h1

Talambuhay 102 –Father’s Day Ispeysyal

Hunyo 22, 2010

Ang nakaraan…

Matatapos ang araw sa kwento ng ’di umano’y nagmumultong babae sa opisina, na sa katagalan ay pinangalanan ng Susan, sa ’di matukoy na kadahilanan.  May mga maniniwala, may mga mag-iisip na ito’y malaking kagaguhan, at may isang mag-iisip na nakakatawa pala ang multo kung pangalan nito ay Susan. (mula Talambuhay 101)

***

Sa pagpapatuloy…

Biyernes (yata)

May kung ilaw na rin niyang iniisip kung anong araw na ba kahapon, kung Huwebes na ba o Miyerkules pa lang.  Kinailangan pa niyang tingnan ang kanyang cellphone, tingnan ang calendar at malamang Huwebes nga naman kahapon.  Sa kabila ng pagbabasa araw-araw ng dyaryo, sa pagtingin sa balitang ang tanging isinisigaw ay presidente na ang ‘di kaaya-ayang si Noynoy, ni minsan ay hindi niya naisipang tingnan ang araw, kung Huwebes na nga kahapon o Miyerkules pa lang.

Sa kanyang maituturing na pagluwas papunta sa trabaho, sa pag-aabang ng dyip na sa kanyang pagnanasa ay hindi puno nang mabigyan pa ng pagkakataong makahinga at mahanginan ng maayos, naroon na naman sa tabi ng waiting shed ang isang matandang lalaking tindero ng kung anu-ano, na sa kanyang pag-iisip ay pinangalanan niyang “Lolo Kendi” (dala marahil ng araw-araw niyang pagbili ng kendi sa nasabing lolo, bunsod ng pagkahilig sa coffee kendi o kung hindi man ay marahil dahil sa awa sa matandang kailangan pang maghanap-buhay sa kanyang edad na kung tutuusin ay dapat sinasariwa na lang ang kanyang kabataan.)

Linggo

Dumaan ang Sabado na ang tanging naging alaala ay nasunog ng kanyang tumatabang kapatid ang nilulutong kaldereta.  Sa pagpasok ng araw, sa paglabas niya sa kanyang kwarto, salubong ng kanyang Nanay ang paalalang batiin ang Happy Father’s Day ang kanyang Tatay. Ganun din ang paalala sa nabanggit na kapatid.

Dumating ang tanghalian, naroon pa rin ang paalala ng Nanay.  Ang magkapatid ay patuloy pa rin sa pagrereklamo sa init ng panahon at sabay na pilit nililimot ang paalala ng Nanay na batiin ang amang nakalimutan yatang umuwi upang mananghalian.

Alas dos ng hapon, wala pa ring nagbago sa panahon; ang nagbago lang ay ang mukhang animo’y nakasimangot na amang kung ‘di man gutom ay masama yata ang loob dahil hindi pa binati ng sutil na magkapatid.

Matatapos ang araw na lilisan ang kapatid pabalik ng Maynila, hindi para hanapin ang pangarap, kung hindi para ipagpatuloy ang pag-aaral.  Maiiwan ang anak at ang Nanay at ang nagmamaktol na Tatay.  Sisikapin ng Nanay, sa kanyang mga mumunting at nakakatawang kwento, na ipasok sa usapan ang maghapon nang iniiwasang Father’s Day.  Naglitanya ang Nanay, na kung paanong hindi naman kailangang bumili ng regalo para sa Ama, na ang simpleng pagbati ay sapat na para iparamdam ang pagmamahal ng anak sa kanyang ama.

At sa wakas, nagsalita ang Anak, ang anak na maghapong iniwasang ipaliwanag ang kanyang sarili, kabilang na ang kanyang kapatid na nakaiwas sa mga ganung pag-uusap at paliwanagan.

Ito ang paliwanag ng Anak:

“Three weeks ago, sinabi mo greet ko siya ng Father’s day, dahil sabi moFather’s Day ngayon, greet niyo naman Tatay niyo.’  Ginawa ko naman.  At ngayon Father’s Day na naman?  Ano ‘yan regla?! Pambihira…”

***

Para sa lahat ng anak na nagkukunwaring galit sa magulang kahit na kung tutuusin ay wala lang talaga sila pakialam; para sa lahat ng responsableng magulang na hindi na kailangang batiin ng kung araw ng kung sinong santo o kabayo.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Baguhin )

Connecting to %s

%d bloggers like this: