Archive for Abril, 2008

h1

Flashback Vol. 2 – Hayskul

Abril 30, 2008

Iniisip ko pa rin ang unang pagtapak ko sa noo’y inakala kong kagandahang unibersidad. Malaki nga naman ito kumpara sa aking eskwela noong elementarya. Wala kang kilala sa napakaraming estudyanteng iba’t-iba ang personalidad at estado sa buhay. Mayroon ngang ni walang walang dalang gamit kung hindi isang nakatuping nokbuk [notebook]; mayroon naman na de-hila pa ang bag. Kung hindi ba malakas ang business ng mga magulang ko noon sa pagtitinda ng sako-sakong bigas, naging ganun kaya kaayos ang pagtunton ko ng bagong eskwela? Kung hindi ba ako naging napakadaldal at palakaibigan noong unang araw ng klase, ma-e-elect kaya akong president ng klase? Kung hindi ba ako naging president ng klase, naging mas maganda kaya ang aming production ng pamosong “Ibong Adarna”? Nasaan na kaya ang kaklase kong binagyan ko ng nickname na “Kero-keropi”?

Iniisip ko pa rin ang pangalawang taon ko bilang hayskul? Maliban sa “yellow” ang kulay ng banner color ng mga sophomore [na ayaw na ayaw ko talaga], wala namang nakakainis masyado sa taon na ito. May konting yabang na noong mga panahon na iyon dahil hindi ka na naliligaw sa mga building at hindi ka na [halos] mukhang timang. Naalala ko ang bag ko na laging may dalang “folding” na payong, dala marahil ng madalas na pag-ulan-ulan noon. Nakaklase ko na rin ulit ang bestfriend kong babae noon, na noong mga panahon na iyon ay may boyfriend na. Naisulat ko nga dati, “Malandi na lang ang may boyfriend na noong mga panahon na iyon.” Masaya ang araw-araw na gaguhan, panonood ng mga naglalaro ng sipa [dahil hindi ako marunong], pagbalahura ng patago/harap-harapan sa mga nakakaantok na titser. Nakakalungkot lang na mabilis natapos ang taon na iyon ng hindi namin namamalayan. Kung may naglakas ba ng loob na sabihin sa aming Filipino titser noon na bagalan ang pagsasalita tuwing pagsusulit, lalo na kapag dictation, mas may nalaman ba kami tungkol kay “Florante at Laura”? Nagkasawaan ba kami ni Bestfriend kaya madalang na lang kami magkita ngayon? O may tampo pa ba ako sa maaga niyang pag-aasawa?

Naiisip ko pa rin ang pinakaayaw kong klase sa buong buhay ko. Bukod sa ito pa lang ang taon na unti-unti kong natutunan ang paggamit ng noon ay sikat na sikat na “hair gel,” ito rin ang panahon na una akong nanligaw at nasawi sa aking nakakadiring puppy love. Nakakahiyang isipin na nahumaling ako sa kanya noon eh ni hindi man siya maganda ngayon. Kung hindi ko ba naranasan ang mapahiya ng maaga at tanggihan, malalaman ko bang ang simpleng pagsasabi ng “ayaw ko na” ay mainam kaysa sa pag-iwas sa isang tao? Kung hindi ba ako na-bully noong mga panahong iyon, maghahangad ba ako na ipakita sa kanila na marahil hindi lang nila maarok ang aking noon ay umuusbong ng kawirduhan? Ganun ba talaga ako kahina noon? Kung naibili ba ako ni Mama ng magandang polo, imbes na ipanghiram ng mukhang mantel na polo sa kapitbahay, maiisip ko bang ang JS prom ay isang magandang bahagi ng buhay ng kahit sinong dadalo dito?

Naiisip ko pa rin ang aking huling taon sa hayskul at kung paanong ang lahat ay animo’y nagmamadaling mag-college na at nang makapag-inarte. Madali lang ang huling taon ko bilang hayskul; kailangan mo lang bayaran ang dapat bayaran, ipapirma ang mga dapat pirmahan, at ngitian ang mga dapat ngitian. Kung nag-isip ba ako ng maayos noong bago mag-graduate ay nalaman ko ba agad ang gusto kong maging kurso? Huli ba talaga ako sa balita noon at hindi ko nalaman na may entrance examinations pala talaga sa UP, o natakot lang ba talaga akong mag-take ng exam? Ano na kaya ang nangyari sa klasmeyt kong katabi ko lagi tuwing English 4 na namin? Pareho kaya kaming kinikilig tuwing nagbabalik-tanaw sa mga panahong patago kaming nag-ho-holding-hands sa ilalim ng mga armchairs?

h1

Flashback Vol. 1 – Elementarya

Abril 29, 2008

Iniisip ko pa rin iyong panahong nakipagkuntsaba si Mama sa isang guro para maisali ako sa isang grade 1 class. Dahil anim na taon pa lang ako, bawal pa raw akong mag-grade-1, ayon sa noo’y Department of Education, Culture and Sports (DECS) pa ang tawag, na ngayon ay Department of Education (DepED) na lang ang tawag. Kung bang nai-enrol ako bilang lehitimong grade 1 imbes na isang “saling-pusa” [sit-in] sa klase, may pagbabago kaya sa pag-ulit ko sa grade 1? Ano kaya ang mararamdaman ko kung ngayon ko maririnig ang sinabi ng aking titser sa aking Mama na, “Pumasa sana ang anak niyo kung naka-enrol talaga siya“?

Iniisip ko pa rin noong bata pa ako, noong hinahatid pa ako sa eskwela ni Tatay gamit ang kanyang bisekletang napanalunan sa pa-raffle sa Pepsi, noong mga panahong close kami at umiiyak ako kapag hindi niya ako kayang ihatid papunta sa eskwela dahil kailangan niyang pumasok ng maaga sa trabaho. Kung hindi ba kami nagkaroon ng malaking hidwaan noong umabot ako ng hayskul, may pagbabago kaya sa aming mga pag-uusap ngayon sa araw-araw? Sabay pa ba kaming makikinig sa mga kanta ng bandang “Asin,” gaya noon?

Iniisip ko pa rin noong maging grade 1 na talaga ako at legal ng nai-enrol ni Mama. Inulit lang ng titser ko ang mga naituro niya noong “saling-pusa” ako. Ang bago lang ay ang kanyang isang kahon ng chalk na parang katol na nakasindi sa madaling araw kung maubos. Naroon pa rin ang kanyang “patpat” na pinampapalo sa mga makukulit at malilikot kong mga kaklase. Ako na noon ay nag-no-noisy sa klase tuwing lalabas si titser at kukuha ng order ng Avon. Kung hindi ba ako nagkaroon ng kumpiyansang ako ang magiging “honor student” ng klase, nakamit ko ba sana kahit “model student award” lang? Pasaway na ba ako noon pa? Kung may “2nd honor student” ba, gaya ng sabi ng titser ko, ipinag-pancit ba sana ako ni Mama sa tuwa?

Iniisip ko pa rin noong pumutok ang Bulkang Pinatubo. Dala ng nahinto ang mga klase sa mga eskwela, napilitan akong mag-aral sa maliit na eskwela sa baryo ni Lola. Gaya noong anim na taon ako, “saling-pusa” na naman ang role ko. Walang libro, walang bag, walang nokbuk [notebook]; wala ring padpaper, kung hindi lang nagkusang pumigtas ng kaunti sa kani-kanilang mga sari-sariling padpaper ang mga naging kaklase ko upang ibigay sa akin at nang mayroon naman akong magamit. Kung hindi ba nanalanta ang bulkan, mararanasan ko bang bigyan ng padpaper na parang binigyan ka ng abuloy para sa patay? Kung hindi ba pumutok ang bulkan, gagamitin ko pa rin bang pambura ay isang rubberband na binalot sa dulo ng lumang lapis?

Iniisip ko pa rin noong madalas akong maleyt sa klase noong grade 3 ako. Naranasan kong ibilad sa flag pole , kasabay ng mga gaya ko rin namang naleyt sa pagpasok sa kani-kanilang mga klase. Kung hindi ba ako madalas pingutin sa tenga ng aking titser ay pumasok ako ng maaga at hindi na animo’y kunwaring nagrebelde? Kung hindi ba nangibang-bansa ang titser ko, marami pa ba ang pipingutin sa tenga at hindi magsusumbong sa kani-kanilang mga magulang?

Iniisip ko pa rin ang mga mamahaling stage plays na pilit pinagawa sa amin ng aming titser noong grade 4 na ako. May mukhang bubuyog, may mukhang leon, at may mukha lang talagang nakabalot lang ng kumot. Kung nag-effort ba ako ng kaunti noon, nanalo ba sana akong best in costume? Kamusta na kaya ang mga magulang na gumastos ng mahal sa mga costume ng kanilang mga anak? Nakakatulong kaya ngayon ang mga anak (na noon ay ginastusan ang mga costume) sa kanilang mga magulang? O sila ba ay, gaya ng madalas kong makita sa mga nagdaang taon, nabuntis/nakabuntis at maagang nag-asawa?

Iniisip ko pa rin ang aking buhay noong grade 5 na ako. Sa panahon na ito, naranasan kong maging bata, ang maging masaya ng walang iniisip kahit katabi mo na ang miniature solar system na animo’y pinaalalahanan kang mag-aral at matuto. Jackstone, chopsticks, plastic robots, postcards (text), pog (na libre sa Coke noon); ‘yan lang ang inatupag naming laruin noon sa klase. Ang titser namin, sa mga panahong iyon, ay abalang nagko-choreograph ng sayaw at kanta sa mga ipapadalang kinatawan ng eskwela sa iba’t ibang patimpalak. Kung naisali ba ang mga “boys” sa mass demo kung saan ang mga “girls” lang ang pinagsayaw ng Hawaiin dance, mas naramdaman ba sana ng mga “boys” na mas nakakatuwa ang magsayaw kaysa sa sumali sa Boyscout of the Philippines at magsuot ng pendant na hugis kalabaw?

Iniisip ko rin ang lahat ng pagrorosaryo, mga kinantang “papuri” sa Diyos (kung meron man), mga pagdarasal, mga sigaw ng mga (‘di umano) ay sinapian ng masamang espiritu (kung meron man talaga), at lahat ng mga kawirduhang ginawa namin noong grade 6 kami. Naalala ko rin na requirement ang pagsisimba tuwing Linggo at may “brownie points” ang mga bumibisita sa Blessed Sacrament Chapel na katabi ng lumang simbahan. Kung nagpatuloy ba ako sa mga naituro ng aking titser noong grade 6, iisipin ko bang malaking kagaguhan ang ilang ritwal-Kristiano? Nagsawa lang ba akong magdasal at hindi sinasagot/pinakikinggan ng kung sino man? O inisip ko ba talagang may sumusubaybay sa mga luha/ngiti ko noon? Nakalimutan na kaya ni Mama ang mga panahong ako pa ang nagyayang magsimba tuwing LInggo? Kung may langit man, may free admission ticket pa ba ako, gaya noon?

h1

Pagbalik-tanaw sa namayapa kong friendster blog account

Abril 26, 2008

Dahil nga lumipat na ako ng pagba-blog dito sa nakakatuwang wordpress.com (at dahil sa araw na ito ay wala akong maisulat na matino dahil nap lang ako ng nap maghapon, ililista ko na lang ang mga pinakapaborito kong blog entries sa aking friendster blog.


1. KUYA OH KUYA – March 7, 2006

Alamin kung paanong ang isang tanong ng unemployed mong kapatid ay sisira ng araw mo.

2. HAIR WAX MONOLOGUE – July 2, 2006

Hindi lahat ng tao alam kung ano ang “hair-wax.”

3. CLOSE TO CLOSET – July 4, 2006

Isang munting sanaysay na nalathala sa nag-fold na ring website na fabuloush.com. Tungkol ito sa lumalalang krisis sa bigas. Joke. Ito ay patungkol sa pamosong subject ng mga kalalakihan, ang homosexuality. lolz

4. ISPEYSYAL KAM-RA – July 5, 2006

Paano mag-dissect ng mga nakakawindang na mga pangungusap sa Ingles.

5. INGLES KUNG INGLES, “NOSEBLADE” KUNG “NOSEBLADE” – October 24, 2006

Ito ang makabagong laro na, “use something in a sentence.”

6. MUNDO NG ABODONG BABOY AT MAINIT NA KANIN – January 29, 2007

Year-ender pagsesenti sa naging buhay ko noon sa Manila.

7. THE “PATING” MONOLGUE – March 15, 2007

Ang nakakatuwang pag-uusap ng isang kunduktor at drayber ng bus tungkol sa kanilang mga “insights” sa mga pating (sharks).

8. DVD MARATHON (MGA NATUTUNAN SA PANONOOD NG PINIRATANG PELIKULA) – April 9, 2007

Mga kagaguhang comments patungkol sa mga napagtiyagaang panooring pirated DVDs.

9. ITO AY TUNGKOL SA PELIKULANG “SUNSHINE” – April 17, 2007

Ang nakapahaba at harap-harapang pagbaluhura sa pelikulang “Sunshine.”

10. ANG ALAMAT NG ORANGE NA QE (QUAIL EGGS) – April 17, 2007

Alamin kung paano at bakit orange ang mga tinitindang itlog ng pugo.

11. HALIKA, MAG-BUS TAYO SA EDSA – June 1, 2007

Ang paglilista ng mga nakakatuwang kayang dalhin ng mga tao tuwing sumasakay ng bus sa EDSA.

12. HALIKA, MAG-NLEX TAYO – June 1, 2007

Matapos mag-bus sa EDSA ay alamin naman ang mga nakakawindang na mga bagahe ng mga taong binabagtas ang North Luzon Express Way.

13. PARE PARE LANG – June 8, 2007

Ang nakakatuwang pag-uusap ng dalawang “PARE.”

14. KAKATWANG BABASAHIN (ISSUE 1) – October 23, 2007

Mga headline sa kakatwang babasahing “Abante” September 18, 2007 Issue.

15. SAUTEED LIFE ON SOYA DREAMS (INGLES NA TITLE PARA SOSYAL) – October 23, 2007

Pagse-senti matapos bumalik ng Pampanga at pagbalik-tanaw sa naging buhay ko sa Manila.

16. ISANG SILIP SA BARIO NI LOLA – November 19, 2007

Ang nakakatakot na nayon ni Lola at ang nakahandusay ng rural life na ‘di niyo kakayanin, promise.

h1

On Everything…Pwera sa Sun

Abril 24, 2008

ON FOOD & BEVERAGES…

Tandaan na ang pagkain ng matatabang pagkain imbes na mga gulay (gaya ng okra, na kadiri, na dapat pina-flush sa toilet dahil talagang kadiri) ay isa sa mga magagandang napauso ng mga taong hindi health conscious at (malamang) ay hindi naniniwala sa afterlife (gaya ko). ‘Wag pansinin ang urban legend ng pagkakaroon ng highblood pressure at sakit sa puso kung kakain ng matatabang pagkain gaya ng sisig at crispy pata. Tandaan na ang tunay na sisig ay walang itlog sa ibabaw. At tigilan niyo na rin ako sa kakatanong kung ano ang nangyari sa likod ng pagkamatay/pagpatay sa tinaguriang “Sisig Queen” na si Aling Lucing, hindi ko alam; hindi kami close. Kapampangan lang ako; hindi ako malapit na kaanak/suspek.

ON YOSI & BISYO…

Tandaan na hindi niyo na kailangang pangaralan ang mga nagyoyosi at mga mabisyo na masama sa katawan nila ang kung anu mang bisyo nila. Tandaan na ang mga taong nagbibisyo ay hindi naman ganun kamangmang at fully aware (ingles, astig!) sa mga kakaharaping suliranin sa pagbibisyo. Kung nasa pampublikong lugar ka at hindi ka nagyoyosi at may nagyoyosi sa tabi mo, tandaan na wala kang karapatang paalisin ang taong nagyoyosi. Ang pinakamabuting gawin ay lumayo sa taong nagyoyosi kaysa sa mag-inarte.

ON EMPLOYMENT…

Tandaan na kung cool man ang walang trabaho at tambay ka lang sa bahay (dahil malamang ay nakakapanood ka ng kakatwang TV series na Daisy Siete), hindi rin ito pwedeng ipagmalaki lalo na kung graduate ka. Sabi nga sa isang linya ng isang pelikulang hindi ko na maalala ang title at kung sino ang nagsabi (syempre), “There is nothing noble about being poor.” ‘Wag idahilan ang kawalan ng trabaho sa Pilipinas, gasgas na ‘yun, ano ba alam mo sa Pilipinas? Ang pamosong “call center job” naman ay isa mga trabahong kailangang pag-isipan ng maigi bago pasukan. Tandaan na mababa man ang tingin sa trabahong ito at – ayon man sa mga iilang kaibigan ko – nakaka-umay man ito, hmmmm, marami namang pera. ‘Yun ‘yun eh. Lolz

ON AMERICAN IDOL…

Ang mag-away-away patungkol kung sino ang mas magaling sa American Idol Season 7 ay isang malaking kagaguhan. Tandaan na kung hindi ka naman Amerikano o American Citizen o may kakayang makisali sa botohan, wala kang karapatang mag-emote. Ma-entertain na lang, okay? Ganun lang kasimple ‘yun.

ON MERIENDA…

Tandaan na ang kalahating kilong manok o baboy ay hindi midnight snack; ‘wag ako gayahin. Hindi rin maituturing na merienda ang dalawang instant pancit canton, dalawang hotdog, dalawang itlog, at tatlong hiwa ng pre-cooked ham; again, ‘wag ako gayahin. At hindi rin merienda ang isang serving plate ng spaghetti at tatlong tuna sandwich; again and again, ‘wag ako gayahin. At tatlong set ng itinuturing kong merienda ay isang halimbawa ng walang-habas na katakawan lamang. (Tapos nagagalit ako kapag sinasabihan na majubis [mataba] na ako, kamusta naman ‘yun?)

ON POVERTY & CELLPHONES…

Tandaan na pagkakaroon ng mamahaling cellphone ay hindi direktang maituturing na status symbol ng pagiging mayaman o may kaya sa buhay. Sabi nga ng cliché na comment, “Maganda nga cellphone mo, wala namang load.” Tandaan na mas sosyal ang mga pagkakataong walang load ang kaibigan mo at tatanungin ka ng, “Friend, pahiram naman ng cellphone, may i-mi-misscall lang ako,” at tapos iaabot mo lang ang cellphone mo ng may konting yabang dahil may maraming load.

ON CHILDREN…

Tandaan na hindi dapat sinasama ang mga bata sa mall. Ano ang gagawin nila sa mall, ang tanong. Tama na ang naibento ang mga amusement parks at lobo (not the boring TV show; balloons, ‘yung lumipad sa langit) sa kanila. Hindi rin dapat pinagsusuot ang mga batang babae ng mga tipong spaghetti strap blouses at mga sapatos na may takong; nakakailang lang kaya. Ang mga bata ay dapat manatiling cute, inosente, madumi kumain, at adorable (kapag malayo). Hanggat maari ay hindi dapat nilalapitan ang mga bata.

ON WAITSTAFF & RESTAURANTS…

Tandaan na ang mga kung tawaging mga “waiter” at “waitress” ay mas mainam na tawaging “waitstaff,” parang sosyal ka pa pakinggan at magmumukha kapang “gender sensitive.” Lolz Habang-buhay ay pwedeng magpakuha ng kung anu-ano, i.e. tubig, tissue, condiments, tuwing nasa kainan. Ang pagbibigay ng “tip” ay depende kung gaano kabait at kaasikaso ang waitstaff.

ON BENDED KNEES…

Tandaan na kahit ayon sa popular opinyon ay karamihan ng mga nursing students at mga nurses na lalaki ay mga bading, kailangan mo rin namang isipin na baka malambot lang talaga sila. Lolz Ang isyu ng kung sino ang top at sino ang bottom sa mga bading ay dapat na ring tigilan, mga echusero! Sa ganitong paksa, hindi mo na kailangang itanong kung sino top o bottom; ang importante, bading din ang kausap mo. Ang pagbansag sa sarili na “bi” ay isang magandang palusot sa pagsasabing, “Medyo nahihiya pa kasi ako ever.”

ON MOVIES or MOVIE

Ang mga taong pinangangalandakang ang paboritong pelikula ay ang “My Big Love,” na kinatatampukan ng overrated na mga astistang sina Sam Milby at Toni Gonzaga, ay dapat pinahuhuli sa mga barangay tanod at sinasama sa mga nahuhuli sa barangay curfew.

ON EAT BULAGA & WOWOWEE…

Ang mga taong nanonood ng Eat Bulaga ay almost always idolo si Joey de Leon (hindi naman nakapagtataka ‘yun.) Ang mga nanonood naman ng Wowowee ay may “lahing mahirap” at nais sadistahin ang sarili sa pamamagitan ng panonood ng kahirapan-on-air; isama mo pa diyan ang mga umiiyak na mga batang kalye dahil sa kahirapan ng buhay (matapos mag-rap), mga umiiyak na buntis dahil, again, sa kahirapan ng buhay (pagkatapos bumirit ng “Forever’s Not Enough” ni Sarah Geronimo), at mga lolang umiiyak (pagkatapos magsayaw ng malaswang sayaw) dahil, again (nakakasawa man), sa kahirapan ng buhay.

ON GMA & ABS-CBN…

Tigilan niyo ‘yan, ang pangit tingnan.

ON SUMMER…

Mainit! Tigilan na rin.

ON POLITICS…

Tandaan na kung nakita mong sinabi ng isang politiko sa TV ang kanyang opinyon patungkol sa ‘di umano’y krisis sa bigas, wala kang karapatang i-discuss ito sa ibang tao at kunwari ganun ka talaga mag-isip. Tandaan na hindi naman nakakahiya kung ngayon mo lang nalaman na wala palang prime minister ang Pilipinas. Ang pagpapanggap na matalino ay mas nakakahiya kaysa sa maging mangmang. Tandaan na malimit mang sabihan na baliw si Sen. Miriam Santiago, ito rin naman ang paulit-ulit na isyu sa kanya, kaya tigilan na, nakakaumay. At oo, korap na kung korap si Gloria at sampu ng mga alipores niya, PERO give it a rest, utang na loob. Ang pagproblema sa mga bagay na sa totoo lang ay wala ka namang pakialam ay malaking kabaliwan. Hindi ka binabayaran para bantayan ang mga nanunungkulan sa gobyerno; feeling ko nga hindi ka naman nagbabayad ng buwis. Lolz

ON FAMILY & RELATIVES…

Hindi sa lahat ng pagkakataon ay sinasabi ang tunay na natatanggap mong sweldo sa pamilya at mga kaanak. Tandaan na ang mga magulang, kapatid, pamangkin, lola at lolo, tita at tito, mga ampon at palamunin sa bahay, asawa (kung straight ka), partner (kung ginagastusan mo siya), ay may kakayahang abusuhin ang iyong “ingat yaman.” Tandaan na ang masusing pagpapaliwanag na hanggang <insert amount here> lang ang kaya mong ibigay buwan-buwan ay isang maituturing na dimplomatikong paraan ng pagsasabing, “Magtrabaho ka kaya, PG!” [Patay-gutom].

ON GIMIK…

Tandaan na kung gigimik ka – tipong inom-inom, sayaw-sayaw, kanta-kanta o inom-sayaw-kanta – siguraduhing may pera ka, lalo na kung may kasama ka na hindi mo naman ka-close. Tandaan na mukha kang mahirap kapag hindi ka rin umo-order. Kung barkada naman ang kasama, siguraduhing “keri” lang sa kanila ang gumastos. Hindi nakakahiya ang magbayad lang ng kung ano ang in-order. Hindi rin nakakahiya ang humiram ng pera, kung may hihiraman naman.

ON THE WINGS OF LOVE…

Tandaan na kung hindi man madalas mag-bra si Regine (gaya ng madalas mapansin ni Mama tuwing nakikita niya ito TV) ay wala na tayong pakialam dun. Tandaan na kung nagpatangos man ng ilong, nagparetoke ng mata, o nagpa-lipo si Regine ay hindi na rin natin problema. Ang kailangang problemahin (at ‘yan ay napatunayan ko sa mga nakaraang tsismis tungkol sa kanya) ay kung lilipat ba talaga siya ng ABS-CBN at kung nabuntis na ba talaga siya ni Ogie. Lolz

h1

Hindi na ako Kakanta

Abril 23, 2008

Dahil sa hindi ko napanood ang American Idol (Top 6 performances), pinili ko na lang manood sa Youtube.com, ang napakabait na website na walang pakundangan mag-post ng mga nakaw, mga ninanakaw, at nanakawin pang mga videos galing sa kung saan saan. *clap clap* para sa Youtube.com

Dahil sa hinayupak na David Cook at ang kanyang rendition ng kantang “The Music of the Night,” na ayon naman sa napakabait na Answers.com ay, and I quote,

The Music of the Night” is a song from the musical The Phantom of the Opera. It is one of the show’s most famous songs and one of Broadway’s most famous songs as well. The popular song has sold millions of copies worldwide and has been translated into many different languages. The music was written by Andrew Lloyd Webber and the lyrics were written by Charles Hart. The song was made famous by Michael Crawford, the actor who originated the role of the Phantom both in London and on Broadway, unquote.

Ito ang version na naisama ‘di umano (malay ko ba?), sa nasabing musical, ang “The Phanthom of the Behind-the-Mask-Chikie-Siya.” Maganda naman ‘yung song.

It furthers… (“It furthers” pala eh, ‘yun ‘yun eh! lolz)…and again, I quote, Sarah Brightman declared, at the London’s Royal Albert Hall Concert in 1997, that the song was originally written by Andrew Lloyd Webber for her, the first time he met her. It was later added into the Phantom of the Opera musical, unquote.

Ito naman ang version ng super ganda-gandahang si Sarah Brightman, o tawag nga ni Otu (friend) kay Sarah Brightman ay “Harem.” lolz

Gamit ang (again) Youtube.com, nahanap ko rin ang version ni Josh Groban, ang aking pinakamamahal na si Joshy Woshy Grobany.

At ang panghuli (at ang dahilan kung bakit hindi ko na susubukang kumanta pa at magpanggap na kinakarir ko ang pagkanta sa mga “videokehan,” na sa totoo lang ay walang-habas lang ako nagpapa-cute [kung may nagpapa-cute din]) ay ang nakakaantig (huy, tao din ako ako, kunwari may feelings.lolz) at nakakapikon (huy, di naman bawal mapikon.) ni David Cook ng pamosong kanta na ‘di umano ay sinulat para kay “Harem.” (‘Di ba, Otu? lolz)

h1

Curse of the “nou-ii-ee” goddess

Abril 22, 2008

Isa na siguro sa naging tradisyon naming magkakasama ay ang maglaro ng scrabble. Malimit ay may mga iilang hindi naniniwalang umaabot kami ng alas-sais ng umaga ng kakalaro ng scrabble. Madalang lang ako manalo. Malimit ay 1st runner up (contest?) lang ako.

May mga pagkakataon na siguro kahit gaano ka kagaling sa scrabble kung ang mga tiles mo ay parang pinagtagpi-tagping Hindu hymn ay hindi ka mananalo.

Gaya na lamang nito:

Paano ka naman magkaka-score ng maayos kung ganyan ang mga tiles mo? Noong mga oras na iyon, gusto ko na lamang kumanta ng Hindu hymn, “nuo-iiiiiiiiii-eeeeeeeee…nou-iiiiiiiiiii-eeeeeeeeeee.”

At parang sinagot ng mga bathala [kung meron man] ang aking Hindu hymn na pinamagatang “nou-ii-ee,” nag-pass ako at nagpalit ng tiles, at nakuha ang nakakabighaning mga tiles na ito:

LIzards. Hindi man intelectually stimulating ang word na nabuo ko, pero hindi na importante ‘yun. Ang prinsipyo ko nga sa scrabble ay, Hanggat may numero ang mga tiles ng larong ito, sa bandang huli ang kailangang isipin ay kung paano makakaungos ng score.

Ang rule sa scrabble ay kapag naitira ang lahat ng tiles ng minsanan ay plus 50 ang mabubuo pang score. Handa na ako nang mga panahon na “karnehin” ang laro.

Noong mga oras na iyon ay si Van (friend) naman yata ang tinamaan ng “Curse of the nou-ii-ee goddess.”

Pati ang mga aso nila Anne (friend/isa pa naming kasamang naglalaro) ay nakakatuwang masaya at hindi mapakali (gaya ng madalas mangyari tuwing may tao sa kanila).

Mukha pang sinapian ang mga ito nang kunan ko.

Naitira ko rin naman ang “lizards” at umabot ito ng 90-plus points na labis na kinainis ng mga kasama ko at sa bandang huli ay nawalan kami ng ganang maglaro ulit at nagyaya na lamang umuwi dahil naalala namin na may trabaho nga pala kami kinabukasan.

h1

The 2nd Reading from the Gospel of Adelaida

Abril 21, 2008

Ito ang naunang blog patungkol sa Mama ko, “The Gospel According to Adelaida

Ito na ngayon ang mga pinabagong saloobin, opinyon, at/o mga pakikisapalaran ni Mama bilang paghamak niya – gaya ko – sa mundo.

1. Sa opinyon ni Mama (at maraming magagalit dito, sigurado lang), ang mga naging biktima (o ang tawag ni Mama ay “tinamaan”) ng nakaraang tsunami sa iba’t ibang bansa sa Asya ay bunga ng hindi nila pagiging Kristiyano. Maging malinaw lang: Hindi naman po sinabi ni Mama na “Satanista” ang mga ito. Basta ayon kay Mama, malamang ay hindi sila Kristiyano.

2. Ayon kay Mama, ang mga bagong baso sa bahay ay ginagamit lamang tuwing may darating na bisita na “deserving” uminom ng “coke.”

3. Ayon kay Mama (at ito ang pinakanakakawindang na urban legend na naikwento niya sa akin), pinaglihi daw si Lola sa “gutom” o sa kampangan language “kagling danup,” na nataon naman ay isang pamosong joke sa mga kapampangan para sa mga taong PG (patay gutom) at nakakahiya kung makilibre ng pagkain. Example:

Maranup na ka na naman, balamu kagli kang danup.” [Gutom ka na naman, parang pinaglihi ka sa gutom.”

So, ‘yun na nga. Kung may galit si Mama kay Lola at nasabi niya na “kagling danup” si Lola ay hindi ko na talaga alam (at halos wala ako pakialam.. “hello, lowla, howaryu, lowla?”). Sa pagpapatuloy ng kwento ni Mama tungkol kay Lola, noong daw pinaglilihi si Lola, tipong kahit fresh meat ay tinitira ni Grand”lowla.” Nakakatakot lang.

4. Ito ang pinakabago kong natuklasan kay Mama: HINDI SIYA MARUNONG MAG-JACK-EN-POY.

Isang araw, dala marahil ng walang magawa ang aking mga magulang, napagtripan nilang laruin si Carlos, ang aking fresh-from-baguio sungka. At dahil sa umpisa ng laban ay dapat may mauunang isa, at malalaman lang ito kung mag-ja-jack-en-poy, tumingin lang si Mama sa akin at natawa na lang na nagsabi na, “Eku byasang pakanyan.” (Jack-en-poy) [Hindi ko marunong ng ganyan.] Ang ending, kinailangan pa akong isama sa larong “maiba taya.”

Sa huli, naunang tumira si Mama at nialampaso si Tatay (na hindi pala marunong ng sungka, na ang depensa ng matalo ni Mama ay dinaya siya nito).

5. Iba ang turing ni Mama kay Lilian, the Baguio Cactus.

Kasabay ng pagbili ko kay Carlos, the sungka, binili ko rin si Lilian, the Baguio cactus. Nagandahan lang kami ni Otu (friend) sa mga cactus kaya bumili kami ng tig-iisa. Dagli namang inilagay si Lilian sa center table ng bahay. Kaya lang, medyo OA si Mama sa pagtrato kay Lilian.

Isang umaga, bagong gising ako, napansin kong medyo “tumatamlay” na si Lilian. Nabanggit ko kay Mama ang aking obserbasyon. Ang sabi lang ni Mama, “Wisik-wisikan meng pakanyan, neh kaburi.” [Wisik-wisikan mo ganyan, gusto niya ‘yan.] Title si Mama. Panalo.com Parang tao lang talaga si Lilian kung ituring. FYI po: normal po si Mama, tamang trip lang madalas.

6. Minsang nanonood ng TV at nakita si Ariel Rivera:

Mama: “Nanu ne kasi lagyu potang crush de reng kolehiyo?” (sic) [Ano na kasi ang pangalan kapag crush siya ng mga kolehiyo?]

Me: “Ma, kolehiyala.

Mama: “Wapen, nanu ping awus?” [Oo nga, ano ngang tawag?]

Me: “Crush ng bayan?

Mama: “Ali eh.” [Hindi eh.]

Me: *Make face lang.*

Mama: “Kilabot da reng kolehiyo.” [Kilabot ng mga kolehiyo.]

Me: “Ma, kolehiyala.

Mama: “Kanita i Ariel..” [Noon si Ariel..] blah blah blah blah…

<end of conversation>

Nakakawindang si Mama. Pinrobelema talaga si Ariel Rivera.

7. Ito ang favorite ko. Matapos makita si Ariel Rivera, pagkatapos lang ng ilang minuto ay pinakita naman ang doctor slash singer na si Nonoy Zuniga. (Para sa mga fans ni Nonoy Zuniga, heto po ang kanyang nakakatuwang website: http://www.nonoyzuniga.com/ lolz)

Mama: “Ay, i pile ba ‘yan?” [Ay, si pilay ba ‘yan?]

Me: *tawa lang ng tawa*

Mama: Ot mayli ka? [Bakit ka tumatawa?] *medyo natatawa*

Me: *tawa lang ng tawa at naluluha na talaga*

Mama: “Doctor ya pa ba?” [Doctor pa ba siya?] Ot mayli ka? [Bakit ka tumatawa?] *natatawa na rin”

Maliban sa walang pakungdangan kung maka-comment si Mama, gusto pa yata talaga ni Mama na mawalan ng lisensya itong si Mr. Zuniga sa kanyang pagiging doctor. May ideya na ako ngayon kung bakit “mabait” ako sa ibang tao.

Hintayin ang 3rd reading ng the Gospel According to Adelaida. 🙂 Sa ano mang fanmail para sa aking Mama, hindi pa rin po siya marunong mag-internet, kaya sa akin niyo na lang sabihin. 🙂