Hindi ko alam kung dahil nag-post ako ng anim na blog entries kahapon, bigla ko na lang nakita ‘to nung mag-log-in ako sa WordPress.

at ito pa…

Okay na sana eh, hapiness hapiness kung baga, ‘yung tipong, “shet, may nagbabasa na pala ng blogsite ko!”, kaya lang nakita ko rin ito.

Anak naman ng tilapia, 27 hits lang! 27 hits! May nagbabasa ba sa WordPress?  Pero I’ll take it as a “condiment” na rin.  Mabuti na ang may ganyang publicity kaysa sa wala.

And yes, mga isa o dalawa sa hits for today galing pa sa akin tuwing napipindot ko ‘yung na-paste kong link ng blogsite ko sa Facebook at nakakalimutan kong mag-log-in sa WordPress account ko.

***

I can’t wait for New Moon. Nakakakilig ang ideya na may nare-review na naman akong magandang pelikula, gaya na lamang ng mga sumusunod:

Harry Potter and the half gallon of grape juice

Majubis Love (Ang Kwento sa Likod ng Pamosong Sam Milby Movie)

Ito ay tungkol sa pelikulang “sunshine”

At bilang patunay na isa akong masugid na tagahanga ng film franchise na ito, narito ang ilang tagahanga ng Twilight at New Moon na nais magpahatid ng kakanilang mensahe.

***

At dahil kaarawan ngayon ng malapit kong kaibigan na si Otso (na isa pala sa pasimpleng nag-ad-advertise ng blogsite kong wala naman talagang nagbabasa), this entry is dedicated sa kanya.  Mgft?  Happy birthday, Bading. Hgeb!

Posted in Headliners, iscreepy, listahan Tagged: New Moon, Otso, Twilight ]]> http://sungka.wordpress.com/2009/11/14/mga-sorpresa/feed/ 0 sungkamaster http://sungka.wordpress.com/2009/11/13/tulendoy-of-the-week-tom-of-pbb/ http://sungka.wordpress.com/2009/11/13/tulendoy-of-the-week-tom-of-pbb/#comments Fri, 13 Nov 2009 17:03:28 +0000 sungkamaster http://sungka.wordpress.com/?p=453 ]]>

Ang Tulendoy of the Week ay iginagawad bilang parangal sa isang tao/grupo/pangyayari na nakapagpamalas ng katangi-tanging “katulenduyan” sa linggong ito.

***

Ang ating Tulendoy of the Week sa linggong ito ay si Tom ng Pinoy Big Brother Double Up.

Para sa iyong natatanging pagpapakita na kahit sa larong-bata lang ay pwedeng mapikon; para sa iyong ambisyong manalo kahit may masaktan; para sa iyong katapangang magsuka sa national tv; para sa iyong kagalingan sa pagkanta at sa pagra-rap na animo’y isang kang ”egoy” na rapper; para sa iyong pagde-date ng ingleserang may regional accent na hindi naman kagandahan (’yung Princess, ’yung maarte, ’yung, sabi ko nga, hindi naman kagandahan); at para sa pagpapatunay na hindi lahat ng nagbabasa ng libro ay matalino (’di kita pinaparinggan, Bading.)

Ang buong pangalan ni Tom ay Bartolome Alberto Mott.  Ah, kahit naman ako magagalit sa mundo kung ganyan pangalan ko.

Bilang napiling Tulendoy of the Week, ang iyong premyo ay isang kinulayang sisiw na nabili sa isang “slum area” sa Angeles City.

lalo na kung ang kidlat ay galing sa tower ng isang PC game. lol

***

Isang malaking pagkakamali ang bigyan ng cellphone ang iyong mga magulang, lalo na kung hindi naman marunong mag-text.  Ang isang milyong tanong kung paano magpunta sa inbox at bakit hindi mahanap ang mga numbers ay sapat na para gustuhin mong ngumuya ng blade at mag-dalawang-isip kung hindi ka nga ba suicidal.

Hindi matatawaran ang excitement ng lahat sa parating na laban ni Pacquiao.  Ako man ay excited na malaman ang magiging resulta ng laban niya.  Sana matalo siya, para maiba naman.  Imagine ang mga balita kung natalo siya.  May kung dalawang linggo hanggang isang buwan ding pagpipyestahan ang mangyayari.  Makakalimutan ng bansa ang problema sa darating na eleksyon at kasalukuyang problema umano sa langis. Sasabihin din sigurado na nadaya si Pacquiao.  Hindi pa rin makakaligtas ang mga manononood sa mga panayaw sa hinayupak na Nanay ni Pacquiao.

Sa anu mang pagkakataon, hindi ako naniniwalang ang laban ni Pacquiao ay laban ng bansa. Isa itong boxing match, period.  Grow up, people.

Lahat ng natulungan ni Dick Gordon, magsitayo.

Lahat ng natulungan ng Immortal Text ng Globe, magsitayo.

Lahat ng natatae, magsitayo.

Lahat ng may “photoshop-ed” na picture sa Facebook, magsitayo.

Lahat ng gustong makita na si Kris Aquino na hindi naka-black, magsitayo.

Lahat ng may balat sa pwet, magsitayo.

Lahat ng umaasang matatalo si Pacquiao sa darating na laban niya, magsitayo.

Lahat ng noisy, magsitayo.

Lahat ng maarte kapag may nagyoyosi sa tabi nila, magsimatay.

Lahat, basta, magsitayo.

***

Don’t get me wrong, nagustuhan ko nga ‘yung commercial kaya ginaya ko.

Dahil maarte ang aming homeowners association (na kinabibilangan ng pamoso kong nanay na si Adelaida), siniguro yata talaga nilang maging semi-exclusive ang aming subdivision sa pamamagitan ng pag-hi-hire ng isang night-shift echuserong guard.

Nakailang beses na ring kaming nagpang-abot ng echuserong guard, na tawagin na lang nating si Badong (hindi tunay na pangalan.  I mean, hindi ko na talaga inalam ang pangalan, kung hindi ilalagay ko talaga dito sa entry na ito.)

Hindi naman ako madalas gabihin pag umuuwi.  Kaya lang, hindi rin naman ako lumalabas ng bahay at gumagala para makipagkaibigan sa mga tao sa subdivision on a regular basis.

Ilan lang mga sumusunod sa mga pamatay na tanong ni Badong bago ako papasukin sa gate ng subdivision (tandaan na 19 years na kaming nakatira sa subdivision):

-          Saan po kayo pupunta?

-          Dito ka ba talaga nakatira?

-          Anong street niyo?

-          Ano pong gagawin niyo sa loob?

-          Kanino po kayong bisita?

Dumating din naman ’yung panahon na parang nakilala na yata ako ni Badong.  Kaya lang, may mga hirit pa rin siya tuwing papasok ako ng gate.

(Sa isang kotse, hinatid ng mga kasamahan sa opisina, papasok ng gate habang nagkukwentuhan)

Badong:  ’Wag po kayong maingay, baka magising ‘yung mga homeowners.

Rai:  Mag-noisy ka, echusero!  Buksan mo na ang gate!

***

(Nakasakay sa isang red plate na sasakyan)

Badong:  (Kausap ang driver) Babalik pa ba kayo?

Driver (na echusero din):  Hindi na!  Kina Rai na ako titira!  Gago!

Isang nakakadiring jounal entry (June 08, 2009)

Hindi naman ako galit.  Siguro gusto ko lang talagang magsulat at magngungunguyngoy at tiyakin na may sapat pa akong talino para intindihin na pasaan ba’t lilipas din ‘to.  Prolema lang ito; dapat harapin at kailangang lagpasan.  Nakakapikon lang marahil na sa kaunting panahon na animo’y mag-umpukang bato ang mga nakatataas, ang mga tipak ng batong nalalaglag ay akmang tumatama sa lahat.

Masakit isipin na magbabago ang kinalakhangn buhay; na kailangang maghigpit ng sinturon at sa ayaw mo na o sa gusto ay sumayaw sa kanilang tugtugin.  Hindi ito ang nakita kong hinaharap sa taon na ito.  Bangungot itong araw-araw ay dahan-dahan at buong hapding nagpapaalala ng walang kasigaraduhan.  Hindi ako luluha.  Ang gusto ko lang gawin ay malungkot at magtampisaw sa animo’y kawalan.  Pata ang isip at katawan ko sa anumang mangyayari, dahil marahil alam ko na lalala pa ang lahat, na hindi pa ito ang sukdulan ng sakit at pagpapahirap.  Hindi man sinadya, hindi man tinamak na gawin, hindi ko pa rin ito mawaksi.  Marahil galit talaga ako.

Kausap ko ang aking sarili, pilit pinapaintindi na marahil nagkulang din ako, na marahil mali ang umasa ako na sa pangmatagalang panahon ay magiging ganito.  Siguro, hindi ko na talaga kayang magpatuloy pang ipaliwanag ito. Siguro, ito na ang tamang panahon para lumuha…

(tangena, may ellipsis!  ang loser!)

***

Dalawang araw matapos kong isulat ito, nag-resign ako sa trabaho at ipanagpatuloy ang buhay.  Sa kasalukuyan, masaya akong nagtatrabaho kasama si Otu at si Dad (thank you.)

Madami akong opinyon sa pinanood naming pelikula kamakailan ni Topie sa Megamall.  Ito ang pamosong pelikulang Harry Potter and the Half Blood Prince.

• Saan pupunta ang nanay ni Malfoy at bihis na bihis?  Mantakin mong ang kasama niyang si Bellatrix ay parang babaeng taong grasa kung magbihis.  Awkward…
• Wala talagang nakaisip nung aparador noh?  As in wala talaga?
• Super tanda na si Professor McGonagall, tipong swerte na at umabot pa si Book 6 ng pelikula.  Ang tanong ngayon, umabot pa kaya siya sa katapusan ng franchise na ito?
• Ron at Hermione, grow up already.  Mga paksyet kayo, hindi naman kayo attractive, ang tagal niyo pa magligawan.
• Hindi rin ako convinced na may naghahabol sa tigyawating si Ron.  Dahil nag-gym ka, ganun?  I don’t think so.
• Paulit-ulit na pino-focus ang maitim na kamay ni Tatang (Dumbledore).  Yes, yes, alam namin nakilaban ka sa Lord Walang-Mukha, pero kailan mo talagang i-focus ang kamay?  Try mo kaya hugasan, baka dumi lang ‘yan, Tatang.
• Ito talaga ang pinaka-problema ko.  Kinailangan ba talagang inumin ni Tatang ’yung pagkarami-raming grape juice? As in ang dami, promise.  Ika nga ni Euge, ”isang malaking jar!”  Kahit sino naman mang-hihina kung ipapaubos sa kanya ’yun.

Pinili kong ’wag na basahin ang book 6 ng Harry Potter, binasa ko na lang sa Internet ang summary nito.  Eh sa wala na akong pakialam talaga, bakit ba?  At dala marahil na marami ring nanood ng araw na iyon na hindi rin binasa ang pamosong libro, maririnig ang napakalutong na reaksyon ng mga tao ng matapos ang pelikula, ”Ay, tapos na?  ’Yun na ’yun?!”

Nabasa ko rin sa Internet na magkakaroon ng dalawang part ang Book 7 ng Harry Potter, ’yung part 1 ipapalabas sa November at ’yung isa..hmm… kapag may pera na ulit ang mga taong gustong mapanood ang part 2.  Ang galing lang, hinati pa talaga ng mga gagu.  Kaya ako (at dito naman ako proud na proud), binasa ko na ang ending ng Harry Potter.  Tama ang hula kong hindi mamatay si Harry Potter (so FPJ-ish movie) at kung sino-sino pa ang mamatay at maglalabanan.  Matatalo si Voldemort, belat! lol

Ang akin lang, ilang taon na nating ine-enjoy ang Harry Potter franchise, hindi na siguro kalabisan ang malaman ang katapusan nito (lalo na sa mga taong sawa na ring magbasa ng libro).  Sa pinakasimpleng pananalita, wala namang masama kung nakalakihan mo na ito.

Ang mga susunod ay mga dialogues sa telenovelang Rosalinda:

(Sa isang inaayusang stage)

(Sa mga sandaling iyon ay nag-aagaw buhay ang ina ni Rosalinda)

(Lalapitan ni Rosalinda ang isang payat na ale na malapit na inaayusang stage)

Rosalinda: Ano pong meron?

Payat na ale:  Ah may pa-singing-contest ang barangay.

Rosalinda:  May premyo po ba?

Rai:  Wala, soundtrip lang. lol

Sa isa namang scene (na galing sa aking kaibigang si Umay):

Fernando Jose:  (marahil kausap ang sarili) Bakit kaya low batt pa rin si Rosalinda?

Umay:  Ikaw na maging cellphone…? lol

So, inoperahan na nga ‘yung nanay ni Rosalinda.  Ang nagbigay yata ng pera pang-opera ay ang ”ninong” ni Rosalinda na si Roderick Paulate (na sa tuwing ipapakita sa mga scenes ay hinihintay mong mag-bakla-baklaan pero madidissapoint ka dahil hindi niya gagawin ’yun).  Sasabihin ng payat na doctor (na mukhang binihisang mendicant) sa tatay ni Rosalinda (na ginagampanan ni Gary Estrada) na ”binuksan” ang puso ng pasyente blah blah blah at kailangan ng heart transplant.  Ang swabe lang, parang kung ano lang ang sinabi.

Payat na doctor:  Kailangan niya ng heart transplant, kung hindi mamatay siya.

Rai:  Well, obviously.  *abot ng pagkain sa payat na doctor* Kain kayo, Doc.

Tatay ni Rosalinda:  Di baleng ako na magbigay ng puso, doc…*sabay iyak*

Rai:  Ganun kadali ’yun ah?  Ano ka, bubble gum?

***

Bilang pang-wakas, hayaan niyong mag-iwan ako ng isang makabuluhang mensahe galing kay Ms. Kris Aquino:

“Hindi ako pwedeng umuwi ng walang dalang Goldilocks bitbit.”

Bakit hindi pwedeng umuwi ng walang dalang Goldilocks bitbit si Kris Aquino, aber? Lol