong Pope John Paul II). O kung wala naman talagang design ang iyong palaspas, siguraduhin mong nakahabi na lang ang mga tangkay ng dahon ng buko na dala mo, tipong naka-^brades and all that jazz.

4.  Siguraduhing sa iyong pagsisimba ay malapit ka sa altar kung saan nandoon ang paring nagmimisa.

Bago matapos ang misa, babasbasan ng pari ang mga palaspas. Ito ay parang “tossing of the bouquet” lang. Ang siste, may dalang tabo si father at bebendisyunan ang mga palaspas. Maglalakad si father; basbas dito, basbas doon. Kung malas ka ay sa mukha mo tatama ang holy water at hindi sa palaspas.

Ang konsepto ay, dapat malagyan ng holy water ang iyong palaspas, dahil kung hindi, (syempre) hindi na ito magiging “holy palaspas.” Pero ang dahilan talaga kung bakit dapat mong siguraduhing nabasbasan ng holy water ang iyong palaspas ay dahil mahirap makipagsiksikan sa mga taong binababad ang kanilang palaspas sa mga lalagyan ng holy water na malapit sa mga pinto ng simbahan.

Ang mga tinutukoy ko ay ‘yung malalaking parang paliguan ng mga ibon sa mga sulok ng simbahan. Hindi ito ‘yung mga umiihing cherubim; sa mga water fountain yata nilalagay ang mga iyon. Tandaan na hindi “holy palaspas” ang iyong “ordinary palaspas” kapag hindi ito binasbasan ni father, kung bakit, hindi ko alam.